Η κυρία με το σκυλάκι και ο κ. κάποιος

Η κυρία με το σκυλάκι, αυστηρή· δεν έχει και πολλά πολλά. Την συναντάω τακτικά προς Υμηττό, συνήθως όταν επιστρέφω. Είδα κι έπαθα να της βγάλω «καλημέρα». Εχω μία μέθοδο, εμπειρική. Αν διαπιστώσω ότι κάποιος, που τυχαίνει να συναντάω συχνά, είναι δύστοκος, τον καλημερίζω, επιδεικτικά, κάθε φορά. Το ανώτερο που μου έχει πάρει να «λυγίσω» άνθρωπο για «καλημέρα» είναι ένας μήνας! Εναν δεν το κατάφερα ποτέ, αλλά δεν πρέπει να ήταν και πολύ στα καλά του. Και σε έναν άλλον έκοψα την καλημέρα, γιατί δεν απαντούσε με καλημέρα, αλλά με… μούγκρισμα.

Η εν λόγω κυρία, μου πήρε σχεδόν μήνα. Αλλά, έκτοτε, γνωστές φάτσες μόνο, μια «καλημέρα» και τίποτ’ άλλο.

Το Σάββατο την είδα από μακριά να ανηφορίζει με το σκυλάκι της, αυστηρή πάντα και βιαστική, αλλά να σταματάει και να αλλάζει, περπατώντας, κουβέντα με κάποιον που συνόδευε δύο σκυλάκια.

Από τη συνέχεια της κουβέντας, που την άκουσα, εννόησα τι είχε διαμειφθεί μεταξύ τους. Ο κάποιος με τα δύο σκυλάκια (πρώτη φορά τον έβλεπα) προφανώς τη ρώτησε πώς λένε το σκυλάκι, η κυρία απάντησε κι έτσι έμαθα κι εγώ, από τον έκπληκτο έως δυσαρεστημένο κάποιο ότι το σκυλάκι λέγεται «Μαρξ; (μικρή παύση). Εννοείτε, εκείνον τον… κομμουνιστή;». Απάντηση: «Μάλιστα».

Επόμενη αντίδραση του κάποιου: «Μα αυτός ήταν Γερμανοεβραίος!». Απάντηση: «Καμιά σημασία! Δείτε το από φιλοσοφική άποψη!».

Βέβαια τάχθηκα με τη (γνωστή μου) κυρία, γιατί ο (άγνωστος κάποιος), εκτός της ανοησίας, διέθετε και κοψιά κατηχητή δεκαετίας του ’50.

Τον φαντάστηκα δε, να έχει βαφτίσει τα σκυλάκια του (μόνα χαριτωμένα στο τρίο) το ένα Μπενίτο και το άλλο Αδόλφο. Επίσης, να μελετάει εμβριθώς το «Εβραϊκό Ζήτημα» του Κάρολου Μαρξ.