Ξημερώματα Καθαρής Δευτέρας, πορεία προς Υμηττό, διασταύρωση Κάραβελ. Μαύρο αυτοκίνητο αναμένει φανάρι, παράθυρο ανοιχτό, ήχος στη διαπασών, ματώνει φλέβες ο μάγκας, καψουροτράγουδο του σκοτωμού· αντιλαλούν βουνοπλαγιές. Ξύπνα άγνωστε που κοιμάσαι. Εγώ διατάζω. Ανάβει φανάρι και ο «εγώ διατάζω» κάνει απαγορευμένη αναστροφή στη Βασιλέως Αλεξάνδρου, τρίζει το λάστιχο και μην τον είδατε.
Θυμήθηκα το περιστατικό χθες, διαβάζοντας στα «παρασκήνια» της «Εφ.Συν.» σχόλιο για πιλοτική, στην αρχή, διδασκαλία και, στη συνέχεια, ένταξη στο ωρολόγιο πρόγραμμα όλων των σχολείων μαθήματος Κυκλοφοριακής Αγωγής και Οδικής Ασφάλειας. Και καταλήγει το σχόλιο: «Καίρια η επένδυση στους σημερινούς μαθητές-αυριανούς οδηγούς. Εν τω μεταξύ, τι θα γίνει με τους… γονείς τους;».
Ελα ντε; Τι γίνεται με τους γονείς τους; Τι γίνανε εκείνα τα πριν από χρόνια Πάρκα Κυκλοφοριακής Αγωγής· πιλοτικά επίσης. Λειτουργούν; Επιασαν τόπο; Ή… χορταριάσανε! Τετάρτη. Κέντρο. Η φίλη κάνει να περάσει απέναντι τη Μαυρομιχάλη. Την κρατάω. Καλός ο οδηγός. Σταμάτησε. Καλός, γιατί ακολούθησε κοινοτική οδηγία, που έχει γίνει νόμος του κράτους (προτεραιότητα πεζού) από το 2001. Ποιος το ξέρει; Λες «Πρόσεχε ρε άνθρωπε» και ο «ρε άνθρωπος» σε στέλνει να πας να… (διαγράφεται μία λέξη).
Δύο φορές έως τώρα προσκλήθηκα και μίλησα για την Αθήνα σε παιδιά της τρίτης γυμνασίου: στο Α’ Γυμνάσιο της Πλάκας και στο Βαρβάκειο. Και τις δύο φορές, χώρια από την Αθήνα και τον… Παναθηναϊκό, προσπάθησα να στρέψω το ενδιαφέρον των παιδιών (δεν είχε ακόμα τότε διαλύσει το σπίτι μου ένα τροχαίο) στην κυκλοφοριακή και κοινωνική συμπεριφορά. «Αυτά πρέπει να είναι τα πρωτεύοντα μαθήματα! Τα μαθηματικά και τα ελληνικά είναι εύκολα…», έλεγα, τότε. Το λέω ακόμα, μετ’ επιτάσεως.
