Φίλες και φίλοι από τα παλιά. Βλεπόμαστε πια στη χάση και τη φέξη∙ μια-δυο φορές τον χρόνο. Συνήθως τα λέμε από το τηλέφωνο, σπανιότερα άντε και κάποιο email, για όσους μπορούν και το χειρίζονται. Γερνάμε και κλεινόμαστε. Γίναμε και λίγο, περισσότερο από όσο αντέχουμε, γκρινιάρηδες! Το ένα μάς βρομάει, το άλλο μάς ξινίζει. Το χειρότερο: Δεν το καταλαβαίνουμε. Νομίζουμε πως είμαστε όπως ήμασταν!
Θυμάμαι, ένα διάστημα, ζευγάρι ηλικιωμένων στη γειτονιά. Συνήθως τους έβλεπα στον ίδιο δρόμο, στην Αστυδάμαντος (τραγωδός αυτός, 4ος αιώνας, 240 τραγωδίες, 15 νίκες, σώζονται μόνον αποσπάσματα, είχε την καλύτερη γνώμη για τον εαυτό του!), πάντα πρωί, εκεί γύρω στο 2012-2013. Περιποιημένοι και οι δύο, κοψιά συνταξιούχων Δημοσίου, πιθανόν εκπαιδευτικών, ψηλός ο άντρας, ευσταλής, με ρεπούμπλικα, κοντή η γυναίκα, ευκίνητη, ντυμένη πάντα ανοιχτόχρωμα.
Αλλοτε προπορευόταν ο άντρας, άλλοτε η γυναίκα. Ποτέ δεν είδα να βαδίζουν ζευγαρωτά. Διατηρούσαν μεταξύ τους απόσταση περίπου δύο μέτρων. Συνέβαινε λοιπόν το εξής καταπληκτικό: Οταν προπορευόταν ο άντρας, τον γκρίνιαζε από πίσω η γυναίκα και τανάπαλιν: όταν πήγαινε μπροστά η γυναίκα, την γκρίνιαζε ξοπίσω της ο άντρας.
Το άλλο καταπληκτικό ήταν ότι ουδείς έδινε σημασία στην γκρίνια του άλλου∙ σαν να μην τον άκουγε. Ελεγα στη γυναίκα μου: «Σκέψου να καταντήσουμε κι εμείς έτσι!». «Δεν θα καταντήσουμε…» έλεγε με σιγουριά, «γιατί θα γκρινιάζω μόνον εγώ∙ έχω να σου σούρνω…».
Δεν ξανάδα αυτό το ζευγάρι μετά το δυστύχημά μας. Ποτέ δεν έμαθα ποιοι ήταν. Συνήθως, ζευγάρια που γερνούν μαζί και «τρώγονται» μεταξύ τους, πεθαίνουν και σχεδόν συγχρόνως. Δεν αντέχουν ο ένας χωρίς την γκρίνια του άλλου…
-320x213.png)
