Δεν είναι κακό να μην πιστεύει κανείς σε ανώτερες δυνάμεις από τη φύση. Είναι άποψη προσωπική, που δεν επιβαρύνει και κανέναν, εκτός, ίσως, αυτόν που την πρεσβεύει. Μιλάμε για τώρα και για εδώ, στη Δύση. Παλιότερα, αλλά και τώρα, όμως σε κράτη θρησκευτικά, είναι… άλλου παπά ευαγγέλιο. Δεν είναι κακό να μην πιστεύεις. Ομως είναι κακό θανάσιμο να κάνεις τον σταυρό σου πέφτοντας από ταράτσα πολυκατοικίας, με την πίστη ότι θα σκάσεις στο πεζοδρόμιο με τα πόδια, σώος και αβλαβής. Και είναι ακριβώς κακό γιατί αντιβαίνει τις υπαγορεύσεις της κοινής λογικής, με την οποία, κατά τις θρησκευτικές δοξασίες, ο Θεός –μία ανώτερη δύναμη εν πάση περιπτώσει– προίκισε τον άνθρωπο, το ανώτερο δημιούργημά του.
Τώρα, στο θέμα που ανέκυψε με όσους ανεμβολίαστους πιστούς προσέρχονται στον εκκλησιασμό, αν στους διαγνωστικούς ελέγχους προηγείται η Εκκλησία και έπεται η κυβέρνηση. Αν δηλαδή πρώτα η Εκκλησία αποφάσισε και ανήγγειλε τα μέτρα και μετά η κυβέρνηση ακολούθησε ζητώντας από την Εκκλησία σχετική εγκύκλιο ή Εκκλησία και κυβέρνηση συμπορεύτηκαν, όπως ειπώθηκε εκ των υστέρων, όμως για κάτι που δεν είχε γίνει εκ των προτέρων, και έτσι συνέβησαν πράγματα πρωθύστερα και ευτράπελα. Αυτό τακτοποιείται και μόνο με την προ «εμπλοκής» δήλωση του εκπροσώπου Τύπου της Ιεράς Συνόδου στον ΣΚΑΪ: «…εμείς [η Εκκλησία] προχωρήσαμε ένα βήμα μπροστά». Αλλά αυτό δεν είναι, νομίζω, η ουσία του ζητήματος.
Η ουσία είναι ότι η Εκκλησία, συντασσόμενη με την κοινή λογική, προνόησε για την ασφάλεια των εκκλησιαζομένων ως ομάδας πιθανής διασποράς της επιδημίας, πέρα από… θαύματα· ενήργησε δηλαδή ως συνετή Εκκλησία του δήμου. Ενώ η κυβέρνηση, άφησε τον δήμο –τους εκκλησιαζόμενους, εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους– στο έλεος των… θαυμάτων, φοβούμενη να διαταράξει τα, κατ’ αυτήν, καλώς κείμενα. Εντελώς ανόητοι!
