Γιάλτα, γιοκ

Εντάξει, ας είμαι ειλικρινής: αν περιμένετε να μάθετε από μένα τι θα γίνει στη Συρία, το μεγαλύτερο και πλέον πολυ-παραγοντικό γεωπολιτικό μπάχαλο του καιρού μας, τα πιάσατε τα λεφτά σας. Καλύτερα να γυρίσετε σελίδα…

Θα προσέθετα μάλιστα πως, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις [τουρκική εισβολή και ήττα των Κούρδων στο Αφρίν, (ανα-)κατάληψη της Γούτας από τον Ασαντ, αλλά και δηλώσεις Τραμπ για οριστική υποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτικών από τη βόρεια Συρία] και ιδιαίτερα μετά την προχθεσινή «σύνοδο κορυφής των νικητών» Ρωσίας – Τουρκίας – Ιράν, στην Αγκυρα, οποιοσδήποτε «ειδικός» αποτολμά να κάνει «εμβριθείς» προβλέψεις για το θέμα, μάλλον μας δουλεύει ψιλό γαζί.

Προσωπικά δε, ανάθεμα κι αν βγάζω άκρη από όλον αυτόν τον κυκεώνα αντιφατικών ενεργειών και «ειδήσεων», όπου οι ευκαιριακές λυκοσυμμαχίες και οι αλλαγές προσωπείων και στρατοπέδων είναι πλέον ο κανόνας, οι χθεσινοί «τρομοκράτες» βαφτίζονται σε μια νύχτα «μαχητές της ελευθερίας», και οι πρώην σύμμαχοι αλληλομαχαιρώνονται με την πρώτη ευκαιρία.

Ποιος θυμάται ξανά την Τουρκία τόσο ανεξέλεγκτη; Στη Συρία, αυτό το κλασικό σταυροδρόμι-πεδίο μάχης των Μεγάλων Δυνάμεων, από την εποχή των Χετταίων και του Ραμσή του Β’, πήξαμε ξανά στους αυτοκράτορες, πάνω που οι διάφοροι νεοφιλελεύθεροι Φουκουγιάμα μάς είχαν ζαλίσει με την παγκοσμιοποίηση, τη νεωτερικότητα και το τέλος –τρομάρα τους!– της Ιστορίας.

Φάτε τώρα όλοι μαζί «νεωτερικότητα», με σουλτάνους, τσάρους, δικτάτορες και… δημοκράτες τύπου Τραμπ!

Αλλά τι λέω τώρα, εδώ (ξανα-)βάζει παλάσκες, ζώνεται χειροβομβίδες και παίρνει θέση στη συριακή σκακιέρα και ο Εμανουέλ Μακρόν!

Συγχωρέστε με, ξέφυγα – ας σοβαρευτούμε. «Είναι καιρός να φύγουμε. Είναι καιρός. Θέλω να φύγω από εκεί. Θέλω να φέρω τους στρατιώτες μας πίσω. Θέλω να αρχίσω να ξαναχτίζω την πατρίδα μας… Ο πόλεμος [κατά του Ισλαμικού κράτους] έχει σχεδόν τελειώσει. Δεν κερδίζουμε τίποτα, τίποτα από αυτό. Σκεφτείτε, έχουμε ξοδέψει 7 τρισεκατομμύρια δολάρια τα τελευταία 17 χρόνια εκεί πέρα [στη Μέση Ανατολή και στο Αφγανιστάν]. Και δεν έχουμε κερδίσει τίποτε· τίποτε εκτός από θάνατο και καταστροφή. Είναι φρικτό αυτό που συμβαίνει. Οπότε, είναι καιρός! Πετύχαμε τον στόχο μας εναντίον του ISIS. Αλλά τώρα σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά να γυρίσουμε πίσω. ΟΚ;» είπε ο (ανεκδιήγητος) πλανητάρχης την Τρίτη.

Φυσικά, λέει ψέματα: όχι μόνο δεν σκοπεύει να αποσύρει άμεσα τους περίπου 2.000 κομάντος και πράκτορες από τη Συρία, αλλά και ήδη ενισχύει τις βάσεις που έχει φτιάξει στο κουρδικό Μανμπίτζ, τον επόμενο εκφρασμένο στόχο του «σουλτάνου»…

Αλλά η Συρία, μέσα στην άπειρη πολυπλοκότητά της, τελικά δεν είναι παρά ένα μέτωπο –το πιο ενεργό, το πιο αιματοβαμμένο– ανάμεσα στις υπερδυνάμεις. Και αν υπάρχει μία βεβαιότητα μέσα σε όλο αυτό το γαϊτανάκι του παραλόγου, είναι πως τα μεγάλα μεταπολεμικά «κομπρεμί» μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης έχουν οριστικά διαταραχθεί.

Η Γιάλτα μάς έχει αφήσει καιρό τώρα χρόνους, το υπεροπτικό ιντερλούδιο της «μονοπολικότητας» και της Pax Americana καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, τα «λουριά» χαλάρωσαν, και τώρα ο κάθε πικραμένος ηγέτης ή ηγετίσκος παίζει τα χαρτιά του, σε ένα τοπίο γενικευμένης εθνικιστικής και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και οξυμένου μιλιταρισμού.

Πούλα-πούλα, γέμισε ο κόσμος όλος όπλα και μεγαλομανείς Βοναπάρτηδες και… Πορθητές.

Εγραφα πριν από τρία-τέσσερα χρόνια για τον νέο de facto ψυχρό πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που έβλεπα να έρχεται με γοργά βήματα, και πολλοί φίλοι και συνάδελφοι με αποπαίρνανε: «άντε μωρέ, παιχνίδια είναι, στο τέλος θα τα βρούνε».

Και όντως, με την εκλογή του «φιλορώσου» Τραμπ, διαφάνηκε μια τέτοια πιθανότητα «εγκάρδιου συμβιβασμού» με τον Πούτιν. Αμ δε! Σιγά μην άφηνε το πραγματικό βαθύ κράτος των ΗΠΑ, αυτό που ο Αϊζενχάουερ είχε βαφτίσει στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, να σταματήσει η κούρσα των εξοπλισμών και τα τακτικά περιφερειακά πεδία δοκιμών των νέων όπλων και συμμαχιών, που κατ’ ευφημισμόν βαφτίζονται συνήθως «εμφύλιοι πόλεμοι».

Πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη μπίζνα από αυτήν –μόνο χθες οι ΗΠΑ ενέκριναν την πώληση F-16 στη… Σλοβακία, με στόχο, λέει, την «απο-ρωσοποίηση» της σλοβακικής αεροπορίας ώστε να συνεργάζεται καλύτερα με τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ!

Οσο για τον «τσάρο» Πούτιν, πουλάει τα εξελιγμένα πυραυλάκια S-400 σαν να είναι καραμέλες, σε όποιον αιμοσταγή δικτάτορα δίνει τα περισσότερα – δεν του φτάνει ο Ερντογάν, τώρα παζαρεύει και με τον αλ-Σίσι…

Πείτε με πεσιμιστή, πείτε με κυνικό ή μαυρόψυχο, αλλά τόση εντροπία, τόση αστάθεια, δεν μπορεί κανείς μακροπρόθεσμα να την ελέγξει.

Η απόφαση του Τραμπ να αντικαταστήσει τον υπουργό Εξωτερικών Τίλερσον με τον Μάικ Πομπέο της CIA, ένα «γεράκι» ταγμένο στην περικύκλωση της Ρωσίας και την πάση θυσία αποσταθεροποίηση του Ιράν, δεν προμηνύει τίποτε καλό για το μέλλον.

Και το Πεντάγωνο μόλις ζήτησε (και τελικά πήρε, ο Τραμπ να είναι καλά) 686 δισεκατομμύρια δολάρια για τα… ετήσια μικροέξοδα του 2018.

Στη συνοδευτική του αμυντικού προϋπολογισμού έκθεση για το 2018, ο οικονομικός διευθυντής του Πενταγώνου Ντέιβιντ Νόρκουιστ εξηγεί τι πραγματικά μας περιμένει:

«Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων, και όχι η τρομοκρατία, έχει αναδυθεί ως η μεγαλύτερη πρόκληση για την ασφάλεια και την ευημερία των ΗΠΑ. Γίνεται όλο και περισσότερο φανερό ότι η Κίνα και η Ρωσία θέλουν να διαμορφώσουν έναν κόσμο που θα είναι συνεπής με τις απολυταρχικές αξίες τους [sic] και στην πορεία να αντικαταστήσουν την ελεύθερη και ανοιχτή τάξη πραγμάτων που επέτρεψε την εφαρμογή της παγκόσμιας ασφάλειας και ευημερίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»…

Και ο στρατηγός Κέρτις Σκαπαρότι, διοικητής της EUCOM, δηλαδή των αμερικανικών δυνάμεων στο ευρωπαϊκό «θέατρο», δήλωσε στην αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας, στις 8 του Μάρτη, πως «η Ρωσία θέλει να αλλάξει τη διεθνή τάξη πραγμάτων, να κατακερματίσει το ΝΑΤΟ και να υπονομεύσει την ηγεσία των ΗΠΑ για να προστατεύσει το καθεστώς της, να επαναφέρει την κυριαρχία της επί των γειτόνων της και να επιτύχει μεγαλύτερη επιρροή σε όλο τον κόσμο… Αυτή την πρόθεσή της, η Ρωσία την επιδεικνύει προβάλλοντας την ισχύ της στις χώρες της περιφέρειάς της – και ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή. Ετσι, η ύψιστη στρατηγική μας προτεραιότητα είναι να αποτρέψουμε τη Ρωσία από περαιτέρω επιθετικές ενέργειες και κακοποιό επιρροή επί των συμμάχων και εταίρων μας… Γι’ αυτό και αναβαθμίζουμε τα επιχειρησιακά μας σχέδια, για να υπερασπιστούμε τους Ευρωπαίους συμμάχους μας ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα».

Πώς; Αυξάνοντας κατακόρυφα τις ΝΑΤΟϊκές και αμερικανικές δυνάμεις στις βαλτικές χώρες και την Πολωνία, και εξοπλίζοντας ξανά την Ουκρανία.

Οχι, για τις νέες βάσεις αεροσκαφών και drones που ζητά η Ουάσιγκτον από την Ελλάδα στο Αιγαίο και την ενδοχώρα, σε αντικατάσταση του Ιντσιρλίκ, δεν είπε τίποτε ο «τζένεραλ».

Αυτά τα «δωράκια» της Αθήνας, προφανώς, θεωρούνται δεδομένα…