Τι σημαίνει αλήθεια ο χαρακτηρισμός «τύπος ιδιόρρυθμος» και πόσο είναι γενικά αποδεκτός, ή ο καθένας μας έχει δικά του μέτρα για την ιδιορρυθμία, του άλλου βέβαια.
Τέλος πάντων, περί τα τέλη Φεβρουαρίου συναντούσα στον Υμηττό, μετά τη διασταύρωση προς Περιφερειακή, έναν τύπο, που πάρκαρε το αμάξι του κοντά στο δασοφυλάκιο Καραμολέγκου [ο 19χρονος εθελοντής δασοπυροσβέστης έχασε τη ζωή του στην κατάσβεση πυρκαγιάς στον Καρέα, μαζί με τους πυροσβέστες Δημήτριο Μαλούκο και Αλέξανδρο Διαβολή, 22 Ιουλίου 1998].
Εβγαινε από το αυτοκίνητο. Τεντωνόταν. Επαιρνε μια-δυο ανάσες δείχνοντας ότι απολαμβάνει ό,τι κάνει. Και μετά κάπου –δεν ξέρω πού– περπατούσε, αφού το αμάξι του ήταν εκεί, άδειο, όταν επέστρεφα. Κανονικός σε διαστάσεις –βάρος, ύψος– με αρκετά γένια και γυαλιά ηλίου. Συμπαθής.
Οι δυο πρώτες συναντήσεις μας ήταν αναγνωριστικές: αλληλοκοιταχτήκαμε, σιωπηλά. Μου φάνηκε κάπως ιδιόρρυθμος· αν και δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τις ιδιορρυθμίες του· αλλιώς θα ήμασταν ανθρωπάκια του Γαΐτη. Μόνο που σε άλλους οι ιδιορρυθμίες διακρίνονται, ενώ άλλοι μπορούν ή θέλουν και τις κρύβουν.
Πάντως, η κατ’ εμέ ιδιορρυθμία του «συνοδοιπόρου» μου ήταν ότι ντυνόταν ασορτί με το αυτοκίνητό του· σπορ αμφότερα: ένδυση και αυτοκίνητο 4Χ4· ομοιόχρωμα: ρούχα και αυτοκίνητο, σε γαιώδη απόχρωση, χακί, αλλά όχι το χακί του στρατού, κάπως πράσινο. Μίλησε πρώτος: «Καλημέρα!».
«Καλημέρα» απάντησα, εγκάρδια· μ’ αρέσουν άλλωστε τα καλημερίσματα. Την άλλη μέρα οι καλημέρες μας συμπέσανε· τις είπαμε σχεδόν ταυτοχρόνως. «Ολα καλά;» πρόσθεσα. «Πολύ καλά! Υπέροχα! Ερχόμαστε εδώ και ξαναγινόμαστε άνθρωποι! Είναι τρέλα εκεί κάτω (έδειξε κατά την πόλη)! Τρέλα (επανέλαβε)!». Δεν είναι μόνο καλό να μιλάς με συνανθρώπους, ενίοτε είναι και σοφό! Αλλιώς μπορεί να αδικήσεις. Δεν τον ξανάδα.
