Η πείρα δεν είναι υπόθεση στημένων στρατηγικών επιχειρημάτων της «μιας βραδιάς»

«Πείρα είναι κυρίως το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι στα λάθη τους»

 Κωνσταντίνος Καραμανλής

Μπορεί μια συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων να σηματοδοτήσει κάτι το ουσιώδες; Αν ρωτήσεις την πλειοψηφία του κόσμου θα σου απαντήσει πως όχι μόνο δεν το πιστεύει, αλλά και πως αδιαφορεί και να την παρακολουθήσει. Και όχι για το προχωρημένο της ώρας διεξαγωγής, που αφορά σε ουκ ολίγες περιπτώσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα. Οι φίλα προσκείμενοι σε κάποιον κομματικό μηχανισμό θα σου πουν πως ναι και θα εστιάσουν στα σημεία εκείνα στα οποία θεωρούν πως το δικό τους κόμμα υπερίσχυσε κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας διαδικασίας. Κάποιοι άλλοι, ίσως όχι οι περισσότεροι, θα συγκρίνουν τα όσα έλαβαν χώρα με το ιδεατό που με σοβαρούς όρους έχουν δημιουργήσει στο μυαλό τους και θα σου πουν πως “θα μπορούσε, αν”…

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες, πια, από την προηγούμενη συζήτηση που έλαβε χώρα. Αξίζει θα αναρωτηθεί κάποιος, χωρίς να έχει άδικο ως προς τη βαρύτητα του προβληματισμού του, να σταθούμε στο σήμερα σε κάτι που το έχουν ξεχάσει ενδεχομένως ακόμα και οι ίδιοι οι φυσικοί πρωταγωνιστές του; Μα, ναι. Και φυσικά, δεν έχει κανένα νόημα να σταθούμε στο επικοινωνιακό κομμάτι που θα έκανε λόγο για “μάχη”, που θα έμενε σε “πιασάρικα” περιστατικά ή σε έντονες λογομαχίες και σκηνικές παρουσίες που ξεφεύγουν από το καθιερωμένο -συνιστώντας όντως κάτι το “αρκετό” για να εστιάσουν οι κάμερες και να “ανάψουν τα φωτάκια” του μηχανήματος της περιέργειας.

Επί της ουσίας λοιπόν, μπορεί άνετα όποιος το θελήσει πραγματικά να αναδείξει ουσιαστικές ατραπούς. Που δεν έχουν “ημερομηνία λήξης” την ημέρα που διεξάγεται μια τέτοια συζήτηση, ή που “εξαλείφονται” με το που σβήσουν τα φώτα της αίθουσας. Θα περιμένει κάποιος πως θα καταγράψουμε το βασικό: την ίδια τη θεματική που προκάλεσε τη διεξαγωγή μιας τέτοιας συζήτησης. Κι ύστερα, το πιθανότερο είναι να αναλωθούμε στο πώς χειρίστηκαν τα κόμματα τα δεδομένα αναζητώντας τον πραγματικό “νικητή”… Που σε μια συζήτηση για τη διαπλοκή στην πολύπαθη Δικαιοσύνη, και μετά από ορισμένα λάθη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης βεβαίως-βεβαίως, δεν γίνεται να ψάξουμε και για πολύ ώρα. Ήταν -έτσι και αλλιώς- ένα προνομιακό πεδίο του ΣΥΡΙΖΑ, και ο Αλέξης Τσίπρας το χειρίστηκε το “όλον ζήτημα” με τη δέουσα επάρκεια. Για μια θεματική που δεν τελείωσε με μια συζήτηση, αλλά αντιθέτως μόλις άρχισε γιατί ξέρει η σημερινή κυβέρνηση πόσο την “πριμοδοτεί”.

Αυτό που όμως, κατά την άποψη μας, έχει τη μεγαλύτερη σημασία σε τέτοιες συζητήσεις είναι το κατά πόσο μπορούν να αποτελέσουν “καθρέφτη” της γενικότερης κατάστασης στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στο παρελθόν που μπορούσες με μεγάλη ευκολία να οσμιστείς που “πηγαίνανε τα πράγματα” στο άμεσο μέλλον. Εξαγόταν αυτό το συμπέρασμα πολύ εύκολα από το ύφος των πολιτικών, τα λόγια, το γενικότερο “αέρα” που επικρατούσε. Ε, σήμερα, και ενώ τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα, το μνημόνιο και η εφαρμογή του, το προσφυγικό, κοκ, παρέχουν μεγάλες δυνατότητες για σκληρή αντιπολιτευτική κριτική, και από δεξιά και από αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ένα πράγμα βγήκε πολύ καθαρά από τα όσα έγιναν.

Η ΝΔ δεν είναι έτοιμη ακόμα, όχι απλά να ζητάει εκλογές, αλλά ούτε να πείσει στο εσωτερικό της πως έχει διαμορφώσει μια πλήρη και ουσιαστική ατζέντα επίλυσης όλων των προβλημάτων. Γιατί, μην ξεχνάμε, η προηγούμενη “έκδοση”  (είτε σε παραλλαγή Σαμαρά, είτε Μεϊμαράκη…) σημείωσε πολλές μαζεμένες εκλογικές ήττες. Εκλογές δεν ζητάς όταν ακόμα μέσα σου δεν αισθάνεσαι εσύ ο ίδιος πως έχεις κάνει το παραμικρό ουσιαστικό εσωτερικό βήμα προς τα εκεί που υποδεικνύουν οι απαιτήσεις. Γιατί, αν νομίζεις πως στο σήμερα αρκεί απλά να συσπειρώνεις τους φανατικούς υποστηρικτές σου και να αποτελείς μια ακόμα εναλλακτική επιλογή για όσους σε έχουν εγκαταλείψει τρέχοντας τα τελευταία χρόνια, τότε ομολογείς άθελα σου πως η λέξη “κυβερνησιμότητα” ακόμα είναι φραστικό πυροτέχνημα και όχι απτή προοπτική… Η πείρα στην πολιτική δεν είναι υπόθεση συμβουλατόρων. Ούτε στημένων στρατηγικών επιχειρημάτων της “μιας βραδιάς”. Αλλά, ένας αναπόφευκτος “αυτόματος πιλότος” που δημιουργεί η πραγματική τριβή μέσα στο χρόνο με την ουσία των ζητημάτων… Και κυρίως; Από την “αύρα” που εκπέμπεις και παραπέμπει σε ικανό επιλυτή προβλημάτων. Επομένως; Έχουμε χρόνο μπροστά μας για να αλλάξει κάτι ουσιαστικά… Κυρίως, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ…