Δεν ξέρω αν αύριο, μεθαύριο, κάποτε θα συνορεύουμε από βορρά με χώρα που θα έχει στην ονομασία της τη λέξη ή παράγωγο της λέξης Μακεδονία. Απ’ ό,τι όμως έγραψε η Αλίκη Μάτση στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» («Αρωμα νέου κόμματος στα δεξιά της… Δεξιάς»), δεν αποκλείεται, στο εγγύς μέλλον (στη βράση κολλάει το σίδερο…), να έχουμε κόμμα που να περιέχει την επίμαχη λέξη ή παράγωγό της, καθώς, κατά το ρεπορτάζ, αυτό το κόμμα «ως κύρια αιχμή θα έχει το αντικείμενο του προχθεσινού συλλαλητηρίου, δηλαδή το θέμα της ονομασίας…», με «σημαιοφόρους» έναν απόστρατο αντιστράτηγο κι έναν επίστρατο μητροπολίτη.
Φωτιές να μη μας βάλουν μόνο και τ’ άλλα τα βρίσκουμε. Ας κάνουν ό,τι θέλουν. Ομως δεν είμαστε τώρα για εθνικιστικές εξάψεις. Πάντως, πρόχειρα, δεν θυμάμαι στη νεότερη Ιστορία μας κόμμα με εθνοτικό/γεωγραφικό προσδιορισμό, πλην ενός, την πρώτη δεκαετία του περασμένου αιώνα (1906-1908), που δεν ήταν ακριβώς κόμμα, ήταν ομάδα βουλευτών από διάφορα κόμματα, αλλά αποκλήθηκε και πέρασε στην Ιστορία σαν «κόμμα των Ιαπώνων».
Καμιά δεκαριά βουλευτές, με πιο γνωστούς τους: Στέφανο Δραγούμη, Δημήτριο Γούναρη, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη και Εμμανουήλ Ρέπουλη. Τους οποίους ο Βλάσης Γαβριηλίδης στην «Ακρόπολι» παρέβαλε, για την αγωνιστικότητά τους, με τους Ιάπωνες σαμουράι, υπερασπιστές του αυτοκράτορα, που κατέπληξαν τον διεθνή Τύπο με αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον των Ρώσων, στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο, 1904-1905. Σε κλίμα γενικής πολιτικής δυσαρέσκειας από την πτώχευση του 1893 και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.
Δεν θέλω να υπαινιχθώ το ελάχιστο, αλλά οι Ελληνες/Ιάπωνες διαλύθηκαν, όταν ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης πρότεινε σε τρεις υπουργεία και οι δύο (Γούναρης, Πρωτοπαπαδάκης) τα δέχτηκαν. Αυτά λέει η Ιστορία…
