Nαι! Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε. Ας απομακρυνθούμε από το μαρτύριο των συνεχών και ατελέσφορων προσπαθειών προς αντιμετώπιση μιας κατάστασης που μεταβάλλεται ασταμάτητα, όπου οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικό πολιτικό και οικονομικό βάρος, ισχυρές και ανίσχυρες ηγετικές, κομματικές και υποστηρικτικές δυνάμεις και ικανότητες, όπου οι ισορροπίες και ανισορροπίες στρατηγικής κοντά μας και μακριά μας δυσχεραίνουν τη συναρμολόγηση ενός, πρόχειρου έστω, πλαισίου αναφοράς. Ας καταλάβουμε λοιπόν πως η Ελλάδα χρωστάει.
Πως το χρέος της είναι δυσβάσταχτο και μεταβιβάζεται, ακόμα και αν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό, σε ένα μακρινό όσο και ακαθόριστο μέλλον, όπου η πιθανότητα «αλληλεγγύης» από την παραπαίουσα (και όλο και περισσότερο διεφθαρμένη πολιτικά και κοινωνικά) Ευρώπη δεν προσφέρει συνεπές και διαρκές στήριγμα.
Η μονομερής απαλλαγή από το άχθος του χρέους, αν δεχτούμε πως αποτελεί επιλογή, δεν θα αποφύγει την ατιμωρησία εκ μέρους κάθε ενδιαφερόμενου, το μέγεθος και οι συνέπειες της οποίας θα είναι οπωσδήποτε μακροχρόνιες και αδιέξοδες, αρκετές πάντως για την ολοκληρωτική μάλλον αποδυνάμωση της ύπαρξης της χώρας.
Ας τολμήσουμε, ωστόσο, να φανταστούμε πως ένα τέτοιο ελληνικό έπος αξίζει τον κόπο. Ας το υποστηρίξουμε υπολογίζοντας στον ενθουσιασμό και στον πατριωτισμό της φυλής μας. Ας ανιχνεύσουμε με ποιους θα πάμε σε αυτή την ένδοξη πορεία, ξεχνώντας την αποφορά της εγχώριας διαφθοράς, που κάθε ώρα και στιγμή φέρνει στο φως ένα «σύστημα» ακατανίκητο, όχι για να το περιορίσει, αλλά για να το φοβίσει, έτσι που το μαθαίνει να προσέχει τις κινήσεις του και να συνεχίζει την πρόοδό του.
Ας στηριχτούμε στις μάζες που διαδηλώνουν, αγανακτούν, συσπειρώνονται, ας περιμένουμε την «άνοιξη», που άνθισε σε αρκετές χώρες και βρήκε διέξοδο σε πολιτικά μορφώματα, τα οποία έχουν ανάγκη χρόνου για να σταθεροποιηθούν και να σταθούν στο ύψος που απαιτεί η αναγγελία εκ μέρους τους τής «ανατροπής», ενώ ο χρόνος επιτρέπει το προσεκτικό μασάζ για τη χρήση αυτών των μορφωμάτων ως πρόσθετης ή εναλλακτικής λύσης.
Σ’ αυτό το θολό τοπίο, που η αποτύπωσή του γίνεται εδώ με αρκετή παραγνώριση και άλλων παραμέτρων, όπως η μόνιμη παγκοσμιοποιημένη οικονομική αστάθεια εντός του κυρίαρχου «δημοκρατικού» ολοκληρωτισμού, ο οποίος δεν επιτρέπει ουσιώδεις διαφοροποιήσεις πολιτικών αποφάσεων ή, ακόμα χειρότερα, έχει τον τρόπο να τις καθυστερεί και να τις ξεδοντιάζει, η Ελλάδα προσφέρει το παράδειγμα βιασύνης και σωρείας αμαρτιών, που όσο και αν τιθασεύονται από τους δανειστές, παραμένουν ενοχλητικές γι’ αυτούς, ας είναι κόκκος άμμου στην ουρήθρα του Καίσαρα.
Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι η χώρα έχει στην πρόσοψη μια κυβέρνηση και μια, λίγο ή πολύ, παράλληλη κυβέρνηση, με στελέχη που ανήκουν στην πρόσοψη, που ανήκουν στην παράλληλη δομή, αλλά και περνούν από τη μία πλευρά στην άλλη ή συμπράττουν και στις δύο. Αυτός ο σχηματισμός, κατανοητός ως εγχώρια πολιτική και κοινωνική κληρονομιά, ανταποκρίνεται στο εφήμερο κυβερνητικών επιτυχιών, που είναι κραυγαλέες αποτυχίες ενός θλιβερού μέλλοντος. Το εφήμερο καταδιώκει την κυβέρνηση και σε αυτό υποκύπτει κατ’ εξακολούθηση.
Για το εφήμερο τσακώνεται με την αντιπολίτευση, για το στιγμιαίο αποκαθηλώνει όσους έχουν πρωτοβουλίες, αλλά δεν είναι αλήτικα σκυλιά ικανά να τρομάζουν κάθε περαστικόν με τις σκυλοκουβέντες τους.
Ας προσπαθήσουμε παρ’ όλα αυτά να καταλάβουμε. Ας πούμε λοιπόν πως αποκτούμε ψυχραιμία και πως, με σταθερό λίγο ή πολύ βηματισμό, με αυτή την κυβέρνηση, με την επόμενη και τη μεθεπόμενη, ορίζουμε και εξυπηρετούμε ένα εσωτερικό Μνημόνιο με άξονα την κοινωνική συνοχή και με οικονομικές, τεχνολογικές, εκπαιδευτικές παραμέτρους. Ας παραμερίσουμε τον ήχο των σκύλων και ας ξημερώσουμε σε ετούτη χώρα, όπου βρεθήκαμε. Ας υποθέσουμε πως, από αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα καταθέτει το σχετικό τίμημα, το τιμά και το προβάλλει.
Ωσπου το δείγμα αυτής της μεταστροφής γίνει κατανοητό και αποτιμηθεί από τους κατοίκους της χώρας, ώστε να αποτελεί πλεονέκτημα διαπραγμάτευσης εντός του σύγχρονου κόσμου, το χρέος που σέρνουμε, δεν θα πάψει να είναι ο ζουρνάς των δανειστών, στις γυροβολιές των οποίων θα χορεύουμε. Από αυτόν τον χορό πάντως ξεκινάει το φιλότιμο.
