Συνειρμοί και συγκρίσεις του τότε με το τώρα στο μέγα θέμα της παιδείας με βάση τον αριθμό «15». Δεν είναι παραδοξότητα, είναι σύμπτωση, συγχρόνως και ευκαιρία να θυμηθούμε και να θυμίσουμε. Οι καταλήψεις σήμερα στα σχολεία δεν γίνονται –όπως κάποια ΜΜΕ υποστηρίζουν– για τις μάσκες (αν πρέπει ή δεν πρέπει να φορεθούν) ή για την «κοπάνα» και τη «μαγκιά»· δεν αρκεί να υποστηρίζεις, πρέπει και να το αποδεικνύεις νομίζω· στοιχειώδες!
Οι καταλήψεις –ακόμα και μέσα σε ασάφεια αιτημάτων– γίνονται πρωτίστως για την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών, με κύριο αίτημα το σπάσιμο των τάξεων, με ανώτατο όριο τους 15 μαθητές ανά αίθουσα, που αρχικά το υπουργείο το υποστήριξε, αλλά στη συνέχεια, στο παρά πέντε του ανοίγματος των σχολείων, το ανακάλεσε δίνοντας εντολή συμπτύξεων, που έφεραν τα πάνω, κάτω.
Πέρασαν 59 χρόνια -ήταν Δεκέμβριος του 1962- από τότε που φοιτητές και μαθητές (του Γυμνασίου τότε, το Λύκειο καθιερώθηκε δυο χρόνια μετά), μαζί με τους καθηγητές μέσης, που είχαν κηρύξει αποχή «απεριορίστου διαρκείας» για αυξήσεις μισθών και τους «επιστράτευσε» η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, προβάλανε το αίτημα αύξησης των δημόσιων δαπανών για την παιδεία στο (ο αριθμός που λέγαμε…) 15% του κρατικού προϋπολογισμού.
Τότε δεν γίνονταν καταλήψεις. Κάναμε όμως αποχές και συγκεντρώσεις. Σύνθημα (έμβλημα εποχής πια): «Προίκα στην Παιδεία – Οχι στη Σοφία / 15%». Η Σοφία, πρωτότοκη πριγκίπισσα, λίγους μήνες πριν, τον Μάιο, είχε παντρευτεί (νυμφευθεί, επισήμως…), τον Ισπανό πρίγκιπα Χουάν Κάρλος (αυτόν που πρόσφατα, βασιλιάς ων, κηρύχθηκε έκπτωτος για λαθροχειρίες και την κοπάνησε με το… ταμείο). Το Δημόσιο… προίκισε τη Σοφία, κανονικότατα, με 9.000.000 δραχμές (ποσόν… ουρανοκατέβατο για την εποχή), εκπεφρασμένα (έτσι ήθελε ο γαμπρός!) σε 300.000 δολάρια. Ακόμα λίγα, αύριο…
ΥΓ. Ναι, πενθούμε για τη Ροσάνα Ροσάντα!
