Συναντήσεις με άγνωστους ανθρώπους

Πανεπιστημιούπολη. Ανηφορίζω για τον Υμηττό, έχω προσπεράσει το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (τον Πρόδρομο, όπως τον λένε οι Καισαριανιώτες επί το οικειότερον). Χιονόνερο και αέρας. Κατηφορίζει. Ζωηρός, ευχάριστος, γελαστός πάντα. Γνωριζόμαστε χρόνια, αλλά ανωνύμως· ούτε ονόματα ούτε ασχολίες, οικογένειες κ.λπ. Μόνο καλημέρες· από την καρδιά μας, πιστεύω. Αραιά και πού και καμιά κουβέντα· συνήθως για τον καιρό.

Σταματάει, με κοιτάει: «Το λέω: Οσο χειμωνιάζει, αραιώνουμε! Ποιος να βγει με τέτοιο καιρό! Μένουμε λίγοι, εμείς κι εμείς…». Ετσι είναι: όσο χειμωνιάζει, αραιώνουμε! Κυριολεκτικά (οι γνώριμες φάτσες στον πρωινό περίπατο) και μεταφορικά· μόνο που μεταφορικά το «αραίωμα» δεν έχει προσδοκία ανοίξεως! Χειμώνιασε και τέλος.

Οταν τον γνώρισα, πριν από χρόνια, τον μπέρδευα με… δίδυμο αδελφό του! Συνέβαινε το εξής: Ενώ τον προσπερνούσα στο περπάτημα, μετά από λίγη ώρα, τον έβλεπα να κατηφορίζει και (πάλι) να με χαιρετάει. Τι διάολο γίνεται, απορούσα, υπάρχει και δίδυμος, και ποιος είναι ο ένας και ποιος ο άλλος, αφού είναι φτυστοί; Την τρίτη-τέταρτη φορά (δεν είμαι και κανένα σαΐνι!) κατάλαβα πως δεν υπήρχε δίδυμος. Τον προσπερνούσα μεν στο περπάτημα, αλλά μετά με προσπερνούσε, αθέατος μες στο λεωφορείο! Τέτοια φάρσα, σκέφτηκα, ούτε ο Νιλ Σάιμον!

Και από τη φάρσα στη συγκίνηση. Διότι αυτός ο άνθρωπος τακτικά ανάβει τα καντηλάκια στα δύο από τα τρία εικονοστάσια του δρόμου. Νομίζω και τα τρία, μνημεία νέων που σκοτώθηκαν εκεί σε τροχαία, μάλλον με μηχανές. Το τρίτο είναι περιποιημένο από την οικογένεια. Τα άλλα δύο, «ορφανά», τα περιποιείται αυτός ο εξαίρετος, ευδιάθετος άνθρωπος. Το γνωρίζω, γιατί κάποτε πήρα κουράγιο και τον ρώτησα αν ήταν δικοί του άνθρωποι. «Οχι» μου απάντησε. «Αλλά λυπάμαι να βλέπω σβησμένα τα καντήλια!». Ανθρωποι…