Δεν ξύπνησα με τις καλές μου χθες το πρωί. Δε βαριέσαι, είπα, ούτε καράβια στη φουρτούνα έχω ούτε σταφίδα απλωμένη… πού θα πάει, θα ’ρθουν κι οι καλές. Συν Αθηνά μεν, όμως πάρε και μια γάτα· όπως εκείνος ο παπάς, που πλάκωσαν ποντίκια στο χωριό και του ζήτησαν οι χωριανοί να κάνει τρισάγιο μπας και φύγουν. «Τρισάγιο να κάνω», είπε πρόθυμα ο παπάς, «αλλά δεν παίρνετε και καμιά γάτα;».
Προσωπικά, όταν μου τη βαράει, για να μου την ξεβαρέσει έχω δυο γάτες: η μία είναι ο περίπατος στην αρχαία και την παλιά πόλη: Ακρόπολη, Θησείο και τα πέριξ· η άλλη είναι η θάλασσα, ο Σαρωνικός με τα Φάληρα (κάποτε που υπήρχανε τα τάλιρα οι μάγκες τα οργώνανε τα Φάληρα. Τώρα αρμέγουμε λαγούς, αλλά τέλος πάντων).
Βγαίνοντας από τη μαρίνα του Φλοίσβου στο… αφρισμένο πέλαγος, εν ριπή κύματος ξαστέρωσε η διάθεσή μου και ξαναβρήκα το κέφι μου. Κυριολεκτικά εν ριπή κύματος. Διότι ριπές κυμάτων τινάζονταν πάνω από τον ψηλό κυματοθραύστη του Φλοίσβου, όπως πάνω από τον πήχη η Κατερίνα Στεφανίδη, και σκάζαν από τη μεριά του άλσους.
Αποθέωση, δύο σκηνές: Πάνω στον κυματοθραύστη (υπάρχει χώρος περιπάτου και ψαράδων!) παρέα από καμιά δεκαριά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, δεκαπεντάχρονα όπως υπολόγισα (με συνοδεία κυρίας ευειδούς και ευτόρνου!), μες στην τρελή χαρά λούζονταν στον καταιγισμό των κυμάτων.
Ενώ (η δεύτερη σκηνή), κάτω από τον κυματοθραύστη, στην προκυμαία, με αθλητικά παπούτσια και παντελόνι φόρμας αθλητικής έτρεχε… σουρεαλιστής κύριος γυμνός από τη μέση και πάνω. Σαρωνικός παντός καιρού, σκέφτηκα αμέσως. Είχα διαβάσει την Παρασκευή και το ευχάριστο, ότι ανελκύστηκε η «Αγία Ζώνη ΙΙ», μεγάλη χάρη της…
