Ας πούμε και κάτι για τον καιρό

Πάλι συννεφιά χθες. Υετός, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι η βροχή, όπως πίστευα έως τώρα. Είναι ό,τι κατεβάζει ο ουρανός∙ εκτός από… ουρανοκατέβατα∙ όπως π.χ. χαλαζοπτώσεις από μνημονιακές συμβάσεις, που ξεκινούν στραγάλια και καταλήγουν μπαλάκια του τένις.

Ο,τι κατεβάζει ο ουρανός, όταν τον αφήνουμε να ενεργήσει κατά φύσιν και δεν παρεμβαλλόμαστε, παρά φύσιν, να κάνουμε τις δουλίτσες μας: τρύπα όζοντος (σαν να την ξεχάσαμε), αλλαγή κλίματος (την αμφισβητεί ο Τραμπ), ποικίλοι βομβαρδισμοί από αέρος, συνήθως εναντίον αμάχων (δεν τους αμφισβητεί κανείς, αλλά και ουδείς επιδεικνύει προθυμία αναγνωρίσεως.

Τότε άπαντες μετατρέπονται σε «πηγές», «αξιωματούχους», «κύκλους» και «περιβάλλοντα»).

Αυτά λοιπόν που ο ουρανός κατεβάζει υπό κανονικές συνθήκες, στη μετεωρολογία λέγονται κατακρημνίσματα, αυτά συναποτελούν τον υετό και είναι: βροχή ασφαλώς, αλλά και χιόνι και χαλάζι, ανεξαρτήτως μεγέθους.

Διάβαζα, προσφάτως, ότι το βαρύτερο χαλάζι που έπεσε ποτέ («ποτέ» σημαίνει, από τότε που πιάσαμε να μετράμε και να ζυγίζουμε καιρικά φαινόμενα), ήταν σε πολιτεία των ΗΠΑ, νομίζω το 1970, όπου, το κάθε χαλαζόμπαλο, υπερέβαινε τα 700 γραμμάρια.

Κι εγώ εντυπωσιάστηκα. Αλλά μου έφυγε η έκπληξη, μόλις συνειδητοποίησα ότι, τότε, κάποιοι, αυτό που τώρα εμείς το διαβάζουμε, το έβλεπαν και το άκουγαν να πέφτει!

Για βροχή των αστεριών, μετεωρίτες και άλλα κοσμικά γκατζετάκια που πέφτουν, σπάνια, και απειλούν, σπανιότατα, τη Γη μας (εκτός από κάποιες υπερπαραγωγές χολιγουντιανής καταστροφολαγνίας…), την οποία Γη, οι άνθρωποι σεβόμαστε και προστατεύουμε αναμφιβόλως, δεν είμαι ο καταλληλότερος να μιλήσω.

Απλώς, ελλείψει εμπνεύσεως χθες, είπα για σήμερα να γράψω κάτι για τον καιρό.

Και, μετά, περπάτησα με συννεφιά, σκεφτόμενος: ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει…