Στην οργανωμένη πολιτεία κυβερνούν οι νόμοι, και όχι οι άνθρωποι
Η Lady Hope μόλις ενημερώθηκε για την παρουσία οπαδών του Παναθηναϊκού έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού και αμέσως σκέφτηκε πως το ζήτημα είναι σοβαρό.
Η κριτική, η αμφισβήτηση, η διαμαρτυρία, η (μαζική) κινητοποίηση, είναι απαραίτητες, όχι μόνο γιατί είναι πεμπτουσίες της Δημοκρατίας, αλλά γιατί αποτελούν έμπρακτη απόδειξη πως δεν έχουμε να κάνουμε με απέραντα «κοινωνικά νεκροταφεία».
Μα, για το ποδόσφαιρο όλα αυτά;
Ναι, γιατί κάθε κοινωνικό κομμάτι αποτελεί σημάδι των όρων του παιχνιδιού στο ολιστικό γίγνεσθαι των καιρών, πόσο μάλλον εκείνες οι ελάχιστες δραστηριότητες που στο σήμερα μπορούν ακόμα να συγκροτούν «κινήματα»…
Από εκεί και πέρα, αρχίζει το ξεψάχνισμα κάθε αιτηματικού «καταλόγου»…
[… Σε εποχιακά «νταραβέρια» που το έδαφος μοιάζει ως «κινούμενη άμμος» για όλους, υπάρχουν πρόσωπα που εξαιτίας του θεσμικού ρόλου τους θα βρίσκονται στο επίκεντρο. Μόνο όσοι δεν κάνουν απολύτως τίποτα, μόνο «όσοι δεν υπάρχουν καν στον χάρτη», μένουν στο απυρόβλητο της δημόσιας κριτικής.
Όταν είσαι υπουργός-αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού στην Ελλάδα, ειδικά όταν καλείσαι να εφαρμόσεις ένα δύσκολο νόμο (δικής σου έμπνευσης…), τότε η «καυτή πατάτα» μοιάζει -και είναι- ένας τεράστιος σωρός από «αχνίζουσες πατάτες». Που πολλοί θα ήθελαν να πέφτουν πάνω σου μία-μία…
Ας αντιστρέψουμε τα πράγματα. Ας βάλουμε στις dvdιέρες μας τα όσα έγιναν στη Λεωφόρο αμέσως μετά την ανακοίνωση της μη διεξαγωγής του ποδοσφαιρικού αγώνα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Και μόλις ολοκληρωθεί η προβολή, ας ρίξουμε μια ματιά στο νόμο.
Δεν πρόκειται για μια απόπειρα του Κοντονή να «το παίξει ιστορία». Μη φοβούνται διάφοροι. Οι ομάδες θα εξακολουθούν να ανήκουν σαν εταιρείες στους μετόχους τους, και σαν Ιδέα στον κόσμο τους.
Δεν πρόκειται να δούμε καμία ΤΣΣΚΑ Πειραιώς, καμία Ντιναμό Αθηνών, ούτε καμία Σπαρτάκ Νέας Φιλαδέλφειας ή καμία Τορπέντο Θεσσαλονίκης…
Αλλού είναι το ζήτημα. Ο νόμος πρέπει να είναι σαν το νερό: άοσμος, άγευστος, άχρωμος… Η δε εφαρμογή του συνιστά ρήξη με τις κατεστημένες συνήθειες του παρελθόντος…
Όσο για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού; Ποιος μπορεί να τους πείσει πως το κλείσιμο της θύρας 13 δεν είναι «αιτία πολέμου»;
Κανένας, δικαίως, δεν γουστάρει τις «εισβολές» κάθε είδους στο σπίτι του… Όμως, στο κατακαμμένο και μισοδιαλυμένο από τους υλοτόμους των διάφορων παρα(και αντί-)ποδοσφαιρικών παραεργασιών δάσος του ελληνικού ποδοσφαίρου, κάθε δέντρο που έχει απομείνει έχει την αξία του.
Και μόνο που υπάρχει, δίπλα σε άλλα, αποτελεί την καλύτερη πρόκληση για πραγματικούς αγώνες: για ανεξάρτητη ΕΠΟ, για αμερόληπτη διαιτησία, για ουσιαστική Δικαιοσύνη, για ποιοτικό ποδοσφαιρικό ανταγωνισμό, για συνδικαλιστικής υφής οπαδική δραστηριοποίηση, για πίεση στις διοικήσεις με γνώμονα το βέλτιστο του κάθε συλλόγου ως αθλητικού οργανισμού…]
Η Lady Hope αναζήτησε στο διαδίκτυο όλα τα ονόματα των προηγούμενων υπουργών-αρμόδιων για τον Αθλητισμό, όλων των κομμάτων, από το 1996 κι ύστερα…
Στο τέλος της περιήγησής της σχηματίστηκε ένα σαρδόνιο χαμόγελο στο πρόσωπό της… Αλλά, και ένας εικονικός σωρός από μπαλάκια που έγραφαν σε αυτοκόλλητες ετικέτες διάφορες λέξεις, όπως «αποποίηση ευθυνών», «κλείσιμο ματιού στον ισχυρό», «επιτηδευμένη αδράνεια», «άβουλη φλυαρία», πραγματική αδυναμία…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η εφαρμογή του νόμου…
Η κριτική, η αμφισβήτηση, η διαμαρτυρία, η (μαζική) κινητοποίηση, είναι απαραίτητες, όχι μόνο γιατί είναι πεμπτουσίες της Δημοκρατίας, αλλά γιατί αποτελούν έμπρακτη απόδειξη πως δεν έχουμε να κάνουμε με απέραντα «κοινωνικά νεκροταφεία». Μα, για το ποδόσφαιρο όλα αυτά;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google