Αν αφήσει -και- η Αριστερά τον αθλητισμό…

H Lady Hope δεν παραδίδει -εδώ και πολλά χρόνια- ποτέ τον εαυτό της στην επικράτεια του έκπληκτου με όσα -διαρκώς ανανεώσιμα- συμβαίνουν στον ελληνικό επαγγελματικό αθλητισμό. Αυτή η εβδομάδα δεν ήταν από τις καλές. Γιατί συσσωρεύτηκαν αρκετά γεγονότα που μπορούν να ανατροφοδοτήσουν ατέρμονες συζητήσεις. 

Το κακό είναι πως όλοι μας θεωρούμε πως κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στον εαυτό μας, απλά συζητώντας και δημοσιολογώντας τις διαπιστώσεις μας. 

Αφήνουμε στους υπεύθυνους να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα», αν και συνήθως αυτοί «πνίγονται από το άγχος τους»… Μέσα σε αυτό το κλίμα, να είναι καλά τα παιδιά της Εθνικής Ανδρών του πόλο που από πέρυσι έχουν επιστρέψει στα υψηλότερα σκαλοπάτια του διεθνούς ανταγωνισμού!

[… Αυτή η εβδομάδα του Γενάρη του 2016, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί καν, είναι γεμάτη από γεγονότα που αν τα δει κάποιος ως νέες συμπτωματολογίες κρίσης θα υπερτιμήσει το παρελθόν, θα “θολώσει” το παρόν, και θα αδικήσει το μέλλον. Κλείσιμο της Θύρας 13, ως χωροταξικό περιεχόμενο, από τον Σ.Κοντονή. Σκηνικό με τον αναπτήρα στον Κουλιμπαλί με αρκετές προεκτάσεις που αφορούν στις διαιτητικές «αβλεψίες», στις ανακοινώσεις που θυμίζουν παρακμιακή λέσχη φανατισμένων μη-επαγγελματιών, τις υπερβολές, τα ψέμματα, τις κατά το δοκούν ερμηνείες κανονισμών, σωματικών κινήσεων και του είδους των αντικειμένων… 

Mπροστά σε όλα αυτά τα «πιπεράτα», τι να πει και η απόσυρση άλλης μιας ομάδας, του Εργοτέλη, από τη Φούτμπολ Λιγκ λόγω οριστικής αδυναμίας να ανταπεξέλθει στα χρέη-λαιμητόμο;

Μήπως, τελικά, η αρχή της χρονιάς είναι απλά η προετοιμασία για αυτά που έπονται; «Θεέ μου», θα αναφωνήσει δικαίως κάθε ευαίσθητος άνθρωπος, ακόμα και αν είναι αγνωστικιστής ή άθεος (sic). Aν, όντως, «πάμε για πόλεμο» για την αποκαθήλωση ενός «κόκκινου συστήματος», από εδώ και πέρα θα διευρυνθεί το μενού. Θα δίνεται έμφαση πια και στον τρόπο εκτέλεσης των αράουτ, ενώ κάθε βλέμμα θα είναι -αναλόγως- σημάδι ενοχής ή μη. Και η βία, αυθόρμητη ή οργανωμένη, θα παραμονεύει χαιρέκακα…]

Κάποια στιγμή θα πρέπει το κράτος να πάρει μια απόφαση. Να προσπαθήσει να κάνει την έκπληξη, το μεγαλύτερο σύγχρονο «θαύμα»: να εισάγει τον σχολικό αθλητισμό ως βασικό ζητούμενο και εκκολαπτήριο αθλητών και φιλάθλων. Ας μην αφήνονται οι παιδικές ψυχές έρμαια του σωματειακού φανατισμού και οτιδήποτε καλό απλά να αποτελεί την εξαίρεση ελέω κάποιου «ευπατρίδη» που απλώνει την καρδιά του και τον οβολό του για το κοινό καλό… Όσες ψυχές σωθούν θα είναι κέρδος, για τα άτομα τα ίδια, και την κοινωνία ευρύτερα.

Τις άλλες, ας τις δηλητηριάσουν τα πάθη, οι σφετεριστές και οι συμφεροντολόγοι… 

Γιατί, αν -και-η Αριστερά αφήσει τον αθλητισμό έρμαιο του δίχως κανόνες ανταγωνισμού, δεν θα σωθούμε ποτέ. Εκτός και αν καταστραφούμε ολικά με δική μας ευθύνη…