Η συζήτηση για την οπλοκατοχή έχει ανάψει ξανά στις ΗΠΑ. Συζήτηση που δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους, δεδομένου ότι υπάρχουν προτάσεις και στη χώρα μας από ακροδεξιούς πολιτικούς να οπλοφορούν οι Ελληνες ως απάντηση στην εγκληματικότητα. Αλλωστε ως παραστρατιωτική οργάνωση λειτουργεί ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, η Χρυσή Αυγή.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, πάνω από 500 χιλιάδες ανθρώπους τον χρόνο σκοτώνουν τα μικρά όπλα. Τεράστια είναι τα κέρδη από το παράνομο εμπόριο αυτών των όπλων, που ανθεί παγκοσμίως. Ως «μικρά όπλα» ορίζονται αυτά που «μπορούν να χρησιμοποιηθούν, να κατέχονται και να μεταφέρονται από ένα άτομο».
Η αναγνώριση της σοβαρότητας του προβλήματος οδήγησε στη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης και στην υπογραφή Διεθνούς Σύμβασης για τον έλεγχο του παράνομου εμπορίου και της διασποράς των μικρών όπλων.
Η σύμβαση πολεμήθηκε από την τότε κυβέρνηση των ΗΠΑ, που είχε αρνηθεί την υπογραφή της, επικαλούμενη τον κίνδυνο περιορισμού του δικαιώματος οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.
Ειρωνευόμενη μάλιστα τη στάση αυτή, η «New York Times» είχε γράψει το 2001 σε κύριο άρθρο της με τίτλο «Τα μικρά όπλα νικούν» ότι η κυβέρνηση Μπους θα μπορούσε κάλλιστα να είχε στείλει τον πρόεδρο της Εθνικής Ενωσης Οπλων, τον γνωστό ηθοποιό Τσάρλτον Ιστον, να κηρύξει την έναρξη της διάσκεψης.
Στα χρόνια που πέρασαν, το πρόβλημα της οπλοκατοχής επιδεινώθηκε. Το 2006 στον κόσμο κυκλοφορούσαν 640 εκατομμύρια μικρά και ελαφρά όπλα, από τα οποία 286 εκατομμύρια στις ΗΠΑ (δηλαδή περίπου ένα όπλο για κάθε Αμερικανό κάθε ηλικίας) και 107 εκατομμύρια στη Μ. Ανατολή. Σε ποσοστό 59% τα όπλα αυτά κατέχονταν τότε παγκοσμίως από πολίτες, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά.
Δυστυχώς, το πρόβλημα δεν αμβλύνθηκε στα χρόνια της προεδρίας Ομπάμα, παρά τις διακηρύξεις του. Η πρόσφατη τραγωδία στο Ορλάντο αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα για την υστεροφημία του.
Επομένως, δεν στερείται πολιτικών μηνυμάτων η τραγωδία και όσα μεσολάβησαν, ούτε είναι ιδεολογικά ουδέτερη η οπλοκατοχή, η οποία προφανώς έχει βαθιές ρίζες στις ΗΠΑ και παραπέμπει σε μια αντίληψη της ασφάλειας μέσω των όπλων και της βίας, ατομικής ή συλλογικής. Ως Αριστερά οφείλουμε να εργαστούμε ώστε ο αμοιβαίος φόβος και η κουλτούρα της βίας να μην επικρατούν ούτε να διαιωνίζονται.
Δυστυχώς, ο μιλιταρισμός ως ιδεολογία και πρακτική αποτελεί χαρακτηριστικό της σημερινής διεθνούς τάξης, με τραγικές συνέπειες και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, οι οποίες συχνότατα έχουν αποτελέσει εργαστήρι απελευθερωτικών ιδεών και αντίστοιχων κινημάτων. Στις ΗΠΑ γεννήθηκε η ιδέα και η πράξη της «πολιτικής ανυπακοής» εναντίον άδικων νόμων και κυβερνητικών αποφάσεων.
Στις ΗΠΑ αναπτύχθηκαν και έφεραν αποτελέσματα μεγάλα κινήματα μη βίας, όπως του πάστορα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Τέτοια κινήματα θα χρειαστεί και πάλι η Αμερική, ιδιαίτερα στην περίπτωση που κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου ο Ντόναλντ Τραμπ.
*Μέλος της Κ.Ε. και συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ
