Είναι πολλοί εκείνοι που θέλουν να θάψουμε την ελπίδα, να τη θρηνήσουμε και να παραδώσουμε τα όπλα, να αποδεχθούμε ότι σαν «άμυαλα παιδιά» -που αρνούνται να μεγαλώσουν, όπως λέει και ένας σύγχρονος φιλόσοφος των σαλονιών- παρασυρθήκαμε από υποσχέσεις που δεν ήταν ποτέ δυνατό να υλοποιηθούν.
Είναι απλό, αρκεί να αποδεχτούμε μια μοίρα σκλαβιάς και ισόβιας φτώχειας. Να αποδεχτούμε μια προτεσταντικής εμπνεύσεως λιτότητα που όμως δεν συνοδεύεται από τη στήριξη ενός στιβαρού και αξιόπιστου κράτους -όπως συμβαίνει σε χώρες του Βορρά- αλλά από την ανασφάλεια μιας ετερο-διοικούμενης πολιτείας που ακροβατεί μεταξύ επιβίωσης και χρεοκοπίας, βυθισμένη χωρίς προοπτική στο πηγάδι του αιώνιου χρέους.
Και όλο αυτό, η αποδοχή -δηλαδή – της Δυστοπίας των τελευταίων έξι ετών, να βαφτίζεται «ρεαλισμός», «λογική», «φιλοευρωπαϊσμός», «σοβαρότητα».
Είμαστε όμως και εμείς που δεν θεωρούμε τον εαυτό μας παράλογο όταν επιζητούμε μια ζωή αξιοβίωτη. Οταν θέλουμε κράτος σύγχρονο, ασφάλεια, θέσεις εργασίας που σου επιτρέπουν να ονειρευτείς το μέλλον, διακανονισμό του ιδιωτικού χρέους με βιώσιμο τρόπο, δυνατότητα να παράξουμε και να διακριθούμε.
Εμείς που δεν ανεχόμαστε τη διαφθορά και σίγουρα δεν πρόκειται να στηρίξουμε διεφθαρμένους πολιτικούς για να μας κυβερνήσουν.
Εμείς που είμαστε θυμωμένοι με την «πρώτη φορά Αριστερά» όχι γι’ αυτά που είπε, αλλά για την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία έδωσε τη μάχη «στο όνομα της Αριστεράς». Μια μάχη που χρειαζόταν ουσία και γνώση. Ουσία στις επιδιώξεις και γνώση για να αποδείξει το μη τεχνοκρατικό των ιδεοληψιών.
Ουσία που έχει επίγνωση ότι συγκρούεται με επαγγελματίες του καπιταλισμού και όχι με κάποιο τσίρκο εγχώριου πολιτικαντισμού.
Το θέμα είναι ότι ο πραγματικός κόσμος στον οποίο ζούμε αυτή τη στιγμή δεν επιτρέπει ριζική αλλαγή, αλλά ακριβώς αυτή την αλλαγή είναι που έχουμε ανάγκη.
Η ελληνική πολιτική σκηνή -ποδηγετημένη καθώς είναι από εγχώρια και εξωχώρια κέντρα- αδυνατεί να αναδείξει ή/και να στηρίξει πολιτικές προσωπικότητες, αποφασισμένες αλλά και ικανές να παλέψουν για ριζική αλλαγή.
Χρειάζεται ένα Κίνημα γι’ αυτό. Ενα μεγάλο κίνημα.
Ενα κίνημα που θα εναντιωθεί στο «τυφλό συμφέρον» του χρήματος, στην κυριαρχία των τραπεζών, των διεφθαρμένων και των offshore, στον εθνικό εξευτελισμό από εταίρους που «μικραίνουν την Ευρώπη» αλλά και στην ευκολία του κρατισμού, του ανεπίγνωστου εθνικισμού, της αδράνειας, της εξάρτησης και του βολέματος.Ενα κίνημα που θα αποκαταστήσει τη Δημοκρατία μας αλλά και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας στον υπόλοιπο κόσμο.
Αν κοιτάξουμε τους εαυτούς με αυτοπεποίθηση και αυστηρότητα συνάμα, χωρίς τον κομπλεξισμό του ραγιά ούτε και αυτόν του «αρχαίου απόγονου» τότε αυτό το κίνημα δεν μπορεί παρά να είμαστε… εμείς.
*Οικονομολόγος, πρώην περιφερειάρχης
