Εβλεπα στην τηλεόραση τους πυροσβέστες. Τους ανθρώπους της φωτιάς. Κάποιοι με καρβουνιασμένα μαλλιά και μπαρουτοκαπνισμένα φρύδια. Πρόσωπα κοκκινισμένα από τόσες πυρκαγιές. Αθέατοι άντρες πίσω από τη στολή, χάνονται μέσα σε σύννεφα καπνού. Με τον πύρινο ήχο στ’ αυτιά τους. Τους βλέπω τώρα να «ανακρίνονται» στα δελτία ειδήσεων. «Κάνατε ό,τι μπορούσατε;», «μήπως υποτιμήσατε τη φωτιά;», «μήπως αργήσατε;». Και οργίζομαι.
Κάποιος από αυτούς απάντησε: «Κανένας πυροσβέστης δεν έχει υποτιμήσει καμία φωτιά γιατί μόνο ένας πυροσβέστης ξέρει τι μπορεί να κάνει μια φωτιά όσο μικρή κι αν φαίνεται». Ενας άλλος είπε: «Αυτό που θέλει να κάνει κάθε πυροσβέστης είναι να σβήσει τη φωτιά όσο πιο γρήγορα γίνεται και να πάει μετά σπίτι του, αν δεν σβήσει η φωτιά δεν πάει σπίτι του».
Και μετά σκέφτομαι όλους αυτούς, ίσως κι εμένα, που μέσα στην άγνοια ή την απελπισία μας κάνουμε έστω και νοερά αυτές τις ερωτήσεις στους ανθρώπους που μπαίνουν στην κόλαση για μας. Πώς τολμάμε να σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα από την ασφάλεια του καναπέ μας; Πώς τολμάμε να ζητάμε ευθύνες από αυτούς που έπεσαν μέσα στον δικό μας φόβο για να σώσουν οτιδήποτε σώζεται; Ο δρόμος αυτός οδηγεί μόνο στη μελαγχολία.
Στη μελαγχολία για το ποιοι μπορεί να είμαστε και το πώς καταφέραμε να έχουμε ως κοινωνία αυτή την έπαρση ώστε να εμφανιζόμαστε σαν απόλυτοι τιμητές των πάντων. Μας δίδαξαν πολλά οι τελευταίες μέρες. Μακάρι ένα από αυτά να είναι η ταπεινότητα απέναντι στους ανθρώπους που μπαίνουν στη φωτιά για να μας σώσουν. Και με τη σοβαρότητα που έχουν οι στιγμές που περνάμε ας υποκλιθούμε στο θάρρος τους.
