Eπειδή δεν πολυπιστεύουμε στην επίτευξη του σκοπού

Ας αφήσουμε λίγο τους Τραμπ (Ντόναλντ, Μελάνια, Ιβάνκα…), τον Ομπάμα που καταφτάνει (αλλά και τη φωτογράφιση της συζύγου του Michelle στο Vogue…), τον Αλέξη Τσίπρα, την Έφη Αχτσιόγλου, τον Κωστάκη Κουτσοκούμνη, τα “βάσανα” του Αλέξανδρου Αγγλούπα, και πάει λέγοντας. Ας αποχαιρετίσουμε τον Λέοναρντ Κοέν, ή εδώ στα εγχώρια τον Γιώργο Γεωργιάδη (μια δημοσιογραφική φιγούρα συνδεδεμένη με το μεγάλωμα της γενιάς μας) και τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την επικαιρότητα και ας πάρουμε ένα μεγεθυντικό φακό στα χέρια μας. Όχι για να δώσουμε άλλη διάσταση στα πράγματα. Αλλά, για να μπορέσουμε να δούμε ευκρινώς ακόμα και τα πιο μικρά.

Έχω δει πως πάρα πολλοί, για να ξεχαστούν ή να κρύψουν τα δικά τους, καταφεύγουν στην επικαιρότητα. Η επικαιρότητα μού μοιάζει ένα φάρμακο για πάσα νόσο και πάσα….. Στέκει εκεί, και ο καθένας την πιάνει στα χέρια του σαν να είναι ζελές, και αρχίζει το παιχνίδι του σαν να έχουν υποχρέωση όλοι να ξέρουν τους κανόνες απέξω… Από το να καθόμαστε και να προβαίνουμε σε δυσχερείς αυτοκριτικές ή δημόσιες ομολογίες λαθών μας, πιάνουμε κάθε τι που βρίσκεται έξω από εμάς, ακόμα και δίπλα μας, και το… ξεσκίζουμε… Αν το δούμε φιλοσοφικώς, είμαστε ένα είδος που χτίζει τείχη γύρω από τα εσώψυχα του, αλλά εξαπολύει επιθέσεις σε κάθε τι το αλλότριο. Ενδεχομένως, ακόμα και μόνο για τη χαρά των ηχητικών εφέ…

Φυσικά, επειδή είμαστε πονηροί, για να αποφεύγουμε τις διαρκείς εντάσεις και ρήξεις έχουμε ανακαλύψει τη ζώνη της ουδετερότητας. Αυτήν δεν την προτιμούν μόνο οι εφετζήδες ενός ανέξοδου κουτσαβακισμού ή εκείνοι οι χυδαίοι που κάνουν κακό σε άλλους εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη της πλειοψηφίας (ακόμα και αν είναι δραματικά ανισομερής…). Το να κάνεις ζημιά ηδονίζει, είναι υπέρβαση ορίων, σε ωθεί σε αυτοθαυμασμό, γιατί εσύ ναι και οι περισσότεροι όχι. Το να αψηφάς τις συνέπειες είναι θρίαμβος που απορείς και εσύ πώς διάολο κάθονται οι άλλοι και δεν σου στήνουν άγαλμα… Κάποιες φορές, το να ικανοποιήσουμε αυτό που έχουμε μέσα μας είναι πιο δυνατό ακόμα και από το να πετύχουμε τον τελικό μας σκοπό. Ίσως, επειδή δεν πολυπιστεύουμε στην επίτευξη του, να δίνουμε βάρος στο πρόσκαιρο…

Συναναστρεφόμαστε ανθρώπους λοιπόν, έχοντας υιοθετήσει τακτικές. Οι περισσότεροι, σε χώρους δημόσιους, θα μιλήσουν ο ένας στον άλλον, ανεξαρτήτως τι έχει ο καθένας στο πίσω μέρος του μυαλού του. Υπάρχουν κοινωνικοί χώροι που οι περισσότεροι κάνουν κακές σκέψεις, γιατί δεν μπορούν να προχωρήσουν αλλιώς… Όσοι κάνουν τους δύσκολους, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν έχουν δίκιο, βαφτίζονται παράξενοι. Ίσως, και υπόκρυφοι ελιτιστές. Το να θέλουν κάποιοι απλά να γλιτώσουν το τομάρι τους, ούτε που περνάει από το μυαλό εκείνων που αισθάνονται καταδικασμένοι σε ισόβια δεσμά… Όταν έχεις μάθει να ζητάς (με τα λόγια) το μάξιμουμ σε κάθε τι, δεν συγχωράς στον άλλο το μίνιμουμ σε (και με) τίποτα… Σώνει και καλά, λοιπόν, να δικαιώνουμε το κάθε τι, μόνο και μόνο για να κερδίσουμε το πιστοποιητικό της φυσιολογικότητας από τα λαϊκά δικαστήρια του απαίδευτου και του -βολικά εδραιωμένου- πλαδαρού. Όσοι αντιλαμβάνονται σα χάσιμο χρόνου διάφορα πράγματα, καλύτερα είναι να απέχουν, γιατί αλλιώς μόνο χαμένοι θα βγουν…

Υπάρχουν εκείνοι που ψειρίζουν τα πάντα. Άλλοι από αδυναμία, άλλοι από συνήθεια, άλλοι γιατί έχουν όφελος. Πολλές φορές, η φυσική παρουσία κάποιου ανθρώπου κάπου είναι αποτύπωμα που θα μπει στη βάση δεδομένων του και θα χρησιμοποιηθεί καταλλήλως όταν έρθει η ώρα. Το “Δεν ξεχνώ” είναι σύνθημα που ίσχυσε πριν καθιερωθεί επισήμως… Είσαι ένοχος, γιατί υπάρχεις. Αλλά, ακόμα πιο ένοχος αν εξαφανιστείς… Εκείνοι που αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια τα δύσκολα. Εκείνοι που σήκωσαν τον πήχη ψηλά και δυσκολεύτηκαν να διαχειριστούν τη μοναξιά ή ακόμα και την επιτυχία τους. Εκείνοι που θεωρούν την πλαγιότητα όπλο και σήμα κατατεθέν. Εκείνοι που αντιλαμβάνονται τα ανθρώπινα περιβάλλοντα ως τοποθεσίες άσκησης σκοπευτικών ικανοτήτων. Εκείνοι που μετατρέπουν τα τρωτά τους σε δύναμη, γιατί έθαψαν έγκαιρα τη ντροπή σε μέρη χλοερά, αλλά φρόντισαν να μην πετάξουν και το φτυάρι…

Μα, καλά, θα αναρωτηθεί κάποιος. Πώς τα βλέπεις έτσι τα πράγματα; Μήπως εσύ είσαι παραδομένος σε μια διαρκή κατάθλιψη και τα βλέπεις γκρίζα έως μαύρα; Πώς να διαβεβαιώσω ότι αυτά γράφονται νηφάλια, πως μπορώ ακόμα να βλέπω όλα τα χρώματα των λουλουδιών και να “μπαίνω” μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής, ή ακόμα-ακόμα να παραδέχομαι και να θαυμάζω ένα υπέροχο γκολ που δέχτηκε η αγαπημένη μου ομάδα και της στέρησε πολύτιμους βαθμούς… Μήπως να εισέλθω και εγώ στη ζώνη της ουδετερότητας; Μήπως τελικά το πολύ ψάξιμο κάνει κακό; Μήπως γεννάει καχύποπτους, μήπως περιορίζει τις χαρές, μήπως γεμίζει με άγχη; Θα συμφωνούσα τα μάλα, αρκεί να μου διασφάλιζε κάποιος πως θα έμενα μόνος σε συνθήκες παρατεταμένου ήπιου χειμώνα σε ένα σπίτι με τζάκι, μια γατούλα ή ένα σκύλο, με το δάσος δίπλα σαν φυσική προστασία, με συντροφιά διάφορα αγαπημένα βιβλία ανάκατα με το πάπλωμα και τα σεντόνια μου, ένα ραδιόφωνο, και τη δυνατότητα να έχω το δικαίωμα να επανέρχομαι στον πολιτισμό τις στιγμές που το χρειάζομαι. Επειδή, όμως, δεν μπορώ να το κάνω ακριβώς έτσι, ας συμφωνήσω προς το παρόν με τον Όλιβερ Στόουν: «Ζούμε σε επικίνδυνη εποχή κι έχω αρχίσει να… φοβάμαι»…