Γιατί το σύνθημα του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ

Έχοντας την τιμή να ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου και έχοντας επίσης λάβει μέρος τότε – μέχρι τέλους – στην εξέγερση της ελληνικής νεολαίας εναντίον της δικτατορίας σε ηλικία 19 ετών, υποψήφια ούσα να δώσω εξετάσεις να μπω στη σχολή της Αρχιτεκτονικής στο Ε.Μ.Π. , δεν μπορούσε παρά να βρίσκομαι μαζί με την παρέα μου φοιτητές και υποψήφιους μέσα στα γεγονότα..

43 χρόνια μετά δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι το τότε βασικό μας σύνθημα θα είχε τέτοια διαχρονικότητα και θα ίσχυε το ίδιο και ίσως και περισσότερο από τότε.

Αυτό από μία πλευρά δείχνει ότι δεν πήγαν τα πράγματα καλά όσον αφορά τη δημοκρατία μας μετά τη πτώση της Χούντας, δηλαδή την αλλαγή σκυτάλης από τους συνταγματάρχες στον Κ.Καραμανλή (εκπρόσωπο του κεφαλαίου της Ελλάδας αλλά και των ξένων) ως εκφραστές του συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού συστήματος δηλαδή του καπιταλισμού.

Εάν εξαιρέσουμε το γεγονός της κατάργησης του μισαλλόδοξου νόμου 509, όπου νομιμοποιήθηκε επιτέλους το Κ.Κ.Ε. μετά τον αιματηρό αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, (με ευθύνη τόσο των έμπειρων αποικιοκρατών Εγγλέζων και του συμμάχου τους, του δήθεν «γέρου της Δημοκρατίας» Γεώργιου Παπανδρέου και της ντόπιας όσο και της κομμουνιστικής αριστερής ηγεσίας που δυστυχώς εκφράστηκε τότε με τον γ.γ. του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη ο οποίος ήταν δεμένος με την τότε Σταλινική Σοβιετική Ένωση, η οποία ήδη μας είχε «παραχωρήσει» στη Δύση με την Συμφωνία του Πότσνταμ και της Γιάλτας).

Επίσης θετικό, το ότι το 1982 αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση και έναν χρόνο πριν, μετά από πάρα πολλά χρόνια αφότου είχε λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ψηφίστηκε μία κυβέρνηση εκτός της Δεξιάς παράταξης, το τότε ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος κατάφερε και πήρε στις τάξεις του και πολλούς πρώην αριστερούς….

Ακούστηκαν λοιπόν ξανά συνθήματα για Σοσιαλισμό.

Πέρασε καιρός, πολλά συνέβησαν η μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη συνθλίφτηκε κάτω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης και του ξένου κεφαλαίου – το οποίο πάντα διευθετούσε τα ελληνικά πράγματα – μιας και δεν υπήρξε ποτέ εθνική αστική τάξη στη χώρα μας αλλά μόνο μεταπρατική, κι έτσι αφομοιώθηκε το δήθεν σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ από την κυρίαρχη τάξη και την Δεξιά παράταξη βλέποντας συγκυβέρνηση των δύο εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ελίτ η οποία εκφράζεται μέσα από την σημερινή Ε.Ε. η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη Διακήρυξη της ίδρυσής της ούτε με τον Χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων των λαών της Ευρώπης.

Η δε Κομμουνιστική Αριστερά αλλά και η Αριστερά είτε ως εναλλακτική είτε ως ανανεωτική (η οποία δικαιώθηκε ως ένα βαθμό, διότι και εκείνη είχε τα πάρε δώσε της με τη φρικτή ηγεσία της Ρουμανίας – βλέπε Τσαουσέσκου) μετά το σοκ που υπέστη με την κατάρρευση όλων των «λαϊκών» χωρών της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μόνο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε να ορθοποδεί και να διεκδικεί με κύριο αίτημα την ελευθερία του ανθρώπου – από τις θεμελιώδεις αξίες στον άνθρωπο – με καθαρή ματιά και κάνοντας κριτική στον «δήθεν υπαρκτό δηλαδή ανύπαρκτο σοσιαλισμό».

Αυτό όμως έδωσε μία νέα δυναμική στην Αριστερά γιατί παίρνοντας μαθήματα από το παρελθόν και την ιστορία της ιδρύθηκαν κόμματα και ομάδες που πρεσβεύουν την σημερινή εικόνα και πιστεύω της Αριστεράς του 21ου Αιώνα που σίγουρα είναι θεμελιωμένη σε πιο ανθρώπινες και σωστές βάσεις με κύριο στοιχείο την ανθρωποκεντρική κοινωνία – χωρίς νομενκλατούρες – κάτι που εξέλειπε τελείως από τις χώρες του δήθεν υπαρκτού σοσιαλισμού.

Έτσι, ιδρύθηκε και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και Προόδου και είχε μία συγκεκριμένη πορεία έως ότου γίνει ένας συνασπισμός που περιέλαβε μέσα του ένα πλατύτερο μέτωπο αριστερών και δημοκρατών, ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣυΡιζΑ) που γνωρίζουμε σήμερα, που και αυτός έκανε μία συγκεκριμένη πορεία.

Τελικά, μετά από όλα αυτά που έχουμε περάσει ως λαός, οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους και βλέπουμε ότι υπάρχει καταρχήν έλλειμμα δημοκρατίας σχεδόν σ’ όλο το πλανήτη… 

Πόλεμοι, Βία, Φτώχεια και οι λαοί κυριολεκτικά στον αέρα.

Όταν ανοίγεις την τηλεόραση να δεις π.χ. ειδήσεις → αυτό που βλέπεις είναι χιλιάδες σκηνές από κόσμο (πολίτες και νεολαία) να παλεύει με τις δυνάμεις καταστολής πολλών χωρών για διάφορα δίκαια αιτήματα, είτε αυτά είναι για τη παιδεία, την εργασία, τους μισθούς, κλπ.

Οι λέξεις πια όταν τις προφέρουν οι διάφοροι «ηγέτες» όπως: Δημοκρατία, Σοσιαλισμός, Αναδιανομή, ισότητα, δικαιοσύνη, δεν σημαίνουν για τους πολίτες τίποτα απολύτως…

Εκείνο δε που είναι τρομακτικό, είναι να βλέπεις τον πόλεμο στη Συρία και αλλού, με τα τοπία κρανίου τόπος και τα αιμόφυρτα παιδιά.

Είναι δυνατόν μετά από τον τραγικότερο πόλεμο (τον Β΄ Παγκόσμιο) την Κοινωνία των Εθνών, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών όπου αυτοί οι οργανισμοί γεννήθηκαν για να προασπίσουν την Ειρήνη να έχουν τόσο πολύ αποτύχει; 

Κι όμως από την στιγμή που και σ’ αυτούς τους οργανισμούς εισχώρησαν τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που διοικούν κυρίως τις μεγάλες δυνάμεις και τα κέρδη σε παγκόσμιο πια επίπεδο και έχουν ως πρώτη προτεραιότητα όλα αυτά και όχι τον ΑΝΘΡΩΠΟ, τότε κάτι πια δεν πάει καλά με εμάς, τους απλούς πολίτες που πρέπει ενωμένοι να αντισταθούμε στο να μας κάνουν τις ζωές μας κόλαση χωρίς καμία επίπτωση σ’ αυτούς που κινούν τα νήματα και πραγματικά να καταλάβουμε αυτό το τέρας που ονομάζεται: ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟ Ή ΕΚΕΙΝΟ, να καταλάβουμε ότι ζούμε την εποχή της μπουρδολογίας … δηλαδή τι θα πει οι αγορές θέλουν τούτο ή εκείνο; 

Ποιες είναι οι αγορές; Τι αντιπροσωπεύουν; 

Ολα αυτά πρέπει να σταματήσουν. Το παιδί μου θέλει φαγητό. Αυτό το καταλαβαίνω.

Το παιδί μου θέλει μόρφωση. Και αυτό το καταλαβαίνω.

Το παιδί μου θέλει να μπορεί να παίξει και να ψυχαγωγηθεί. Και αυτό το καταλαβαίνω.

Οι αγορές δεν επιτρέπουν κάτι.. π.χ. να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων των πολυεθνικών με πρώτη προτεραιότητα τα είδη σίτισης, θέρμανσης και ρουχισμού , δεν το καταλαβαίνω! Και δεν το δέχομαι.

Το ψωμί, παιδεία, ελευθερία έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου, νιώθω πάλι 20 χρονών.

Ευχαρίστως θα κατέβαινα με το ίδιο σύνθημα όπου με καλούσαν και σήμερα.

Το ψωμί αφορά τους 1.500.000 ανέργους αλλά και τους μισθωτούς και συνταξιούχους όπου έχουν λόγω του δεσίματός μας (ώ τι πρωτότυπο!!) με τους «εταίρους» Ευρωπαίους και της συνεχιζόμενης πολιτικής λιτότητας των φιλελεύθερων «φίλων» μας και κυρίως των Γερμανών καθώς και την επιτροπεία την οποία αναγκαστικά έχουμε υποστεί των τεσσάρων (που συγκεκριμένα αντιπροσωπεύουν καπιταλιστικά συμφέροντα και όχι άλλα), και εδώ μου μπαίνει στο μυαλό η λέξη ελευθερία κι ας είναι το τίμημα τεράστιο, δηλαδή ας δούμε και τώρα ακόμη τι θα μας πουν αυτοί οι έξοχοι ελίτ Ευρωπαίοι για το ευρωπαϊκό κεκτημένο, θα το αμφισβητήσουν; 

Μετά από τόσο αίμα που έχει χυθεί από τον προηγούμενο αιώνα για το τιμημένο 8ωρο, για αξιοπρεπή μισθό, για ισότητα στην αμοιβή γυναικών και ανδρών, για το μέλλον της νεολαίας και τέλος έρχομαι στην παιδεία, όχι με τη στενή έννοια αλλά με την πλατύτερη ..

Δηλαδή, ο κόσμος, η ελληνική κοινωνία, ο και η Έλληνες πολίτες έχουν παιδεία; Μπορεί να αποκτήσουν; 

Ασφαλώς, εάν έχουν ελλείψεις μπορούν πάντα να καλυφθούν με άπειρα εργαλεία που μας δίνει η σημερινή τεχνολογία αλλά και το αγαπημένο για μένα πάντα εργαλείο που λέγεται βιβλίο.

Δηλαδή πρωταρχικά πρέπει να φύγουμε από το «εγώ» και να πάμε στο «εμείς».

Ως κοινωνία είναι γεγονός ότι αυτό το στοιχείο το έχουμε.

Η αλληλεγγύη που έδειξαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες στο ζήτημα του προσφυγικού εκτός ορισμένων μεμονωμένων περιπτώσεων έχει παγκόσμια αναγνώριση.

Επίσης, οι εποχές της τρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας έχουν περάσει ανεπίστρεπτα, ελπίζω, δηλαδή ότι οι «κακοί κομμουνιστές» και κατ’ επέκταση οι έχοντας αριστερή ιδεολογία άνθρωποι, θα σας σφάξουν με κονσερβοκούτια, ή ότι θα σας πάρουν τα σπίτια – ξέρετε πολύ καλά όσον αφορά το δεύτερο ποιοι σας παίρνουν τα σπίτια (οι τράπεζες και το σύστημα) κλπ. Κλπ.

Και φτάνουμε στο τέλος που θέλω να καταλήξω.

Μη φοβάστε να πείτε την λέξη καπιταλισμός (που ουσιαστικά σημαίνει κυριαρχία του κεφαλαίου), και αφού έχετε ζήσει στο πετσί σας ότι ελάχιστοι από εσάς θα μπορέσετε να έχετε τη ζωή που ίσως ονειρευόσασταν με πολλά χρήματα, γιατί δεν αρκείστε στην αξιοπρέπεια να μπορείτε να εργάζεστε και να μην λείπει τίποτα από την οικογένειά σας και τα παιδιά σας, σε μία κοινωνία που ως προτεραιότητα να έχει την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τη καλοσύνη, την αξιοπρέπεια των ανθρώπων της.

Αυτές οι έννοιες που λέω παραπάνω φέρνουν αλλεργία στον καπιταλισμό.

Πιστεύω λοιπόν, ότι οι πολίτες πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι εάν συνειδητά δεν καταργήσουμε το συγκεκριμένο κοινωνικό οικονομικό σύστημα και να πάμε σε ένα πιο ανθρώπινο (το οποίο πιστεύω ότι θα βρουν οι μελλοντικές γενιές μαζί με τα κοινωνικά κινήματα χωρίς απαραίτητα πρόσημο ) θα καταστραφούμε όλοι και ο ίδιος ο πλανήτης μας.

Ο φταίχτης όλων των δεινών μας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ο σημερινός καταστροφικός καπιταλισμός/ιμπεριαλισμός/παγκοσμιοποίηση. Φτάνει πια.

Ας ενωθούν όλοι οι λαοί έξω από γεωπολιτικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα και κέρδη να οικοδομήσουν κοινωνίες ανθρώπινες και αλληλέγγυες.