Φοβού τους… συλλόγους

Στην αρχή κάλεσαν κάθε εκπαιδευτικό & τους συλλόγους διδασκόντων να απέχουν από τη διαδικασία επιλογής διευθυντή στο σχολείο τους.

Η συμμετοχή πλησίασε το 99%. Δεν έκαναν την αυτοκριτική τους. Δεν ζήτησαν έστω μια συγγνώμη.

Εκ νέου, αργότερα, κάλεσαν τους διευθυντές και υποδιευθυντές των σχολείων να απέχουν από την επιλογή των διευθυντών Εκπαίδευσης. Και πάλι η συμμετοχή ήταν ανάλογη της προηγούμενης. Πάλι… «σφύριξαν αδιάφορα», σαν να μην είχαν πει το παραμικρό.

Φυσικά, αν διέθεταν λίγο σεβασμό πρώτα απ’ όλα στον εαυτό τους και μετά στους συναδέλφους, καθώς και μια κάποια δημοκρατική ευαισθησία, θα είχαν υποβάλει την παραίτησή τους.

Ομως αυτά είναι ψιλά γράμματα για τις ηγεσίες των ΠΑΜΕ, Παρεμβάσεων – Κινήσεων, που συνεχίζουν να νομίζουν ότι κατέχουν τη μία και μοναδική αλήθεια.

Ετσι, για ακόμα μία φορά προσπαθούν να «χτυπήσουν». Στο κάλεσμα του υπουργού Παιδείας προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών για συμμετοχή στον διάλογο για τις αλλαγές στην παιδεία, στη διαμόρφωση προτάσεων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο με συγκεκριμένες διαδικασίες, και πάλι καλούν σε αποχή (αυτή τη φορά συνεπικουρούμενοι και από μια μικρή μερίδα της ΔΑΚΕ).

Δεν θα μπούμε στη λογική αν οι συνάδελφοι θα ανταποκριθούν ή όχι. Ο καθένας θα κρίνει και θα πράξει.

Ομως τίθεται το ερώτημα: Από πού ορμώμενοι κρατούν αυτή τη στάση της στείρας άρνησης;

Είναι μόνο γιατί δεν έχουν θέσεις που να απαντούν στα προβλήματα της εκπαίδευσης, των εκπαιδευτικών και της χώρας και θα αποκαλυφθεί για άλλη μια φορά η «γύμνια» τους;

Ασφαλώς όχι. Το πρόβλημά τους είναι «πολιτικό-ιδεολογικό». Είναι της τακτικής των «εύθραυστων» συνεργασιών τους προς συνδικαλιστική επιβίωση. Εχει ως αναφορά τα αδιέξοδα που συνεχίζουν να βιώνουν οι πολιτικοί τους φορείς, όλα αυτά τα χρόνια μετά τις εξελίξεις στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, την Αλβανία και την Κίνα, που θεωρούσαν ως πρότυπα κοινωνιών.

Δεν προβάλλουν θέσεις. Δεν προτείνουν λύσεις. Δεν συμμετέχουν σε κανέναν διάλογο. Δεν θέλουν να γίνεται κανένας διάλογος. Θεωρούν ότι ο καπιταλισμός μπορεί να αποδεχτεί και να ενσωματώσει τις όποιες προτάσεις τους.

Ετσι δεν δημιουργούνται οι τεχνητές συγκρουσιακές καταστάσεις, των κραυγών και της «μη σκέψης» (ψυχολογία του όχλου) που επιδιώκουν (ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που στην πορεία του Πολυτεχνείου έβριζαν, έφτυναν και πέταγαν αντικείμενα στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ, όταν πέρναγε μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία. Οι ίδιοι που διέλυσαν δύο εκδηλώσεις «διαλόγου για την παιδεία»).

Με την τακτική αυτή έχουν την εντύπωση ότι προστατεύουν τη βασική τους θεώρηση, ότι οι όποιες θετικές αλλαγές για την κοινωνία θα ξεκινήσουν από τη στιγμή που το κόμμα τους θα καταλάβει την εξουσία. Αυτό το διακηρύττουν με κάθε ευκαιρία και βρίσκεται διατυπωμένο και στα κείμενα των συνεδρίων των ΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ).

Παράλληλα, έχουν ως βασική αντίληψη ότι για την κατάληψη της εξουσίας από το κόμμα τους αρκεί μια πεφωτισμένη μειοψηφία που θα δράσει την κατάλληλη στιγμή μέσα σε κατάλληλες συνθήκες που θα δημιουργηθούν από τις παρεμβάσεις τους.

Με την κατάληψη της εξουσίας, έχοντας τη «λογική» ότι κατέχουν τη μία και μοναδική αλήθεια, η ηγεσία, τότε και μόνο τότε, θα «δώσει λύση» σε όλα τα προβλήματα.

Η ηγεσία γνωρίζει τα προβλήματα. Αυτή θα δώσει τις λύσεις.

Με τις λογικές αυτές επιδιώκουν να «διαπαιδαγωγήσουν τις μάζες», ώστε τη δεδομένη στιγμή να γίνουν αποδεκτοί αυτοί και όσα πλάθουν στο μυαλό τους.

Για τις ηγεσίες τους, δεν χρειάζεται οι σύλλογοι και ο κάθε εκπαιδευτικός να λένε τη γνώμη τους, να συμμετέχουν. Δεν χρειάζεται να αποφασίζουν για τίποτε και να ρυθμίζουν με την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα και την τοπική κοινωνία τα του οίκου τους. Αυτό αφορά μόνο τις «ηγεσίες» κομμάτων και παρατάξεων, τοπικές ή κεντρικές. Τις «καλές» ή τις «κακές». Και ο κόσμος μόνο θεατής.

Η επίκληση των Γ.Σ., στις οποίες συχνά προβαίνουν για να «θολώσουν τα νερά» της αντιδημοκρατικής λογικής και τακτικής τους, με τίποτα δεν θα καταφέρει να ακυρώσει τους συλλόγους διδασκόντων και την εκπαιδευτική κοινότητα κάθε σχολείου και κάθε ατόμου χωριστά. Γιατί και στις Γ.Σ. γνωρίζουμε όλοι τι γίνεται λόγω της στάσης τους.

Αυτή η αντίληψη προσπαθεί να οδηγήσει στην πλήρη υποταγή των οπαδών και ψηφοφόρων τους στις «πεφωτισμένες» ηγεσίες της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου.

Αλλά και στη δικαιολόγηση όλων των αρνητικών καταστάσεων που συνέβαιναν για χρόνια σε Κίνα, Αλβανία, χώρες Αν. Ευρώπης, καθώς και στην υποταγή στις ηγεσίες των εκεί «αδελφών κομμάτων» («αυτοί είναι αρμόδιοι και ξέρουν») και στην άκριτη αποδοχή των πεπραγμένων τους.

Ιδια τακτική ακολουθούν και σήμερα στις τρέχουσες εξελίξεις (βλέπε στάση ΚΚΕ στη Βουλή με το συνολικά «παρών» στον νόμο για τις «διαθεσιμότητες-απολύσεις», αλλά και στις υπόλοιπες κατακτήσεις, και τη δικαιολόγηση-υπεράσπιση από το ΠΑΜΕ ή την υποβάθμιση έως εξαφάνιση της νίκης αυτής του κινήματος από τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις).

Φοβούνται τη μαζική συμμετοχή και τις συλλογικότητες (ακόμα και στις εκλογές της ΕΛΜΕ Πειραιά απέκλεισαν για ακόμη μια φορά να στηθούν κάλπες στα νησιά).

Φοβούνται τους συλλόγους. Φοβούνται τη σκέψη και τον διάλογο μέσα στο σχολείο. Με τους εκπαιδευτικούς. Γνωρίζουν ότι έτσι περιθωριοποιούνται ακόμα περισσότερο.

Εμείς επιμένουμε. Οι σύλλογοι διδασκόντων πρέπει να είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του σχολείου. Ο λαός, πρωταγωνιστής σε όλα τα επίπεδα. Με προτάσεις. Με συλλογική δράση. Με συμμετοχή σε κάθε μικρή και μεγάλη αλλαγή.

* εκπαιδευτικός