Τακτική αναβολών με πίστωση χρόνου

Διάβασα στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» ότι, στον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων που διανύουμε, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ «σκλήρυνε ξαφνικά τη θέση του» ζητώντας επίμονα άμεση λήψη μέτρων για συνταξιοδοτικό και αγορά εργασίας. Βέβαια –για να κάνουμε και λίγο «μπλακ χιούμορ» με κάποιες ακραίες επιμονές των «θεσμών»– συνταξιοδοτικό και εργασιακά λύονται αυτομάτως και παύουν να υφίστανται ως εκκρεμότητες: με την… αποδήμηση των συνταξιούχων και τη… μετανάστευση των εργαζομένων, ιδίως των νέων με επιστημονικές ειδικότητες∙ κάτι που, αλίμονο, συμβαίνει από ενάρξεως μνημονίων, τουλάχιστον.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά στο, ούτως ή άλλως, πολύπλοκο, πολύπλευρο και «ακανθώδες» ζήτημα των διαπραγματεύσεων, τόσο των συγκεκριμένων όσο και των εν γένει διαπραγματεύσεων: Οι Ευρωπαίοι εταίροι, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, «δεν συμμερίζονται τόσο την απαίτηση του ΔΝΤ» εκτιμώντας ότι «συνταξιοδοτικό και εργασιακά καλύτερα να παραπεμφθούν για αργότερα, στις διαπραγματεύσεις του Ιουνίου…».

Η τακτική των αναβολών είναι, πιστεύω, μέρος της ευρύτερης στρατηγικής των διαπραγματεύσεων: πίστωση χρόνου έως ότου ενισχύσεις την ασθενή σου θέση. Εάν, στο διάστημα που σου παραχωρείται η πίστωση χρόνου, δεν κατορθώσεις να ενισχύσεις τη θέση σου, τότε υπάρχουν και οι πολιτικές ευθύνες. Τότε δεν «αφήνεις την κυβερνητική σκυτάλη» κατά Λαφαζάνη. Τότε την κυβερνητική σκυτάλη σού την αφαιρούν οι πολίτες, οι εκλογείς. Διότι έχουν και οι απόπειρες απόσεισης, μεταποίησης και μετακύλισης ευθυνών τις «κόκκινες γραμμές» τους.

Τέτοια απόπειρα συνιστά, κατά τη γνώμη μου, η συχνή, έμμεση είτε άμεση, επίκληση δημοψηφίσματος (πρόσφατη αυτή του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ). Χώρια που, προσωπικά, θεωρώ τα εν Ελλάδι δημοψηφίσματα ψηφοφορίες σκοπιμότητας που στρεβλώνουν την καλώς νοούμενη δημοκρατική αντίληψη, η ιστορική επανάληψη διδάσκει ότι με τα δημοψηφίσματα πάντα κάποιοι… ετοιμάζουν τις βαλίτσες! Η Αριστερά πρέπει να δείξει ότι, πέραν των διακηρύξεων, γνωρίζει (ή μαθαίνει) να παράγει και έργο, και δεν διαφεύγει… διά του αρραβώνος!