Εσπαγε το κεφάλι της, λέει, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να βρει, πώς γίνεται, από τη μια η ευρωζώνη να αναπτύσσεται σήμερα με τους υψηλότερους ρυθμούς της τελευταίας δεκαετίας και τα ποσοστά απασχόλησης συνεχώς να βελτιώνονται, από την άλλη οι αυξήσεις στους μισθούς να παραμένουν χαμηλές, με επακόλουθο «να μη δημιουργείται δυναμική για βιώσιμο πληθωρισμό».
Εν τέλει η ΕΚΤ εντόπισε τον «δαίμονα του τυπογραφείου», διότι τα «παράδοξα» στην οικονομία δεν είναι παραξενιές της φύσης. Οφείλονται σε τσαπατσουλιές των ανθρώπων που σχεδιάζουν την οικονομία (ανάμεσά τους και τα στελέχη της ΕΚΤ) και πειθαρχούν σε κάποιους νόμους που λέγονται «νόμοι της αιτιότητας». Το εύρημα της ΕΚΤ είναι ότι: «Τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία δεν λένε την αλήθεια» (ρεπορτάζ του Μπάμπη Μιχάλη, «Εφ.Συν.» 11/5).
Εφτιαξαν λοιπόν –με την κρίση υποτίθεται, μετά το 2008– στην ευρωζώνη και φόρεσαν έναν «λαστέξ κορσέ» στην απασχόληση, με τον οποίο (απέδειξε η μελέτη της ΕΚΤ, κάτι που άλλοι χρόνια το ’χαν τούμπανο…) ούτε ο ακριβής αριθμός απασχόλησης μπορούσε να διαγνωστεί ούτε και αυτός την ανεργίας.
Με δυο λόγια, έτσι που τα μούσκεψαν, στην ΕΚΤ και στην ευρωζώνη, με τους απασχολούμενους και απασχολήσιμους, τα ελαστικά ωράρια και τα λοιπά «αποκρυφιστικά» της απασχόλησης… διέφευγε (και εάν πλέον τους πιστέψουμε!) περίπου ο μισός αριθμός ανέργων. Μας τους παρουσίαζαν γύρω στο 9,5%, ενώ αγγίζουν το 18%.
Προσέφεραν, λέει (πάντα εν ονόματι της κρίσης!), περισσότερες ευκαιρίες για ευελιξία και επιλογές στους εργοδότες, οι οποίοι έτσι φούσκωναν τον πληθυσμό εργαζομένων και ξεφούσκωναν τον πληθυσμό ανέργων κατά μερικά εκατομμύρια. «Στοιχειώδες Ουότσον!», όπως λέει ο Σέρλοκ…
