Επιφυλάξεις για τα μέτρα κατά του κορονοϊού, ιδίως για τα εμβόλια, μπορεί να έχουν (ή να έχουμε) πολλοί, η καθεμιά με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Επιφυλάξεις για το παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά που προπαγανδίζει υπέρ των μέτρων κατά του κορονοϊού, σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας (από τα ελάχιστα θετικά της σημερινής υπουργού), επίσης μπορεί να έχουν πολλοί· προσωπικά π.χ. βρήκα κάπως αφελές το σενάριο για εισβολή εξωγήινων, όσο κι αν η φαντασία των παιδιών είναι… εμβολιασμένη από τέτοιες «φαντασιώσεις», είναι περίπου δεύτερη «γλώσσα» τους.
Ομως από τις επιφυλάξεις, ακόμα και τις πιο… δαιμονικές και παράλογες, μέχρι τη σύλληψη και την προσαγωγή στο αστυνομικό τμήμα, με χειροπέδες, διευθυντή Γυμνασίου από αυτόκλητους «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» στο Αιγίνιο Πιερίας και το κάψιμο, σε δημόσιο χώρο, στη Χαλκίδα, του βιβλίου του Τριβιζά, από άλλους αυτόκλητους… θεματοφύλακες ή… φύλακες γενικώς και φύρδην μίγδην… είναι να μας παίρνει και να μας σηκώνει και να χτυπάμε τις κεφάλες μας στον τοίχο. Απαντες.
Διότι όταν μία κοινωνία, ένα μέρος της κοινωνίας έστω, όπως και αν το χαρακτηρίσεις, μπορεί να περνάει χειροπέδες σ’ έναν δάσκαλο και να καίει βιβλία, τι τις θέλουμε τις εξαιρέσεις! Τι τις θέλουμε τις καταδίκες! Εξαίρεση είναι και αυτοί που περνάνε χειροπέδες σε δασκάλους και καίνε βιβλία. Και καταδίκη. Για τους ίδιους και για όλους μας. Από την κοινωνία και για την κοινωνία· αποσαθρωμένη επί των ημερών μας ομολογουμένως, ξεχαρβαλωμένη.
Εδώ, άραγε, δεν υπάρχουν ένοχοι; Πρώτοι στην καταδίκη και τελευταίοι στην αποδοχή ευθύνης και ενοχής είναι, άραγε, υγιές κοινωνικό σύμπτωμα; «Πονάω» λες, όταν πονάει το μικρό σου δάχτυλο. Δεν λες «Πονάω στο μικρό μου δάχτυλο». Ολο το σώμα πονάει. Ο φόβος μπορεί να κρύβει χίλια πρόσωπα. Το αληθινό του είναι η φρίκη!
