O θεμελιωτής της μπιχαβιοριστικής οικονομίας, Ισραηλινός ψυχολόγος και νομπελίστας Ν. Κάνεμαν έχει δηλώσει ότι «εκνευρισμός και θυμός» μπορεί να οδηγήσουν στο Brexit. Ομως, μια βρετανική έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα τελειώσει την ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης και δεν πρέπει να θεωρηθεί «σενάριο τρόμου», δηλώνει ο φιλελεύθερος Γερμανός, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, A. Λάμπσντορφ.
Μέχρι τώρα κυριαρχεί η πολιτική των εκβιασμών προς τους Βρετανούς, αλλά και τους Βορειο-Ιρλανδούς τους οποίους απείλησε ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών ότι θα επαναφέρει τον συνοριακό έλεγχο αν ψηφίσουν υπέρ του Brexit. Το απάνθισμα απειλών από ένα πιθανό «όχι» περιλαμβάνει ότι θα φύγουν οι τράπεζες, θα υπάρξουν απολύσεις, θα καταστραφεί το εμπόριο.
Ο πρώην πρωθυπουργός Τζ. Μέιτζορ καταδίκασε τις απατηλές θέσεις των υποστηρικτών του Brexit. Eίναι βέβαια ο ίδιος, που με veto το 1994 είχε προκαλέσει την απόρριψη της πρότασης του Συμβουλίου για τον Βέλγο Α. Λ. Νταέν ως πρόεδρο της Επιτροπής, γιατί τον θεωρούσε ακραία φεντεραλιστή. Ετσι, οδήγησε στην εκλογή του Λουξεμβουργιανού Ζακ Σαντέρ -ήπιου φεντεραλιστή για τον Τζ. Μέιτζορ.
Μετά το 2009 και το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, η Ε.Ε. έχει άρει το αδύνατο της αποχώρησης ενός κράτους από την Ενωση. Θα πρέπει όμως να περάσουν τουλάχιστον δύο χρόνια διαπραγματεύσεων με τα άλλα 27 κράτη-μέλη για πολύ κρίσιμα θέματα, όπως το εμπόριο κ.λπ.
Σε αυτό το διάστημα «σκληρών» διαπραγματεύσεων, όπως είπε ευρωβουλευτής υπέρ της αποχώρησης, θα εξεταστούν πολλά θέματα προς το συμφέρον της εξόδου της χώρας. Ομως όλοι κρατάνε την απαιτητική και περίπλοκη αυτή διαδικασία εκτός συζήτησης. Αυτή η διαδικασία θα πρέπει να είναι στην ουσία η πολιτική υπέρ ή κατά της αποχώρησης.
Η αλήθεια είναι ότι διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις της Βρετανίας η μόνη θέση που είχαν για τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό ήταν να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχαναν τις εξαιρέσεις τους από το κοινοτικό Δίκαιο. Να κερδίζουν από την ενιαία αγορά αλλά να εξαιρούνται απ’ ό,τι ενοχλεί τα συμφέροντα των τραπεζών και των επιχειρηματιών.
Αυτό κέρδισαν οι ακραία θατσερικοί, η πολιτική ουρά τους, της σοσιαλδημοκρατίας, και οι λογής λογής δορυφόροι τους από τις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ στην Ε.Ε. Να σύρουν τους λαούς τους σε μια αντι-ευρωπαϊκή μανία, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλουν είναι να κρύψουν ότι είναι η Ε.Ε. των συμφερόντων.
Τελικά, ο πρόεδρος για την περίοδο 1995-2000, Ζακ Σαντέρ, είχε προσπαθήσει το 1991, ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, να αλλάξει την πορεία της Ε.Ε. προς μια φεντεραλιστικού τύπου διακυβέρνηση. Δεν τα κατάφερε και δυστυχώς τέθηκαν οι τρεις πυλώνες της λειτουργίας της Ε.Ε. με αρνητικό τρόπο για τις εξελίξεις στην Ε.Ε.
Με τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) για τον πρώτο πυλώνα, που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) και τη Euratom, η διαδικασία είναι της κοινοτικής μεθόδου, δηλαδή πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγκριση από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έλεγχος της τήρησης του κοινοτικού Δικαίου από το Δικαστήριο ενώ για τους άλλους δύο πυλώνες, την κοινή εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας και την αστυνομική και δικαστική συνεργασία, η εφαρμοζόμενη διαδικασία είναι η διακυβερνητική και στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ομοφωνία.
Η Επιτροπή και το Κοινοβούλιο διαδραματίζουν μικρό ρόλο και το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία σ’ αυτόν τον τομέα.
Αυτά κατάφεραν οι αντι-φεντεραλιστές Βρετανοί και οι φίλοι τους. Αρα, αν υπάρχει μια αφήγηση στην Ε.Ε. που θα πρέπει να ανατραπεί, είναι αυτή της διακυβερνητικής διαδικασίας που, το χειρότερο, με αφορμή την «κρίση» δημόσιου χρέους επεκτάθηκε και στα δημοσιονομικά θέματα (δημοσιονομικό σύμφωνο).
Αρα ο έλεγχος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο ελληνικό Μνημόνιο είναι θεατρικός.
«Ο κ. Προυντόν κατάλαβε πολύ καλά ότι ”οι άνθρωποι φτιάχνουνε το μάλλινο, το ύφασμα, τα μεταξωτά μέσα σε καθορισμένες σχέσεις παραγωγής. Αλλά εκείνο που δεν κατάλαβε είναι ότι αυτές οι καθορισμένες κοινωνικές σχέσεις έχουν επίσης παραχθεί από τους ανθρώπους, όπως το ύφασμα, το λινάρι κ.λπ.”[1].
Αυτή η Ευρώπη έχει υφανθεί με το λινάρι των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών του 20ού αιώνα. Η θεσμική «θωράκιση» της Ε.Ε. έγινε με συγκρουσιακό τρόπο με τα εργατικά και κοινωνικά κινήματα, με νίκες και υποχωρήσεις.
Η ιδεολογική και πολιτική υπεροχή των διαχειριστών του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού καπιταλισμού θεμελιώθηκε πάνω στον φόβο για το αύριο, στον εκμαυλισμό της διανόησης, στην κοινωνικά ουδέτερη αξιοποίηση της τεχνολογικής επανάστασης.
«Χωρίς την Ευρώπη θα είμαστε εκτεθειμένοι στις θύελλες της Ιστορίας», είπε ο Ολάντ στην τελετή μνήμης για τη μάχη του Βερντέν. Αλλά «ο έξυπνος λόγος στου κουτού το αυτί κοιμάται»[2]. Και ο έξυπνος αυτός λόγος για τις θύελλες της Ιστορίας κοιμάται σε αυτιά ανόητων.
Γιατί οι θύελλες που θα έρθουν και αυτή τη φορά θα είναι έργο των εθνικών ανταγωνισμών, των κλειστών συνόρων και της στρατιωτικοποίησης της πολιτικής. Του νεο-ευρωπαϊκού μιλιταρισμού που κρύβουν πολύ προσεκτικά μέχρι τις 24 Ιουνίου, για μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία[3]. Οι ίδιοι που ρητορικά προσεταιρίζονται τον κοινό νου, την ίδια ώρα εισάγουν το αντίθετο, έχοντας όμως τις πρώην ανατολικές χώρες και τη Βρετανία απέναντί τους που θέλουν να παραμείνει το ΝΑΤΟ ως ο μόνος εγγυητής της ασφάλειας.
Ομως, νομπελίστες ψυχολόγοι και «έμπειροι» πολιτικοί, οι λαοί που το «μπόι του μέλλοντος» δεν το ‘χουνε ακόμα φτασμένο, θα φροντίσουν για την πρόοδο με την κοινωνία μπροστά.
[1] Κ. Μαρξ, «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας» [2]«Αμλετ», Πράξη Δ, σκ. 2 [3]The European Global Strategy (EGS) to be released in June this year promises to add yet another instrument to the EU’s foreign policy toolbox. https://europa.eu/globalstrategy/en/news/?f[0]=im_field_themes%3A46
* πολιτικής επιστήμονος, δρος Επιστήμης της Πληροφορίας
-320x213.jpg)
