Πώς χάνει κανείς τον ύπνο του

Πρόβλημα ύπνου ξημερώνοντας η Τετάρτη, 13 Μαρτίου [Βενεδίκτου, Ευφρασίου και Ματθίλντης· τη Ματίλντα του Χάρι Μπελαφόντε γνωρίζω μόνο!]. Πολλοί οι λόγοι: Δεν κοιμήθηκα απόγευμα, που φαίνεται ότι το χρειάζομαι, παρά τις απόψεις μου περί κοινωνικότητας: ότι με τους φίλους, συνήθως, βλεπόμαστε μεσημέρια προς απόγευμα. Ηπια, προς το τέλος της ημέρας, τσάι στο σπίτι, που πίστεψα ότι θα έμενα, και καφέ espresso με φίλη το βράδυ που βρεθήκαμε, μάλλον απρόοπτα· πλην ευχάριστα!

Εφαγα μεν ελαφρά [φρούτα και φιστίκια ανάλατα· τέρμα τα αλατισμένα peanuts, τα έβγαλα και από το λεξικό] και ξάπλωσα γύρω στα μεσάνυχτα, αλλά ξύπνησα σε τρεις ώρες για τουαλέτα [ένεκα το τσάι και ο καφές] και ναι μεν ξανακοιμήθηκα, αλλά με ξύπνησε το μουγκρητό του αέρα, που επί πλέον βροντούσε τα παντζούρια αλουμινίου σε βορινό δωματιάκι που είχα αμελήσει να τα ασφαλίσω [δεν περίμενα τέτοιον καιρό!]. Σηκώθηκα, τα ασφάλισα, προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, άνοιξα την τηλεόραση, αλλά… απ’ αυτά της Καλαβρίας.

Είπα: «Μη με βρει και το ξημέρωμα στην τηλεόραση!». Σηκώθηκα. Πήγα στην κουζίνα, έβαλα καφέ στην καφετιέρα [πρώτη μου δουλειά, η άλλη είναι η δημοσιογραφία…] και πρόσεξα ότι από το περβάζι στο παραθυράκι της κουζίνας –βορινό και αυτό– είχε εξαφανιστεί η μεγάλη από τις τρεις γλάστρες. Ανοιξα την πόρτα. Ηταν θρυμματισμένη στο μπαλκόνι του κοινόχρηστου. Ντύθηκα. Πλύθηκα κ.λπ. Και πήρα να μαζεύω τα ερείπια που σκόρπισε ο άνεμος μέσα σε ψιλή βροχή (84%) και αέρα που ελαφρώς ξύριζε (23 χιλιόμετρα την ώρα).

Σκέφτηκα ότι κάπως έτσι μπορεί να χάσει κανείς τον ύπνο του: Κάτω από διαβολικές συγκυρίες! Δεν είναι πάντα οι λόγοι ψυχολογικοί. Αμα παίζει φάλτσα ο βιολιστής στη στέγη, μια χαρά ξυπνάς και ισορροπημένος…