Εθνικός Διάλογος: Βροχή από πέτρες στο παρόν και… πολύ σανό για διάλογο!

Πρεμιέρα κάνει σήμερα ο θεματικός κύκλος συζητήσεων που οργανώνει η Επιτροπή Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία.

Η πρώτη από τις δώδεκα συζητήσεις που οργανώνονται από την Επιτροπή Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου έχει θέμα «Οι σκοποί και οι στόχοι της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Ομιλητές θα είναι ο Α. Λιάκος, πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου, ο Κ. Γαβρόγλου, πρόεδρος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, ο Ν. Θεοτοκάς, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας και ο Γερ. Κουζέλης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Η συζήτηση, όπως και οι επόμενες, πραγματοποιείται στις 7 μ.μ. στο αμφι θέατρο του Ινστιτούτου Παστέρ (Β. Σοφίας 127).

Στο μεταξύ, για την καλύτερη οργάνωση του διαλόγου, συνεδριάζουν αύριο στις 4 μ.μ., στη Βουλή, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που μετέχουν στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων. Στη συνεδρίαση θα παραστεί και ο υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης.

Παράλληλα οριστικοποιήθηκαν τα δώδεκα θέματα συζήτησης του Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, ενώ   αποφασίστηκε η συγκρότηση  δύο υποεπιτροπών.

Η πρώτη υποεπιτροπή για τα είδη και δομή των εκπαιδευτικών μονάδων από νηπιαγωγείο μέχρι και ΙΕΚ.

Η δεύτερη για τον Ενιαίο Χώρο Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων.

Την πρώτη υποεπιτροπή θα την συντονίζει ο  Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ  Δ. Μπαξεβανάκης, και την δεύτερη ο επίσης Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ  Δ. Σεβαστάκης.

Μέχρι τα μέσα του Φεβρουαρίου θα υπάρχουν τα πρώτα αποτελέσματα και τα οποία θα σταλούν στην Εθνική Επιτροπή και θα συζητηθούν στην Ολομέλεια της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

Η Θεματολογία των συζητήσεων στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων στο πλαίσιο του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία είναι η εξής:

1. Δημοκρατικές αξίες. (Βία, ρατσισμός, διαφορετικότητα, εκπαίδευση μειονοτήτων, αειφορία εκπαιδευτικών μονάδων, αυτοδιοίκητο διαφόρων βαθμίδων, κοινωνική μέριμνα, πρόσβαση σε πολιτισμικά δρώμενα).
2. Οικονομικά της εκπαίδευσης (τρόποι θεσμοθετημένης αύξησης του ποσοστού επιχορήγησης στην εκπαίδευση, διαφορετικά χρηματοδοτικά σχήματα, δυνατότητες μείωσης εξόδων, πράσινα σχολεία, αξιοποίηση περιουσίας, πολιτική προσλήψεων, οικολογικό αποτύπωμα των εκπαιδευτικών μονάδων).
3. Αξιολόγηση εκπαιδευτικών μονάδων και εκπαιδευτικού προσωπικού
4. Νέες τεχνολογίες, διδακτική πρακτική, ψηφιακός εγγραμματισμός
5. Ενιαίος χώρος ανωτάτης εκπαίδευσης και έρευνας. Εξωστρέφεια.
6. Λύκειο-Παραπαιδεία-Εισαγωγή στα ΑΕΙ. Μεταγραφές.
7. Είδη και δομή των διαφορετικών σχολικών μονάδων.
8. Διοίκηση Εκπαίδευσης.
9. Διασύνδεση των εκπαιδευτικών δομών με την παραγωγή, με την αγορά εργασίας.
10. Προοπτικές για νέους επιστήμονες. Συγκεκριμένα μέτρα.
11. Ρόλος Κοινωφελών Ιδρυμάτων και ΜΚΟ για την εκπαίδευση και έρευνα.
12. Συνεχής και δια βίου εκπαίδευση.

Με μια ματιά, βέβαια, στις θεματικές που εξαγγέλθηκαν, ξεκινώντας από σήμερα Τρίτη, καθώς και στη θεματολογία που ορίστηκε στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουμε ένα “διάλογο υπό επιτήρηση”  καθώς ο προσανατολισμός της κυβέρνησης στα εκπαιδευτικά θέματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις μνημονιακές δεσμεύσεις τις οποίες πασχίζει να εξυπηρετήσει.

Προσπερνώντας τις συναντήσεις, των οποίων οι θεματικές θυμίζουν περισσότερο δημόσιες διαλέξεις παρά διάλογο, τον Μάρτιο, που είναι και ο τελευταίος μήνας του διαλόγου, τίθενται επί τάπητος καυτά ζητήματα που έχουν αναπτυχθεί εκτενέστατα στις εκθέσεις του ΟΟΣΑ και μάλιστα με αρνητικό πρόσημο.

Αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, Χρηματοδότηση, Αναδιάρθρωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, Τεχνική Εκπαίδευση, Σύνδεση με την αγορά, Χορηγίες κλπ  όλο το βαρύ πυροβολικό του 3ου Μνημονίου δίνει από τη μια το στίγμα των παρεμβάσεων που έχουν προαποφασιστεί  και από την άλλη αναδεικνύει τον εθνικό διάλογο ως έναν ευέλικτο μηχανισμό εξαγοράς της συναίνεσης.

Στο δια ταύτα:

1. Η προβολή του εθνικού χαρακτήρα του διαλόγου ενισχύει την συντονισμένη προσπάθεια για αποϊδεολογικοποίηση της εκπαίδευσης και της εκπαιδευτικής πολιτικής. Προτείνεται η διεξαγωγή ενός διαλόγου στην υπηρεσία ενός κοινού, γενικού και εθνικού συμφέροντος στο οποίο υποτάσσονται τα ταξικά συμφέροντα. Η εκπαιδευτική πολιτική ως τομέας της δραστηριότητας του αστικού κράτους έχει ταξική βάση, αποτελεί την πραγμάτωση συμφερόντων των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων στο χώρο της εκπαίδευσης σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή. Η δυνατότητα πραγματοποίησης των αιτημάτων και των προσανατολισμών της εξαρτάται από τον κάθε φορά συσχετισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και προϋποθέτει τη συναίνεση των κυριαρχούμενων και υποτελών τάξεων. Καθοριστικό έτσι αναδείχνεται το ζήτημα της ηγεμονίας
2. Η «μηδενική» βάση του εθνικού διαλόγου για την εκπαίδευση εμπεριέχει τη σιωπηρή παραδοχή ότι η όποια κυβέρνηση αναλαμβάνει έναν πολιτικοϊδεολογικό αγώνα «εναντίον των πάντων». Μια τέτοια εκδοχή, σύμφωνα με τον Πανεπιστημιακό Γιώργο Μαυρογιώργο είναι ανιστορική και διπλά επικίνδυνη. Η συναίνεση στην αποδοχή της μηδενικής βάσης αφήνει ανοιχτά τουλάχιστον δύο ζητήματα. Από τη μια προσφέρεται για επαναφορά στη συζήτηση και ενδεχόμενη αναίρεση δημοκρατικών κατακτήσεων στην εκπαίδευση. Από την άλλη αποκρύπτει το γεγονός ότι ο οποιοσδήποτε διάλογος για την εκπαιδευτική πολιτική δεν έχει μηδενική βάση αν λάβουμε υπόψη την οικονομική «κρίση», την εισοδηματική πολιτική, τα μνημόνια.
3. Το διαδικαστικό πλαίσιο διεξαγωγής του διαλόγου, έτσι όπως επιβλήθηκε σε όλες τις περιπτώσεις από τις ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας,  μεταμόρφωσε το εκπαιδευτικό ζήτημα σε «ατομική» υπόθεση και γνώμη του κάθε μαθητή, εκπαιδευτικού ή γονέα χωριστά με την επίκληση αρχών «άμεσης δημοκρατίας» που πρόβαλε ως ζητούμενο τη διερεύνηση του κύκλου των διαλεγομένων.
4. Η λειτουργία των θεσμών δεν καθορίζεται από τις προθέσεις των προσώπων που συμμετέχουν στους θεσμούς, αλλά από τις πολιτικές που τους συγκροτούν.
5. Αν δεν τίθεται σ’ αμφισβήτηση η οικονομική βάση της κοινωνικής τάξης πραγμάτων, η κριτική ενάντιά της, όσο οξεία και αν είναι, μπορεί ν’ αποδειχτεί πολύ χρήσιμη γι’ αυτήν, μια και συμβάλλει στην ύπαρξη έντονης αλλά και ασφαλούς συζήτησης και διαμάχης και στην προώθηση «λύσεων» για τα διάφορα «προβλήματα», λύσεων, που αποκρύπτουν και απομακρύνουν την προσοχή από το μεγαλύτερο απ’ όλα τα «προβλήματα», συγκεκριμένα απ’ το ότι πρόκειται για μια κοινωνική τάξη πραγμάτων στην οποία βασιλεύει η επιδίωξη του κέρδους