Επίσκεψη στον τοπικό ΕΦΚΑ (πρώην ΙΚΑ) με τα χαρτιά μου, μήπως ρυθμίσω έναν διπλό ΑΜΚΑ· αν τα καταφέρω… γιατί, όπως είδα σε παλιά χαρτιά (δεν το θυμόμουν), είχα τακτοποιήσει το ίδιο θέμα το 2015! Λογόφερα μάλιστα με τον θυρωρό -έναν πολύ του καθήκοντος- γιατί δεν είχα κλείσει, λέει, ραντεβού, κάτι που ισχύει, λέει, εδώ και δεκαπέντε-είκοσι μέρες. Περί του οποίου δεν είχα ιδέα, και απορώ, γιατί να είχα, αφού για την ώρα έχω δικό μου ασφαλιστικό φορέα.
Ο τύπος μ’ έβαλε να τηλεφωνήσω στη… διευθύντρια και αν μου επέτρεπε… Τηλεφώνησα, βέβαιος ότι θα την «έψηνα»· με τους κλητήρες κομπλάρω· όχι με την εξουσία, μ’ αυτούς που νομίζουν πως έχουν εξουσία. Η διευθύντρια δεν απάντησε. Κάποια εξυπνάδα αμόλησε ο τύπος στην επιμονή μου. Τον παρατήρησα αυστηρά· επίτηδες· δεν πίστευα ό,τι έλεγα, αλλά η «αυστηρότητα» είναι ο δεύτερος βαθμός διεισδύσεως στα άδυτα δημόσιας υπηρεσίας…
Επιασε το κόλπο. Μίλησε ο ίδιος στον προϊστάμενο της υπηρεσίας που θα κατέθετα πέντε (ακριβώς) έγγραφα· τα ίδια που είχα καταθέσει (σε ΚΕΠ τότε) το 2015! «Φορέστε τη μάσκα και ανεβείτε. Ζητήστε τον κύριο…. Τάδε. Σας περιμένει!». Ευχαρίστησα. Ανέβηκα. Ηξερα τα κατατόπια από την προηγούμενη φορά. Ο κύριος… με παρέπεμψε σε άλλον κύριο… αφανή (με τον κορονοϊό, οι θυρίδες εξυπηρέτησης κοινού έχουν πλαστικά κουρτινάκια). «Ελάτε από δω…» είπε η φωνή του αφανούς κυρίου. Πήγα.
Παραμέρισε το κουρτινάκι. Αντικριστήκαμε επιτέλους. Με θυμήθηκε από την προηγούμενη φορά· ξύπνιος, ευγενής και γρήγορος… Διατυπώσεις, αίτηση, πρωτόκολλο κ.λπ. Το όλον, δέκα λεπτά! Βγαίνοντας είπα στον θυρωρό με… οικειότητα: «Φίλε μου, τέλος καλό όλα καλά…»· δεν αναφέρθηκα στον Σέξπιρ! «Στο καλό κύριε! Καλό σας ταξίδι και να περάσετε καλά!». Είναι και πώς το λες! Πώς πείθεις! Ολοι κατά βάθος γεννιόμαστε καλοί…
-320x213.jpg)
