Κατά φωνή και σκάνδαλο, με απορίες…

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, επομένη του συλλαλητηρίου (επί του πιεστηρίου, σε γλώσσα δημοσιογραφική) ενεφανίσθη σκάνδαλο διαπλοκής μεγέθους Novartis, που θα πει: σκάνδαλο βαρέων βαρών.

Λέω «ενεφανίσθη» και όχι π.χ. «ανεσύρθη», ακριβώς διότι πίσω από το «ενεφανίσθη» υπάρχουν απορίες και ερωτήματα (τέτοιες ώρες ρε παιδιά; Κομμάτι σόλοικο μου φαίνεται…), ενώ πίσω από το «ανεσύρθη» θα υπήρχε η βεβαιότητα ότι, όντως, κάποιοι (και για λόγους που μόνον αυτοί γνωρίζουν) κατέφυγαν στην κλασική μέθοδο αντιπερισπασμού· ολίγον απαρχαιωμένη, η αλήθεια. Κάτι που, για την ώρα τουλάχιστον, δεν πιστεύω. 

Κατόπιν τούτου, δηλαδή της δημοσίευσης του (γνωστού βέβαια, αλλά σε χρόνο δικαστικής διερεύνησης ακόμα) σκανδάλου Novartis, ήταν επόμενο και οι φερόμενοι ως εμπλεκόμενοι (δύο πρώην πρωθυπουργοί και οκτώ πρώην υπουργοί) να διαψεύσουν· ορισμένοι μάλιστα με τρόπο ηχηρό ή πονηρό (πολιτικοί είναι, έχουν κι αυτοί τη γλώσσα τους, τον τρόπο τους).

Αλλά και οι επί της ύλης αρμόδιοι υπουργοί, να πούνε κι αυτοί τα δικά τους· αν και κάπως αμετροεπώς, νομίζω. Δεν βγαίνεις, προτού κοινοποιηθεί η επίσημη δικογραφία, να μιλήσεις για «σκάνδαλο που θα συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, πολύ μεγαλύτερο από της Siemens» (Κοντονής). Πολύ περισσότερο, για «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους» (Παπαγγελόπουλος). Αν ψάχνεις για πρωτοτυπία στους πολιτικούς, είναι σαν να ψάχνεις για βερικοκιά στη Σαχάρα. 

Ομως, και σκάνδαλο (είτε αποκαλυφθεί και αποδειχθεί είτε όχι) έγινε. Διότι τόσο μεγάλες δουλειές –όπως με τη Novartis, η προμήθεια φαρμάκων– δεν κλείνονται χωρίς μίζες.

Αφελείς υπάρχουν, τόσο αφελείς όχι. Αλλά και, αν λογαριάζαμε, από συστάσεως ελληνικού κράτους, πόσα «συγκλονιστικά σκάνδαλα» τα ’φαγε η μαρμάγκα, ίσως ήταν προσεκτικότεροι στις «εκφωνήσεις».

Κυριακή, κοντή γιορτή. Τη Δευτέρα σε θέλω…