Καθαρή Δευτέρα στον μεγάλο αθηναϊκό περίπατο. Λιακάδα και αεράκι. Η καλύτερη ευχή για κούλουμα, χαρταετό (και πλυντήριο!). Στάδιο, τουρίστες που φωτογραφίζονται. Ολγας και Στύλοι Ολυμπίου Διός· Στήλες τις λέγαμε παλιά, όταν ήμασταν παιδιά· Στύλους τις είπαμε όταν μάθαμε γράμματα και προκόψαμε.
Οι άνθρωποι γεννιόμαστε αθώοι, μετά μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε γράμματα και πονηρεύουμε. Εδώ, στις Στήλες ή Κολόνες ξεκίνησαν, δυο αιώνες πίσω, τα κούλουμα με την πρώτη γιορτή της άνοιξης, την Καθαρή Δευτέρα. Και τα ξεκίνησαν οι γαλατάδες από τη Δωρίδα, που είχαν τότε εποικίσει τις ανατολικές συνοικίες: Γουδί (που τώρα το κάνανε Γουδή), Ζωγράφου και Ανω Ιλίσια, που τα λέγανε στα χρόνια μου Κουπόνια και, πρωτύτερα, Γουρουνάδικα.
«Οχι, όχι…» λέει Ελληνίδα σε ξένη, μπροστά στο Ηρώδειο, «…είναι τζάμπα! Εχει στήσει πάγκους ο δήμος και μοιράζει λαγάνα, χαλβά και ελιές! Θα τα δεις πιο πάνω…».
Παραπέρα, μετά τον Λουμπαρδιάρη, καλημέρισα δυο ζευγάρια ηλικιωμένων, που ανηφόριζαν, μπρος οι γυναίκες που κάτι σχολίαζαν, πίσω οι άντρες με τα… νηστίσιμα της Καθαροδευτέρας σε τσάντες για τη γιορτή στου Φιλοπάππου. «Και του χρόνου!» είπα. «Επίσης», οι άντρες. «Για τη γιορτή;», οι γυναίκες, που διέκοψαν κουβέντα, την οποία και συνέχισαν μόλις απομακρύνθηκα: «… Η ψωροφαντασμένη… λες και είναι κόρη τού κι εγώ δεν ξέρω ποιού!».
Στο πλάτωμα του Φιλοπάππου (άλλως, και λόφος Μουσών), με θέα το δυτικό Λεκανοπέδιο, πανοραμική, στήνανε τη δημοτική εξέδρα της γιορτής. «Πότε με το καλό ξεκινάει το πρόγραμμα;». «Μακάρι να ’ξερα!». Διαφωτιστική απάντηση. Επίλογος, στον Αϊθανάση, μπροστά από τα (περίφημα) παϊδάκια του Ηλία, Θησείο.
Δυο άντρες, επίσης ηλικιωμένοι· ο ένας, ο άλλος ακούει, με συγκατάβαση: «Στο είπα. Ολοι έχουμε ημερομηνία λήξεως! Οπως τα γαλατάκια… τα γιαουρτάκια…». Και του χρόνου.
