Έτσι είναι τα χρονοδιαγράμματα που έχουν σίγουρη αρχή και σίγουρο τέλος. Όπως, για παράδειγμα, η άδεια που μπορεί να έχει κάποιος από τη δουλειά, ή -καλή ώρα…- μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι μέρες περνάνε -και ανεξάρτητα από το τι έγινε σε αυτές που μεσολάβησαν- έρχεται η κάπως παράξενη ώρα της προσαρμογής στη νέα κατάσταση. Που βέβαια την ήξερες από πριν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα έρθει. Είχε συνηθίσει το χέρι της Lady Hope για δύο εβδομάδες να “παλαντζάρει” (μέσω του τηλεκοντρόλ…) ανάμεσα στα κανάλια που έδειχναν το Ολυμπιακό πρόγραμμα. Μια αθλητική πανδαισία, ένα πλουσιότατο μενού για κάθε όρεξη και γούστο, που θύμισε σε πολλούς πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ… Γιατί όσοι αυτές τις μέρες μπόρεσαν να αφουγκραστούν το “όλον”, μόνο κερδισμένοι βγήκαν… Η πάλη, το πινγκ πονγκ, η άρση βαρών (ναι, τώρα που δεν διακρίνονται καν στον ορίζοντα Έλληνες…), το πένταθλο ακόμα-ακόμα… Και πόσα πολλά ακόμα… Ο καθένας και η κάθε μία με τις προτιμήσεις τους…
[… Σκοποβολή, κρίκοι, επί κοντώ, κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης, ιστιοπλοΐα. Σε μια από τις καλύτερες παρουσίες όλων των εποχών για τα ελληνικά χρώματα. Σε καιρούς κρίσης, υπήρξε ανάταση. Χάρη στο ταλέντο των αθλητών και την προσπάθεια των ίδιων και των προπονητών τους. Για να έρθουν να προσθέσουν και διάφοροι θιασώτες του φιλελευθερισμού πως βοήθησαν και οι χορηγοί. Ναι, μη χάσουμε… Μήπως θέλετε κάποιοι κάποια στιγμή να προστεθούν και στις εθνικές σημαίες; Τέλος πάντων, σημασία έχει πως δικαιώθηκαν οι προσπάθειες, τα άλλα όλα θα τα δούμε αργότερα γιατί στο τώρα είναι η ώρα των δικαιωμένων. Το κράτος θα πρέπει να καταλάβει πως από την ασυδοσία και το άμετρο πριν το 2004 υπάρχει και μια ενδιάμεση κατάσταση, γιατί η παράδοση στην ένδεια μετά το 2004 συνιστά κατάντια, αποτυχία, και αιτία για “εξέγερση συνειδήσεων”. Στο Ρίο διαφάνηκε με την πιο πλήρη ακρίβεια πως οι δυνατότητες υπάρχουν, αρκεί να μη τις δολοφονούν οι διάφοροι ανευθυνο-υπεύθυνοι του καρεκλοκενταυρισμού της δεκάρας…]
Και στον άτυπο “ψυχρό πόλεμο” του πίνακα μεταλλίων επικράτησε η Δύση. Με πρώτες τις ΗΠΑ και δεύτερη τη Μ.Βρετανία (που προς έκπληξη πολλών παρέμεινε κατά αναλογία σε ρυθμούς Λονδίνου), σημειώθηκε μια νίκη εντυπώσεων για όσους επιμένουν ακόμα να τα κοιτάνε αυτά. Η Κίνα λίγο πιο πίσω, καθώς και η κυνηγημένη Ρωσία, έδωσαν τη μάχη τους και στάθηκαν με αξιοπρέπεια. Γενικότερα, πάντως, η Lady Hope διαβλέπει πως για τους φίλους του αθλητισμού δεν υπάρχει ανταγωνισμός δυνάμεων αλλά πρόσθεση και σύνθεση αγωνιστικών δυναμικών, για τους λαούς υπάρχει ανταγωνισμός που εξαντλείται με το τέλος κάθε αγωνίσματος, αλλά για τους υπεύθυνους (και όσους άλλους κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες) διεξάγεται ένας “πόλεμος” που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι διαστάσεις και τι μορφή θα λάβει στο άμεσο μέλλον -ως συνάρτηση και των γενικότερων γεωστρατηγικών, πολιτικών, και οικονομικών αντιπαραθέσεων… Πότε άλλωστε οι Ολυμπιακοί Αγώνες έμειναν ανεπηρέαστοι από τις κυρίαρχες τάσεις των εξουσιαστικών πεπραγμένων ανά τους καιρούς για να μείνουν στο μέλλον; Τους παρακολουθούμε πια με λιγότερη μέθεξη από παλιότερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι δείγμα καλό του πού βρίσκονται τα πράγματα γενικώς…
