Τα είχαμε πει εγκαίρως για τον κάργα νεοφιλελεύθερο μεσιέ λε πρεζιντάν Μακρόν, με τα πλήθη «κεντροαριστερών» -τρομάρα τους!- θαυμαστών και υμνολόγων και στη χώρα μας, κι αυτός βάλθηκε τα τελευταία 24ωρα να μας δικαιώσει απολύτως.
Η… διαβολοβδομάδα άρχισε με τη συνάντηση στην Πόλη του Φωτός του πρώην (;) τραπεζίτη των Ρότσιλντ με τους ηγέτες τριών αφρικανικών κρατών, της Λιβύης, του Τσαντ και του Νίγηρα, κατά την οποία αυτοί οι λύχνοι της δημοκρατίας και του διαφωτισμού συμφώνησαν με το αζημίωτο να μπαγλαρώνουν τους δυστυχισμένους πρόσφυγες και μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική κατά τη διέλευση από τα εδάφη τους, ώστε να μη χρειάζεται να τους πνίγουμε στη Μεσόγειο· συνεχίστηκε με την παρουσίαση του πολλαπλών ταχυτήτων (παρ-)οράματός του για την «επανίδρυση» της Ευρώπης, εμπνεύσεως Σόιμπλε, όπου οι Δυνατοί θα τραβάνε μόνοι τους μπροστά και οι λοιποί εταίροι φτωχοί συγγενείς θα τρώμε τη σκόνη τους και θα πουλάμε μπιρ παρά τα τελευταία ασημικά μας για να «ρεφάρουμε» τη χασούρα· και ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση του μεγαλόπνοου σχεδίου του για το ξερίζωμα σειράς από κεκτημένα -και κατακτημένα με σκληρούς αγώνες δεκαετιών- εργασιακά δικαιώματα των Γάλλων «ουβριέρ», με ιδιαίτερη έμφαση στη διευκόλυνση των απολύσεων, την εκπαραθύρωση των συνδικάτων από τις διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά και γενικώς την «ελαστικοποίηση» μισθών και ωραρίων.
Και βέβαια έπεται συνέχεια, αφού μέσα στις επόμενες εβδομάδες ο Μακρόν σχεδιάζει: (1) Να άρει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης… μονιμοποιώντας το και παρέχοντας πρωτοφανείς υπερεξουσίες στην αστυνομία και στις μυστικές υπηρεσίες, στο όνομα φυσικά της ισλαμιστικής απειλής, (2) να μειώσει τους φόρους στους υπερ-πλούσιους Γάλλους (αρκετοί εκ των οποίων υπήρξαν προεκλογικοί σπόνσορές του και τώρα θα κάνουν απόσβεση), ώστε να… επανεπενδύσουν τα υπερκέρδη τους στην οικονομία, δήθεν για να κάνουν προσλήψεις που θα γίνουν ακόμη πιο απαραίτητες, καθώς (3) ακονίζει τα ψαλίδια του για να οδηγήσει στην γκιλοτίνα της ανεργίας κάπου 250.000 δημοσίους υπαλλήλους και (4) προωθεί τις περικοπές στα επιδόματα στέγασης για εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς.
Αυτό άλλωστε θα πει να είσαι κλασικός νεοφιλελεύθερος, παιδί του Χάγεκ, της Θάτσερ και των «Reaganomics»: να σφάζεις στο γόνατο το Δημόσιο και να τα δίνεις όλα στον ιδιωτικό τομέα και την ελίτ, ώστε να πλουτίζει ακόμη περισσότερο και να μπορεί να… επιστρέφει κάποια ψίχουλα, όσα θέλει αυτή εννοείται -κρατιστές θα γίνουμε;-, στους εργαζόμενους και στην κοινωνία. Και βέβαια να δυναμιτίζεις συνεχώς το κράτος πρόνοιας και τις δημόσιες δαπάνες για τους μη προνομιούχους, στο πλαίσιο του περίφημου «δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα» του τρισκατάρατου Μίλτον Φρίντμαν. Κοινώς, πιο δεξιός… πεθαίνεις!
Τα αφεντικά φυσικά πανηγυρίζουν κατευχαριστημένα από το πρώτο… δήγμα γραφής του νέου πολιτικού «πουλέν» τους: o πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων (CPME), Φρανσουά Ασλέν, χαιρέτισε τη μεταρρύθμιση ως «ιδιαίτερα ρεαλιστική», ενώ και ο ευρωπαϊκός οικονομικός Τύπος και ιδιαίτερα οι βρετανικοί Financial Times και η γερμανική Handelsblatt κυριολεκτικά «αγιογραφούν» τον «αποφασιστικό μεταρρυθμιστή» Μακρόν και (προσ-)εύχονται όχι μόνο να περάσει χωρίς μεγάλες αντιδράσεις, αλλά να δουν αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις και στην υπόλοιπη Ευρώπη…
Θα καταφέρει άραγε αυτή τη φορά ο Μακρόν να εκμηδενίσει όσα κατακτημένα με αγώνες δικαιώματα απέτυχαν να σβήσουν τόσες και τόσες κυβερνήσεις της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς πριν από αυτόν; Οπως είδαμε και στην περίπτωση του «νόμου Κομρί», ο Ολάντ προχώρησε σε μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα και τον λαό, αλλά τελικά οδηγήθηκε σε άτακτη υποχώρηση μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις εργατών και φοιτητών.
Θα υπάρξουν όμως και τώρα τέτοιες; Η CGT, η μεγάλη μαχητική γαλλική εργατική ομοσπονδία, ξέθαψε ήδη το τσεκούρι του πολέμου και προχωρά σε απεργίες και διαδηλώσεις από τη 12η Σεπτεμβρίου κάνοντας λόγο για «εργασιακό πραξικόπημα» και «επιστροφή στον Μεσαίωνα» έχοντας την πολιτική υποστήριξη του δημοφιλέστατου -και ουσιαστικά μοναδικής φιλολαϊκής αντιπολιτευτικής φωνής στη νέα… σουρεαλιστική μακρονική Βουλή- ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν-Λικ Μελανσόν. Και η πρώτη δημοσκόπηση που έγινε ηλεκτρονικά από την Harris Interactive δείχνει ότι το 58% διαφωνεί με την (αντ-)εργατική μεταρρύθμιση.
Ομως άλλα συνδικάτα, όπως η πιο «κεντρώα» ομοσπονδία CFDT και το FO, με εκατομμύρια μέλη, ανακοίνωσαν πως θα τηρήσουν στάση αναμονής, δίνοντας έναυσμα στη… φωνή των εργοδοτών, τη Monde, να πανηγυρίσει πρόωρα προβλέποντας πως η εργατική μεταρρύθμιση του Μακρόν θα περάσει χωρίς σοβαρές απώλειες.
Κάτι μας λέει ωστόσο πως επειδή οι Γάλλοι έχουν αποδείξει πως έτσι και σηκωθούν από τους καναπέδες, δεν ξανακάθονται εύκολα, το υπέροχο σύνθημα «Ni Lepen, ni Macron, ni Patrie, ni Patron» (ούτε Λεπέν, ούτε Μακρόν, ούτε Πατρίδα, ούτε Αφεντικό) θα ακουστεί ξανά βροντερό στα βουλεβάρτα των Παρισίων. On verra!
