ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σκεφτόμουν προχθές, καθώς άρχισα να διαβάζω το «1915 – Ο Εθνικός Διχασμός» του Γιώργου Μαυρογορδάτου (Πατάκης) ότι την Ιστορία μας τη διαβάζει κανείς για τέσσερις λόγους: 1) Για να μάθει τι έγινε. 2) Για να συγκρίνει τα τοτινά με τα τωρινά. 3) Για να συμπεραίνει ότι τα παθήματα ουδέποτε γίνονται μαθήματα. Και 4) Για να αυτοβασανίζεται…

Διάβαζα σε «παρασκήνιο» στην «Εφ. Συν.» του Σαββατοκύριακου ότι στις 17 Σεπτεμβρίου 1828, ξεκίνησαν επίσημα οι ελληνορωσικές διπλωματικές σχέσεις, με τον Ρώσο εκπρόσωπο Μαρκ Βούλγαρη να επιδίδει τα διαπιστευτήρια στον κυβερνήτη Καποδίστρια, στην προσωρινή κατοικία του στον Πόρο. Το γεγονός εορτάζεται ετησίως εκεί, με ρωσική εκπροσώπηση.

Αυτό είναι το καλό του Πόρου. Γιατί (η Ιστορία μας, μια χαρά και δέκα πίκρες…) υπάρχει κακό. Μάλιστα από τα χειρότερα κακά (απόηχος του πρώτου «εσωτερικού αγώνα», τουτέστιν του πρώτου εμφύλιου στη νεότερη Ιστορία μας), στη διαμάχη μεταξύ των πολιτικών φατριών, ποια θα έχει το πάνω και το πιο μακρύ χέρι, που προανήγγειλαν και τα πολλά επόμενα (δεινά) για πολλά κατοπινά χρόνια, φτάνοντας έως τα σημερινά. Που πάλι τρωγόμαστε μεταξύ μας· τηρουμένων των αναλογιών (έχουν περάσει και δύο αιώνες!) με ίδιους πάνω-κάτω όρους και παρόμοιες… αβρότητες σε χαρακτηρισμούς.

Τότε, λοιπόν, την 1η Αυγούστου 1831, ο πρωτοκαπετάνιος Μιαούλης, που ανήκε στη φατρία των Υδραίων του Κουντουριώτη, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Υδρα από τον Μάιο στρεφόμενοι εναντίον του Καποδίστρια, ανατίναξε δύο από τα ναυλοχούντα στον Πόρο πλοία τού, ευάριθμου τότε, ελληνικού στόλου, τον οποίο υποστήριζε ο… ρωσικός στόλος της Μεσογείου. Δύο μήνες μετά, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, η φατρία των Μανιατών (Μαυρομιχαλαίων) δολοφόνησε τον Καποδίστρια. Είναι κι αυτά, τα μη εορταστικά…