Η Lady Hope παρακολούθησε και αυτή τον αγώνα ΑΕΚ-Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ. Μέσα της, μέρες πριν, καταλάβαινε πως -υπό προϋποθέσεις- θα μπορούσε με τη λήξη του να έχει μεγαλύτερες προεκτάσεις ως προς τη μετέπειτα σημασία του. Είτε αρνητικές, είτε θετικές… Αλλά, περίμενε στωικά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, γιατί μόνο τότε θα είχε απτή αξία κάθε σκέψη… Tα προαισθήματα, είτε επιβεβαιώνονται, είτε διαψεύδονται οικτρά.
[… Παρότι στους μεγάλους ποδοσφαιρικούς αγώνες δεν δίνονται εισιτήρια στη φιλοξενούμενη ομάδα, πια δεν είναι σίγουρο -όχι αν θα τελειώσει ο αγώνας- αλλά αν θα ξεκινήσει καν. Με αυτή την “προοδευτική” εξελικτικότητα που μας διακρίνει, δεν θα αργήσει η εποχή που θα επιβληθεί τιμωρία για κάτι “κακό” που έγινε π.χ. στην τελευταία προπόνηση μιας ομάδας πριν από ένα ντέρμπι… Ολοκληρώθηκε, λοιπόν, ένας τέτοιος αγώνας, και μάλιστα σε πανηγυρικό κλίμα (γιατί νίκησε η γηπεδούχος ομάδα…). Χωρίς έκτροπα από τις εξέδρες… Ηττήθηκαν πρόσκαιρα οι συνήθειες που είχαμε αποκτήσει εσχάτως, το ποδόσφαιρο πήρε ανάσες… Oι πανοπλίες κρύφτηκαν προς το παρόν, τα καθαρά πρόσωπα εμφανίστηκαν και πάλι… Όχι, γιατί έχασε η ομάδα του Πειραιά.
Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να είναι το ικανότερο ποδοσφαιρικό συγκρότημα της χώρας. Η διαφορά στη βαθμολογία παρέμεινε τεράστια, έτσι ώστε να υπάρχει μόνο ένας (μονό)δρομος για τους νικητές του Σαββάτου: σύντομα να “φλερτάρουν” (μέρα που είναι η 14η του Φλεβάρη…) με τον ιστορικό τους ρόλο. Που (και) με δικά τους λάθη έχουν να προσεγγίσουν ουσιωδώς από το 2008… Άντε από το 2011, και τον τελικό Κυπέλλου… Οι τίτλοι δεν είναι το παν στο ποδόσφαιρο, είναι όμως το επιστέγασμα κάθε μεγάλης και σοβαρής προσπάθειας διαρκείας…
Όταν κάτι πολυδιαφημίζεται (και με αχρείαστη έπαρση κάποιες φορές…), όταν κάτι στηρίζεται και σε φαινόμενα που υπερβαίνουν την κοινή λογική και τους κοινά αποδεκτούς μεταξύ των ανθρώπων κανόνες ηθικής, εύλογα προκαλεί συγκεκριμένα συναισθήματα. Υπάρχουν, όμως, και άλλες παράμετροι. Το γόητρο, φερειπείν. Το γεγονός πως αφαιρέθηκε η ιστορική προοπτική της κατάκτησης ενός αήττητου πρωταθλήματος. Που θα σηματοδοτούσε ένα είδος ταπείνωσης για όλους τους αντιπάλους, μην κρύβεται κανείς πίσω από το δάχτυλο της στημένης περηφάνειας. Οι παίκτες του Ολυμπιακού κατάλαβαν καλά τι είναι η ΑΕΚ… Ξέρουν επαρκώς πως έχουν ακόμα το πάνω χέρι, αλλά πια ο νους τους κάνει βολτούλες σε μέρη που ευδοκιμούν ενδεχόμενες έμπρακτες αμφισβητήσεις. Οι εκκωφαντικοί ήχοι των πανηγυρισμών μετά το γκολ του Βάργκας είναι η πραγματική επιστροφή της ΑΕΚ, αλλά ακόμα βλέπει μια πλάτη…]
Το “ποδοσφαιράκι” -παρά τα συνεχή πλήγματα που του προκαλούν οι “υπηρέτες” του- μπορεί ακόμα στις μέρες μας να δίνει χαρές, εφήμερες ή μη. Χωρίς επουδενί να είναι η ΑΕΚ και τα συμφέροντα της ταυτισμένα με το ίδιο το άθλημα, “γεννήθηκαν” το Σάββατο οι πρώτες “ακτίνες φωτός” για κάτι πιο ανταγωνιστικό στο μέλλον. Όχι γιατί έχασε ο Ολυμπιακός. Ίδωμεν, σκέφτηκε η Lady Hope και έψαξε να βρει βαθμολογίες πρωταθλημάτων Ά Εθνικής τη δεκαετία του 1980 και του 1990…
Υγ. Σημασία δεν έχει πως βλέπει ο καθένας τις δηλώσεις του Κασάμι. Σημασία έχει τι θα πει στον εαυτό του όταν ηρεμήσει ο ίδιος ο (ικανότατος) ποδοσφαιριστής… Εκεί θα κριθεί, ούτε καν όταν μίλαγε όπως μίλησε στην κάμερα… Καλό είναι να μιλήσει λίγο με τον Ρομπέρτο αυτές τις ημέρες! Και ειδικώς, και γενικώς… Από την άλλη, ο Δημήτρης Μελισσανίδης ξέρει γιατί λέει ότι λέει, άρα δεν μπορεί κανείς να του μιλήσει. Γιατί, για τους μεγάλους παράγοντες της οικονομίας και του ποδοσφαίρου ο “τρόπος” τους είναι το σήμα κατατεθέν τους. Χωρίς να τους νοιάζει καθόλου αν αρέσει ή όχι…
