Μακρινά ξαδερφάκια ίσως τα σκυλάκια και το κογιότ. Της οικογένειας κυνιδών, λέει η ζωολογία, όπως οι λύκοι. Μεγάλη ιστορία. Πρώτοι δάσκαλοι του ανθρώπου. Μας μάθανε: να κυνηγάμε, να γινόμαστε ομάδα, να μοιραζόμαστε δουλειές και να βγάζουμε αρχηγούς (να έχουμε σύστημα διοίκησης). Οι Τραμπ είναι μεταγενέστερη ανακάλυψη.
Τα σκυλάκια τα γνώρισα στο Ρίτσμοντ, στον Νότο. Δύο, ένα λουρί σε κάθε χέρι η κυρία, κατηφόριζε κεντρική λεωφόρο. Παράστημα αθλητικό, μαύρα γυαλιά. Δεν την έλεγες με βεβαιότητα ισορροπημένη: Ελαφρό παλτό, ξεκούμπωτο, μαύρο. Φόρμα, παπούτσια και μαλλί μοβ. Ασορτί με τα… σκυλάκια· κανίς και γκριφόν φύσει λευκά, θέσει μοβ και αυτά, από κομμωτήριο· μάλλον αδιάφορα, καθώς τα σκυλιά δεν κοιτάζονται στον καθρέφτη ούτε από χρώματα σκαμπάζουν.
Το κογιότ το γνώρισα, αυτοπροσώπως, στο Ριβερσάιντ, προάστιο καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα από το Σικάγο. Εως τότε το ήξερα από τα φιλμ γουέστερν, παρέα με τους Ινδιάνους, να φοβίζει με τις υλακές του τους λευκούς έποικους με τα καουμπόικα καπέλα. Γράφεται, αγγλικά, coyote, προφέρεται καγιότ, αλλά και καγιότι. Η δεύτερη προφορά έχει ενδιαφέρον, γιατί έτσι προφέρεται στη γλώσσα των Αζτέκων, τη Νάουατλ, που σημαίνει «καθαρή γλώσσα».
Είναι, να το πω απλά, κάτι σαν το δικό μας τσακάλι, μορφή και διαστάσεις (όσοι έχουμε δει τσακάλι στη ζωή μας!). Μόνο που, αντίθετα με το τσακάλι, το κογιότ την ψιλοβρίσκει (δεν φοβάται τόσο πολύ) να ζει κοντά στους ανθρώπους. Μου είπαν πως όταν εμφανίζεται στις αυλές, οι άνθρωποι σηκώνουν τα χέρια, χοροπηδάνε και φωνάζουν για να μεγαλώσουν τον όγκο τους. Ετσι φοβάται και απομακρύνεται, μου είπαν. Εγώ το είδα, στα δέκα μόλις μέτρα, να κόβει από τον δρόμο και να μπαίνει σε μιαν αυλή. Σημασία δεν μου έδωσε…
