«Τίποτε δεν πετυχαίνεται αν περιμένεις να λείψει κάθε εμπόδιο και κάθε αντίρρηση προτού αρχίσεις» (θυμόσοφη ρήση)
Το ήθελε, αλλά δεν το μπόρεσε. Γιατί δεν μπορούμε πάντα αυτό που θέλουμε. Περίμενε κάτι άλλο και βρήκε μπροστά της κάτι εντελώς διαφορετικό. Πήγαινε για πρωτάθλημα και κατέληξε να παλεύει για είσοδο στα play off… Τα συλλογικά συναισθήματα είναι εύκολα αντιληπτά όταν μια ομάδα νικάει, όταν κατακτάει τίτλους, όταν παίζει ωραίο και ποιοτικό ποδόσφαιρο πάνω στα γρασίδια. Ποιος δεν μπορεί να φανταστεί πως ένιωθαν -φερειπείν- οι οπαδοί του Παναθηναϊκού όταν η ομάδα τους έπαιρνε το νταμπλ το 2010, ή -για να πάμε πιο πρόσφατα σε αυτούς της ΑΕΚ- όταν πέρυσι το Μάη η Ένωση επέστρεφε στους τίτλους; Η Lady Hope ξέρει πως στην Ελλάδα το αποτέλεσμα είναι ο μοναδικός βασιλιάς… Επομένως, εδώ και καιρό, στην ΑΕΚ επικρατεί το βουβό -ατομικό και συλλογικό- συναίσθημα που προκλήθηκε από το παρατεταμένο αγωνιστικό παρατράγουδο των τελευταίων μηνών…
Yπάρχουν δεδομένα. Είναι τα γενικά, τα ιστορικά που διαμορφώνονται μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η ΑΕΚ υποβιβάστηκε το 2013 από τη Σούπερ Λιγκ. Όμως, πέρα από την καζούρα των πιο φανατικών των άλλων ομάδων, όλοι αντιλήφθηκαν το όλο στόρι ως μια διετία προετοιμασίας (όσον αφορά στο μέλλον), και μια απαραίτητη διαδικασία οικονομικής (αυτο)κάθαρσης (για τις καταστροφικές κακοδιαχειρίσεις του παρελθόντος). Η ΑΕΚ παρότι αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική παραμένει μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας. Είναι τα γενικά, τα ιστορικά, το μέγεθος, η μεζούρα. Αν κάποια στιγμή πάρει η Λάρισα, π.χ., ένα ακόμα πρωτάθλημα δεν σημαίνει πως μπαίνει στην τριάδα. Η ΑΕΚ, όμως, παρότι έχει να πάρει πρωτάθλημα από το 1994 δεν βγαίνει από αυτήν με τίποτα… Γιατί, πολύ απλά, είναι η ΑΕΚ.
Όταν τα πράγματα “στραβώνουν” το χέρι δεν πάει στο να πληκτρολογήσει με ευκολία τα sites, οι εφημερίδες μοιάζουν πιο βαριές, οι κουβέντες με “αλλόθρησκους” αποφεύγονται, οι εσωτερικοί διάδρομοι γεμίζουν με νάρκες, τα μαγνητόφωνα και οι ωτακουστές βρίσκονται παντού, οι πληροφοριοδότες τρίβουν τα χέρια τους, οι αντίπαλοι επιστρατεύουν όλη τη χολή τους. Μέσα στην ομάδα επικρατεί η παγωμάρα, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η καχυποψία, η δουλειά που γίνεται δεν δίνει αποτελέσματα γιατί υπάρχει το άγχος της αρχικής αυτοεπιβεβαίωσης, οι στόχοι είναι οι μικρότεροι δυνατοί (και ελαφρώς συγχυσμένοι…), και η εικόνα στο γήπεδο δεν εκπέμπει υγεία παρά μονάχα σπασμωδικές αντιδράσεις αντανακλαστικών περιεχομένων και τίποτε άλλο…
Στην ΑΕΚ έπεσαν κάποτε σε βαρύ χειμώνα. Σιγά σιγά ανέβαινε η θερμοκρασία, και σε δύο χρόνια επανήλθε στις συνηθισμένες τιμές της. Όμως, οι φίλοι της θέλουν να φύγουν εντελώς και τα τελευταία σύννεφα. Να βασιλέψει ο Ήλιος. Μπορεί μια σεζόν που στο πρώτο της μισό είναι η χειρότερη εδώ και 5 χρόνια, να μετατραπεί σε τέτοια που να σηματοδοτεί πρόοδο σε σχέση με την προηγούμενη; Η ΑΕΚ εμφανιζόταν από πολλούς μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβρη ως αυτή που θα μπορούσε να αποκαθηλώσει τον Ολυμπιακό. Τώρα, σύμφωνα με το άχαρο καθηκοντολόγιο των ενεστωτικών δρώμενων, πρέπει να επιστρέψει ξανά σε ανοδική πορεία. Υπάρχει πάντα αρκετός χρόνος, αλλά λιγότερος από χθες. Η ΑΕΚ κατάφερε να βγει από τα συντρίμμια της, είναι αμαρτία στο σήμερα να χάσει το δρόμο της επειδή υπάρχουν ακόμα κάποια “μπάζα” μπροστά της. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Ενωσίτες όταν πονάνε συνειδητοποιούν πόσο πολύ αγαπάνε τον κιτρινόμαυρο δικέφαλο αετό… Η Lady Hope είδε τον διοικητικό της ηγέτη, στην κοπή της πίτας, κάπως αισιόδοξο…
