«Αυτοί που κληρονόμησαν τη δημοκρατία (σημ.: προφανώς αυτοί που βρήκαν τη δημοκρατία έτοιμη), αυτοί που δεν διακινδύνευσαν για να κατακτήσουν την ελευθερία (σημ.: προφανώς έναντι αυτών που διακινδύνευσαν· βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, το λιγότερο, αν δεν έδωσαν και τη ζωή τους), είναι αυτοί που θέλουν να μας καταδικάσουν», είπε την Τρίτη στην Ευρωβουλή, εγκαλούμενος, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν.
Επειδή παρακολουθώ, τουλάχιστον από το 1968, αμέσως με τη διάσπαση του ΚΚΕ τον Φεβρουάριο και την εισβολή του Συμφώνου Βαρσοβίας στην Πράγα, τον Αύγουστο, τι συνέβαινε στο εσωτερικό των χωρών του Συμφώνου Βαρσοβίας που κάτι να θυμίζει από αντιπολίτευση, έως το 1989-90, που κατέρρευσε όλο το σύστημα. Και επειδή το μόνο που είδαμε ήταν κάποιες σποραδικές κινήσεις στην Ανατολική Γερμανία, κυρίως το, αξιόλογο, εργατικό κίνημα Αλληλεγγύης με τον Βαλέσα στην Πολωνία, που και αυτό κατεστάλη.
Τι έκανε αλήθεια στα νιάτα του (γεννήθηκε το ’63) ο σύντροφος Ορμπαν για τη δημοκρατία και την ελευθερία στην Ουγγαρία: Διότι, αν η Βικιπαίδεια δεν τον συκοφαντεί, μια χαρά κομσομόλος ήταν στα 15 του· αν και η ένταξη σε κομμουνιστικές οργανώσεις ήταν υποχρεωτική, αυτός ήταν γραμματέας στη δική του! Μια χαρά τα πήγε και στο πανεπιστήμιο (Νομικά, Πολιτικές Επιστήμες), με μεταπτυχιακά στην Οξφόρδη, δαπάναις του Ιδρύματος Σόρος (στον οποίο μετά καταφέρθηκε· τo ρισκάρισε…).
Μόνη αντιπολιτευτική του εκδήλωση, και αυτή στη σιγουριά «φιλελευθεροποίησης» του ’89: ομιλητής στην κηδεία του ανατραπέντος πρωθυπουργού στα αντικαθεστωτικά του ’56 Ιμρε Νάγκι. Και άλλα, πολλά, που πολλά αποκαλύπτουν, ούτε ίχνος όμως από διακινδύνευση για δημοκρατία και ελευθερία. Επίσης, είναι επιφανής ποδοσφαιρικός παράγων και μέλος της Καλβινικής Εκκλησίας. Ενσάρκωση της ιδεολογίας της σιγουριάς. Ζηλωτής μιας Ευρώπης, να τη βλέπεις και ν’ ανατριχιάζεις!
