Σκεφτόμουν για τον τίτλο της «Εφ.Συν.», 30/1: «Τοξικά πειράματα σε ανθρώπους», με υπότιτλο: «Απίστευτη αποκάλυψη. Κολοσσοί της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας μετέτρεψαν σε πειραματόζωα 25 άνδρες και γυναίκες, εκθέτοντάς τους σε αέρια εξατμίσεων!», ότι μες στο κείμενο, ο συντάκτης του, Γιώργος Τσιάρας, αναφέρεται σε «πειράματα… ελεγχόμενης δηλητηρίασης που έγιναν σε πιθήκους και ανθρώπους…».
Στον τίτλο, οι πίθηκοι έμειναν στην αφάνεια· σε κάποια απόμερη γωνιά ίσως ενός εργαστηρίου πειραμάτων ή ενός ζωολογικού κήπου. Μη θεωρηθεί ότι μέμφομαι τον υπεύθυνο της σελίδας συνάδελφο που έβαλε τον τίτλο και εξαίρεσε τη μία από τις δύο ομάδες πειραματόζωων.
Εμάς μέμφομαι, τους ανθρώπους, που συνειδητά ή ασυναίσθητα, έχουμε κλειστεί στον δικό μας ζωολογικό κήπο, με μία αίσθηση ανωτερότητας, αν όχι υπεροψίας και περιφρόνησης έναντι όλων των άλλων ζώων, των οποίων μάλιστα τα ονόματα επικαλούμαστε συχνά, προκειμένου να χαρακτηρίσουμε με αυτά ανθρώπους ανάρμοστης, κατ’ εμάς, συμπεριφοράς: ζώο, γάιδαρε, μουλάρι, βόδι, φίδι κολοβό, ύαινα και τα πιο… αθώα: ζηλιαρόγατα, τεμπελόσκυλο, κοκορόμυαλε και πλείστα άλλα.
Αυτό είναι κάτι που γενικά λέγεται ανθρωποκεντρισμός: όλα περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο, υπάρχουν για να υπηρετούν τον άνθρωπο και τα εξουσιάζει –τα συντηρεί ή, αν θέλει, τα αφανίζει– ο άνθρωπος. Μέτρον πάντων (εξουσίας συνεπαγόμενων) άνθρωπος. Ολα για πάρτη μας.
Πού να μείνει χώρος σε τίτλο για τους πιθήκους. Που υπέστησαν τα αυτά, αν όχι και χειρότερα, από τους ανθρώπους-πειραματόζωα και που (να πω και την πονηρή σκέψη…) ίσως οι άνθρωποι-πειραματόζωα να ήταν άνθρωποι ανάγκης και να εκτέθηκαν στα καυσαέρια με κάποια αμοιβή· όπως άλλος, στην ανάγκη, πουλάει π.χ. το νεφρό του ή το παιδί του. Ποιοι πιθηκίζουν εν τέλει…