Ερντογάν ή το ανίατο σύνδρομο εξουσίας

Από το 1994, που ο Ταγίπ Ερντογάν εξελέγη δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και βαπτίστηκε στον τουρκικό δημόσιο βίο, μέχρι το προχθεσινό δημοψήφισμα που ενισχύει την προεδρική του εξουσία -23 χρόνια!- παρακολουθούμε, πώς ένας άνθρωπος προσβάλλεται σταδιακά και, τελικά, καταλαμβάνεται από ένα ανίατο σύνδρομο εξουσίας, το οποίο όχι μόνον υπερβαίνει ένα συνήθη μετρημένο και πεπερασμένο πολιτικό βίο, αλλά, ως επιθυμία του πολιτικού υποκειμένου, τείνει προς την ισοβιότητα ελέω θεού ηγεμόνων παρελθόντων αιώνων.

Θα έλεγα πως είναι ευτύχημα το γεγονός ότι στην, όπως φαίνεται, προσχεδιασμένη πορεία του προς την απόλυτη εξουσία, ο Ερντογάν χρειάζεται ακόμα μια συνταγματική αλλαγή και δεν παρακάμπτει, εντελώς απροσχημάτιστα, και τις τελευταίες συνταγματικές λεπτομέρειες!

Κάτι που μάλλον δείχνει να ήθελε με ποσοστά δικτατορικών δημοψηφισμάτων (90% και πάνω) και όχι οριακά όπως στο προχθεσινό, που μάλλον τον χόλωσε, αν κρίνουμε τουλάχιστον από την ανάρμοστη για δημοκρατικό ηγέτη δήλωση: «Ελπίζω αυτό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να μας βγει σε καλό…». Σαν να έλεγε: «Είναι πολλοί αυτοί που αντιτάσσονται στην αποστολή μου να σώσω την Τουρκία και… κακό της κεφαλής τους»!

Πολύ περισσότερο, όταν αναφέρεται σε «νέα Τουρκία» (σαφής υπαινιγμός, αντιτιθέμενος στη «νέα Τουρκία», του ιδρυτή της, Κεμάλ Ατατούρκ), αλλά (εδώ καινοτομεί και γλωσσικά!) και «νέο αύριο».

Επί του παρόντος πάντως και έως ότου εμφανιστεί στον ορίζοντα το «νέο αύριο», η Τουρκία, μετά το προχθεσινό δημοψήφισμα, εμφανίζεται, τουλάχιστον γεωγραφικά, διχασμένη, αφού το «Οχι» (στον Ερντογάν) πλειοψήφησε στις μεγάλες πόλεις και στις περιοχές των Κούρδων, αλλά (εντυπωσιακά!) και στα κατεχόμενα της Κύπρου. Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν, το ’99, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για υποκίνηση θρησκευτικού και φυλετικού μίσους…