Πέθανε η Μιμόζα. Μια φίλη. Τάφηκε στην πατρίδα της, την Αλβανία, σε χωριό κάπου έξω από το Μπεράτι. Το καλοκαίρι, στον Λαύκο, παρέα στην αυλή μας, με το μαλλί της χημειοθεραπείας και γελώντας με την ψυχή της, μας διάβαζε τις –απίστευτα δύσκολες!– ερωτήσεις στις εξετάσεις που θα έδινε για να πάρει την ελληνική ιθαγένεια.
Εξαιρετικά τα ελληνικά της, φιλόλογος η ίδια, έμαθε να διαβάζει και να γράφει ελληνικά. Εκανε οικογένεια, δυο παιδιά, αγόρια, Ελληνες (νομίζω, ο μεγάλος είναι τώρα φαντάρος στον ελληνικό στρατό). Κανένα από τα δυο δεν ήταν… Αντετοκούνμπο. Μελετούσε, η Μιμόζα, ερωτήσεις που σε πολλές ούτε εμείς –οι ιθαγενείς!– μπορούσαμε να απαντήσουμε: μία φιλόλογος, μία γιατρός, μία αρχιτεκτόνισσα κι ένας δημοσιογράφος.
Αναρωτιόμουν αν μπορούσε να απαντήσει αυτοπροσώπως ο αρμόδιος υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης, που κάνει επαναπροωθήσεις και λέει ότι δεν τις κάνει, αλλά, παραδόξως, η αρμόδια κοινοτική επίτροπος του τράβηξε το αυτί, επειδή τις κάνει… Ή να βάζανε να απαντήσουν σ’ αυτές τις ερωτήσεις τα μπρατσόπαιδα με τα μαύρα και την ελληνική σημαία μπέρτα, που (τους έμαθαν να) πιστεύουν ότι κάθε μετανάστης και πρόσφυγας τους κόβει και μια θέση στον… παράδεισο!
Σκέφτομαι, για τη Μιμόζα, πως ήρθε κοπέλα από την πατρίδα της, έκανε οικογένεια και προκοπή, με χίλια βάσανα, στην Αθήνα. Δούλεψε σε ξένα σπίτια. Ενιωθε Ελληνίδα, αν και η πολιτεία δεν της έκανε την… επίσημη χάρη. Και επέστρεψε, τελειωτικά, στην πατρίδα που τη γέννησε, όπου πια, από την άλλοτε μεγάλη πατρική οικογένεια –εξαμελή– δεν μένει κανείς· άλλοι στα ξένα κι άλλοι στη μνήμη. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε ξένη πατρίδα που την έκανε δική της και έκλεισε τον κύκλο της σε μια πατρίδα που της ήτανε πια ξένη! Ηταν νέα. Και όμορφη.
