Πέρα από την πολιτική κριτική για τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. επί του εκλογικού νόμου, γεννιέται ένα αμείλικτο πολιτικό ερώτημα προσωπικά για την κ. Γεννηματά και τον κ. Θεοδωράκη:
Γιατί θέλουν να δώσουν 50 κοινοβουλευτικές έδρες στη Νέα Δημοκρατία που δεν θα θελήσει να της δώσει ο ελληνικός λαός;
Γιατί θέλουν να δώσουν 50 κοινοβουλευτικές έδρες σε μια Νέα Δημοκρατία που χρεοκόπησε την Ελλάδα ξοδεύοντας τα χρήματα της χώρας πριν από το 2009;
Σε μια Νέα Δημοκρατία που το 2010 γέννησε στην κοινωνία τον εγκληματικό αντιμνημονιακό λαϊκισμό;
Σε μια Νέα Δημοκρατία που δεν έβγαλε τη χώρα από το μνημόνιο το 2014, όπως ήταν προγραμματισμένο κι εφικτό;
Σε μια Νέα Δημοκρατία που όπως ήταν είναι.
Σε τελική ανάλυση, η κ. Γεννηματά και ο κ. Θοδωράκης γιατί διώχνουν δυνάμει ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και τους αναγκάζουν να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ εξαιτίας της πόλωσης που προκαλούν τα εκλογικά μπόνους;
Ακόμη κι αν θέλουν ή θεωρούν ότι πρέπει η επόμενη κυβέρνηση να σχηματιστεί μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, γιατί δεν επιδιώκουν μια έντιμη συνεργασία μαζί της αλλά θέλουν μια συνεργασία τεχνητά ετεροβαρή, σε βάρος των κομμάτων τους;
Γιατί επιλέγουν να γίνουν οι αδύναμοι συνεργάτες της παλαιοκομματικής Ν.Δ. κι όχι η ισχυρή δύναμη που θα μπορεί να επιβάλει στη Νέα Δημοκρατία τις σωστές πολιτικές;
Γιατί κρατούν στη ζωή την εκλογική μηχανική των μπόνους που χρεοκόπησαν τη χώρα; Μπόνους εδρών που αποτελούν τον πιο παλαιοκομματικό αγωγό μέσα από τον οποίο πέρασε το προεκλογικό ψέμα της μεταπολίτευσης.
Στην Ελλάδα της χρεοκοπίας η κατάργηση των μπόνους δεν είναι πια μια αριστερή πολιτική.
Είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για να υπερβούμε την πολιτική και θεσμική μας καθυστέρηση. Είναι μια απαράβατη προϋπόθεση για να μη χρεοκοπήσουμε ξανά.
Η κ. Γεννηματά και ο κ. Θοδωράκης γιατί επιλέγουν να καταστούν πολιτικά και ιστορικά έκθετοι;
*πρώην υπουργός, μέλος της πολιτικής κίνησης «Με την Επόμενη Ελλάδα»
