Από πρόσφατη (19/4) απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (η οποία επίσης περιλαμβάνει θέσεις και υποδείξεις για το μάθημα των Θρησκευτικών): «Σχετικά με το άρθρο 8 του κατατεθέντος Νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας με τίτλο “Μέτρα για την προώθηση των θεσμών της αναδοχής και της υιοθεσίας” (…) ανακοινώνει ότι, κάθε μορφή (τεκνοθεσίας ή αναδοχής), που αντίκειται στην Ευαγγελική Διδασκαλία και στις παραδόσεις του Λαού μας σε ό,τι αφορά στον ιερό θεσμό της οικογένειας και του γάμου, δεν μπορεί να έχει την αποδοχή της Εκκλησίας».
Είναι κοινοτοπία να σχολιάσεις ότι η παρ’ ημίν Εκκλησία, με προεστώσα την Ιερά Σύνοδο, δεν είναι και πολύ φανατική σε ό,τι προοδευτικό εμφανίζεται ή τείνει να εμφανιστεί σε αυτή τη χώρα. Και βεβαίως, εφόσον η Πολιτεία δεν μπόρεσε (κατ’ εμέ δεν τόλμησε) να διευκρινίσει με σαφήνεια και να κατοχυρώσει με νόμο σχέσεις και διακριτούς ρόλους, το περί «Ευαγγελικής Διδασκαλίας», ίσως είναι αρμοδιότητας, ερμηνείας, αλλά και ευθύνης της ΔΙΣ. Δεν κατάλαβα όμως (ο ασεβής) πόθεν η ΔΙΣ αντλεί οφίτσιο ερμηνείας των «παραδόσεων του Λαού μας». Είναι και λαογράφος;
ΥΓ. Η περιπέτεια ζωής του Κυριάκου Σταμέλου, η απαρχή του δημόσιου βίου του, ελεύθερος πολιορκημένος φοιτητής του Πολυτεχνείου να ανεμίζει, πίσω από τα κάγκελα, το λευκό μπλουζάκι ανακωχής απέναντι στους βαρβάρους με τον υπερήφανο συμβολισμό της γυμνότητας, οι διώξεις και βασανισμοί, η μαρτυρία του στο στρατοδικείο, η εν συνεχεία πορεία και επιλογές του, εδώ και στα ξένα, οι γραφές και συναναστροφές, έως την έσχατη επιλογή μιας –ίσως αναγκαστικής– μοναξιάς, προπαντός το συμπτωματικό της ταφής, ανήμερα 21ης Απριλίου, 51 χρόνια μετά, πιθανόν όλα, γεγονότα και συμβολισμοί, συνιστούν και το φινάλε της μεταπολίτευσης. Δεν ενθυμούμαι ιερείς μεταξύ των διαπραγματευτών τη μαύρη νύχτα εκείνου του Νοέμβρη.
