Ξαφνικά, εκεί που κανείς δεν περίμενε (αν και απ’ αυτόν όλα να τα περιμένεις), ο κ. Σαμαράς, ως άλλος Βυζαντινός αυτοκράτορας, κήρυξε ακόμα μία (την πέμπτη νομίζω) εικονομαχία, τασσόμενος με την πλευρά των εικονολατρών ή εικονοδούλων (έτσι τους έχει καταγράψει η Ιστορία, εν αντιθέσει προς τους αντιπάλους, που αποκλήθηκαν εικονομάχοι ή εικονοκλάστες).
Αναζητών πού την (κενήν) κεφαλήν κλίνη και ευρισκόμενος στο γραφείο του δημάρχου Φιλιατών Θεσπρωτίας, κατά την περιοδεία του στο Θέμα της Ηπείρου, ο κ. Σαμαράς, θωρών την εικόνα της Παναγίας, αναφώνησε το ιστορικό: «Υπάρχουν ορισμένοι που λένε να κατεβάσουμε τις εικόνες στους δημόσιους χώρους. Από τη Βουλή και τα υπουργεία, μέχρι τα δημαρχεία και τα σχολεία, αυτές οι εικόνες δεν θα κατέβουν ποτέ. Αυτή είναι η πιο ξεκάθαρη απάντηση σε εκείνον που τόλμησε να πει να κατεβάσουμε τις εικόνες. Ξέρω πού ανήκει, ξέρω ποιο πρόγραμμα το λέει αυτό και δεν θα γίνει ποτέ».
Ετσι, ο δεσπότης κυρ Αντώνης, που έχει πάρει φόρα και δεν λέει να σταματήσει, μας γύρισε πίσω, στον 8ο-9ο αιώνα, σε 120 χρόνια ματοκυλίσματος του Βυζαντίου, με τις εικονομαχίες, τους Ισαύρους, την Ειρήνη την Αθηναία και τη Θεοδώρα. Αλήθεια, πού την είδε, ο κυρ Αντώνης, τέτοιες ώρες που καιγόμαστε και τρέχουμε, την απειλή για τις εικόνες. Και ποιος είναι «εκείνος που τόλμησε να πει να κατεβάσουμε τις εικόνες»; Και αφού «ξέρει πού ανήκει» και «ποιο πρόγραμμα το λέει», γιατί δεν τα λέει και σ’ εμάς, που ξέρουμε για ποιον τα λέει, αλλά δεν μας το λέει; Και για να μην αφήνει υπονοούμενα και ψαρεύει στη θολούρα… εγώ, ως ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος και πολίτης ελεύθερης χώρας, είμαι υπέρ του να κατέβουν οι εικόνες από τους δημόσιους χώρους. Εχει αυτό καμία σημασία; Θα τα βάλει μαζί μου, για να πάρει τις εκλογές;
