Κάποιες ημερομηνίες έχουν τη δική τους σημειολογία. Και αυτό επειδή κατά το παρελθόν συνέβησαν σε αυτές γεγονότα που η υφή και η σημασία τους ξεπέρασε -για συγκεκριμένους κάθε φορά λόγους- το ίδιο το γεγονός. Το ημερολόγιο μας «ενημέρωσε» πως διήλθαμε στη 2η μέρα του φετινού καλοκαιριού. Η 2 Ιούνη είναι η ημερομηνία στην οποία πολλά χρόνια πριν το ελληνικό διασυλλογικό ποδόσφαιρο σημείωσε τη μεγαλύτερη -κατά τεκμήριο πάντα- επιτυχία του στους αντίστοιχους θεσμούς της ΟΥΕΦΑ. Την παρουσία του Παναθηναϊκού στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971, όταν και αντιμετώπισε στο φημισμένο Γουέμπλεϊ το μεγάλο Άγιαξ εκείνης της εποχής. Για τη Lady Hope το τελικό αποτέλεσμα -η ολλανδική νίκη με 2-0- δεν έχει πια καμία αξία χρήσης… Εντάξει, προφανώς θα ήταν αλλιώς αν μια ελληνική ομάδα είχε στην τροπαιοθήκη της ένα τέτοιας εμβέλειας τρόπαιο, αλλά έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια για να μπει κανείς σε συζητήσεις για το τελικό αποτέλεσμα εκείνης της μέρας… Ούτε οι παίκτες του Παναθηναϊκού, που έπαιξαν τότε, δεν το κάνουν…
[… Πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες αν το καλοσκεφτούμε δίχως δισταγμούς και «νοητικές καβάντζες», «γουστάρουμε» πολλοί να γίνονται μεγάλα γεγονότα, αθλητικές επιτυχίες, γιατί τότε βρίσκουμε «πρόσφορο έδαφος» να κάνουμε (και να πούμε πρωτίστως…) τα δικά μας. Η οπαδική αντιπαράθεση πολλές φορές λειτουργεί ως συντελεστής που επηρεάζει το αποτέλεσμα των δημόσιων αναζητήσεων… Εδώ ακόμα και η κατάκτηση του Εuro του 2004 έγινε αντικείμενο «αντιμαχίας» με διάφορα «επίδικα» του στυλ «ποιανού ήταν η ΕΠΟ τότε», «ποιας μεγάλης ελληνικής ομάδας ήταν ο κορμός του ρόστερ», και διάφορα τέτοια… Που σε καμία περίπτωση δεν κατάφεραν να αλλοιώσουν το νόημα εκείνης της επιτυχίας, αλλά είναι ενδεικτικά για το πώς η «αυτοτέλεια των γεγονότων» είναι λιγάκι… ξένη… έννοια… για ένα κομμάτι του πληθυσμού μας…
Στο Γουέμπλεϊ, τότε, πήγε ο Παναθηναϊκός. Εκπροσωπώντας, και τον εαυτό του, και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι κουβέντες για το αν «συνέβαλε» σε αυτό η δικτατορία είναι αντι-ποδοσφαιρικές, και δείχνουν ξεκάθαρα πως σε κάτι που πετυχαίνει ο «αντίπαλος» πρέπει να έχουμε -ντε και καλά- άμεσο και «πειστικό» αντίλογο… Όσο πιο σπουδαίο ένα κατόρθωμα, τόσο πιο «έντονο» το αντι-επιχείρημα. Ας είναι. Όταν πετυχαίνει κάτι σπουδαίο ο Παναθηναϊκός, θα πρέπει να το αντιλαμβάνονται στον Ολυμπιακό, στην ΑΕΚ και στον ΠΑΟΚ, ως «πρόκληση» για μελλοντική απόπειρα για επανάληψή του από αυτούς… Το ίδιο αν το σημειώσει ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, κοκ… Οτιδήποτε και να λένε οι «φανατικοί» της κάθε πλευράς, η αλήθεια είναι πιο πάνω. Και όποιοι τη σέβονται, θα μπορούν να ομιλούν δίχως να προκαλούν αρνητικές αντιδράσεις…]
Τότε, το 1971, ο Πρωταθλητής Ελλάδας έφτασε ως το τέρμα του δρόμου, τον τελικό. Κάποια χρόνια πριν «βάζαμε» ομάδες στους 8 μιας διοργάνωσης. Στο σήμερα, ως συνέπεια του ότι δεν προχωράει καμία τόσο όσο παλιότερα, βιώνουμε την οπισθοδρόμηση στη γενική κατάταξη της ΟΥΕΦΑ. Δεν μπορούμε (σ)τα μεγάλα, χάνουμε σιγά σιγά και τις βάσεις… Το «πράσινο» κατόρθωμα των αρχών της δεκαετίας του 1970, ανήκει και στην αθηναϊκή ομάδα, και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ας το δουν ως σημαδούρα όλοι στο σήμερα, για να μπορούν κάποια μέρα -αρχικά- να μπαίνουν ομάδες μας στους ομίλους των δύο θεσμών δίχως τη ρουλέτα των προκριματικών… Γιατί, το να μιλήσει κάποιος σήμερα για παρουσία ελληνικής ομάδας σε τελικό, ειδικά του Champions League…, μοιάζει -και είναι- λίγο «τρολ»… Η Lady Hope ελπίζει αυτή η επέτειος να έβαλε κάποιους από αυτούς που κινούν τα νήματα στο τωρινό εγχώριο ποδόσφαιρο σε κάποιες «σχετικές» σκέψεις… Μην ήταν απλά μια μέρα που ήρθε και πέρασε…
