Φεστιβάλ χθες – Φεστιβάλ σήμερα

Είναι γραμμένο πριν από 3 χρόνια… Δεν προσθαφαίρεσα ούτε μια λέξη. Ολα ίδια… Ολοι ίδιοι… Το ξαναστέλνω σήμερα, αφιερωμένο εξαιρετικά σε έναν νέο, άξιο κατά τα άλλα ηθοποιό που σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, δυστυχώς, χαρακτήρισε «αλήτες» όλους όσοι διαφωνούν με την ηγεσία του Ελληνικού Φεστιβάλ…

Μια σύντομη απάντηση, της δικής μας γενιάς, στην επιστολή των 80 νέων ανθρώπων του θεάτρου μας που πιστεύουν ότι το Φεστιβάλ Αθηνών ήταν, επί πολλά χρόνια, πριν από το 2006, «ένας παρηκμασμένος, επαρχιώτικος θεσμός…»

Παραθέτουμε κάποια στοιχεία, όσα μπόρεσε να συγκρατήσει η μνήμη μας.

1.-Ονόματα της «παρακμής» στον «επαρχιώτικο θεσμό» ώς το 2006: Μαρία Κάλλας, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μάρθα Γκράχαμ, Μορίς Μπεζάρ, Μπαλέτα Μπολσόι, Κούβας, Νέας Υόρκης. Οπερα Παρισίων, Πράγας, Ν. Υόρκης, Λονδίνου. Πάμπλο Καζάλς, Αράμ Χατσατουριάν, Ιάνης Ξενάκης, Γιάννης Χρήστου, Τζίνα Μπαχάουερ, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, Αρθουρ Ρουμπινστάιν, Δαβίδ Οϊστραχτ, Φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Δημήτρης Μητρόπουλος, Μιλτιάδης Καρύδης, Δημήτρης Χωραφάς, Πίτερ Χολ, Τζόρτζιο Στρέλερ, Ροζέ Πλανσόν, Λούκα Ρονκόνι, Φράνκο Τζεφιρέλι, Ντάριο Φο, Ρόμπερτ Στούρουα, Ιαν Μακ Κέλεν, Μαρί Μπελ, Τέρενς Γιάκομπι, Φρανκ Σινάτρα, Οπερα Πεκίνου, Γιαπωνέζικα Νο και Καμπούκι, Μπέρλινερ Ανσάμπλ, Κομεντί Φρανσέζ, Πίκολο Τεάτρο, Λα Μάμα, Λίβινγκ Θίατερ. Και τη Μήδεια του γιαπωνέζικου θιάσου «Τόχο» με τον μεγάλο Ιάπωνα ηθοποιό Χίρα.

2.- Ονόματα Ελλήνων της «παρακμής» που τίμησαν τον «επαρχιώτικο θεσμό» άλλοι ερμηνεύοντας μεγάλα ελληνικά και όχι μόνο ξένα έργα και άλλοι συμμετέχοντας και αποσπώντας πολλά βραβεία σε μεγάλα Διεθνή Φεστιβάλ. Μινωτής, Παξινού, Ροντήρης, Κουν, Σολομός, Συνοδινού, Κωστόπουλος, Κατράκης, Αλεξανδράκης, Βαλάκου, Νέζερ, Παπαθανασίου, Αρώνη, Μορίδης, Καλλέργης, Βολανάκης, Χορν, Μουζενίδης, Κατσέλης, Ευαγγελάτος.

Και τελειώνουμε, απαντώντας σε μια ατυχέστατη φράση τους, περί διαφάνειας: «Εκλεισε το τηλέφωνο σε όλον αυτόν τον εσμό των μετρίων, που θεωρούσαν Ηρώδειο και Επίδαυρο βιλαέτι τους».

• α) Εμείς δεν θα πούμε βέβαια ποτέ το ίδιο και για τους άξιους 80 που υπογράφουν και είναι ΜΟΝΙΜΟΙ κάτοικοι του Φεστιβάλ από το 2006 μέχρι και σήμερα.
• β) Θα ρωτήσουμε, όμως, γιατί από το 2006 μέχρι σήμερα δεν έγινε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ολοκληρωμένος οικονομικός απολογισμός. Και δεν θα μάθουμε ποτέ, φυσικά, τα κέρδη και τις ζημιές, το κόστος παραγωγών, τις προμήθειες των ατζέντηδων, τις αμοιβές των συνεργατών και ποια έντυπα και ποιοι δημοσιογράφοι πληρώθηκαν και πόσο, για τις πανάκριβες δημόσιες σχέσεις. Ούτε καν πόσα πήρε η Σαουμπίνε που έχει έλθει 6 φορές μέσα σε 6 χρόνια…
• γ) Οπως δεν μάθαμε ποτέ για ποιο λόγο τα πρώτα χρόνια της εξαετίας η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. ήταν ξένοι διευθυντές ξένων φεστιβάλ και οι συνεδριάσεις τους γίνονταν (αν και όταν γίνονταν…) με… τηλεδιάσκεψη: Αθήνα, Λιόν, Αβινιόν, Μονακό… Ούτε θα μάθουμε ποτέ, βέβαια, αν οι διεθνείς αυτοί ατζέντηδες πληρώνονταν.
• δ) Ως προς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα πριν και μετά το 2006, οι κριτικές και τα σχόλια μιλούν από μόνα τους. Και είναι πολλά και αποκαλυπτικά.

Αναγκαστήκαμε να συντάξουμε αυτή την απάντηση υπερασπιζόμενοι μια ολόκληρη γενιά που προσπάθησε, με όλα τα λάθη της, μέσα από τα χαλάσματα του πολέμου, της κατοχής, του εμφύλιου και της δικτατορίας, να επιβιώσει, να ξαναχτίσει την Ελλάδα και ταυτόχρονα να ξαναδημιουργήσει έργα Νεοελληνικού Πολιτισμού και Ποιότητας ζωής.

Ελπίζοντας ότι θα ξανάρθουν κάποιες μέρες που θα ξαναβρούν την παλιά τους αίγλη όλοι οι αρχαίοι χώροι με τα μεγάλα και καταξιωμένα ελληνικά και ξένα έργα, παράλληλα με τις σύγχρονες αναζητήσεις σε άλλους,νέους χώρους.

Γιατί ξέρουμε καλά και το ξέρει καλά και η σημερινή γενιά ότι όσες αίθουσες «Πειραιώς 260» κι αν αξιοποιηθούν, την Επίδαυρο και το Ηρώδειο δεν θα τα αντικαταστήσουν ποτέ. Για λογαριασμό όσων ζουν κι όσων έφυγαν για πάντα…