Το λουκάνικο του Γεραπετρίτη

Είναι, όπως και να το κάνουμε, μια ιδιαίτερη πολιτική φυλή οι εκ του ΠΑΣΟΚ εκπορευόμενοι και με τον Μητσοτάκη συμπορευόμενοι υπουργοί. Μπορεί να προκαλεί μια κάποια ιλαρότητα ο τρόπος με τον οποίο ελίσσονται σε ζητήματα τζιζ, αλλά ξέρουν να υπερασπίζονται με σοσιαλδημοκρατική ευπρέπεια τις απρέπειες του πολιτικού τους ευεργέτη, που κατοικοεδρεύει στο Μαξίμου. Καμποτίνοι, αλλά ταλαντούχοι. Ταχυδακτυλουργοί γεγονότων και ιδεών, που σου κάνουν τη νύχτα μέρα με τόση χάρη, τόση αφοσίωση στη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, ώστε να αναφωνείς τελικά με έκπληξη ανάμικτη με θαυμασμό: Βρε, τι είναι τούτοι!

Να, φέρ’ ειπείν, ο Γεραπετρίτης, μέγας διδάσκαλος της πράσινης μασονίας στη γαλάζια πατρίδα του Μητσοτάκη. Παραδέχτηκε προχτές στον ΣΚΑΪ, με μια κάποια πολιτική μεγαθυμία, ότι βεβαίως οι υποκλοπές αποτελούν τι; Προσέξτε τη φράση: Ρωγμή στην αντίληψη της ακεραιότητας που μπορεί να έχει η κοινωνία για την πολιτεία. Δεν είναι έξοχος; Η αντίληψη της ακεραιότητας – όχι και έγκλημα. Η πολιτεία – όχι η κυβέρνηση. Και ρωγμή – ενώ γίνεται της κακομοίρας με το σμπαράλιασμα του κράτους δικαίου από έναν πρωθυπουργό που δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο. Μια περίτεχνη φράση, που ωραιοποιεί ένα κακότεχνο κακούργημα, για να το φέρει τελικά στα μέτρα του γνωστού ενόχου, εν ολίγοις.

Εχει και παρακάτω, όμως. Αφού αναγνωρίσει τη ρωγμή, ασκεί αυστηρή κριτική σε όσους υποπίπτουν στο αμάρτημα της «επιλεκτικής εμπιστοσύνης» στη Δικαιοσύνη. Είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία, αποφάνθηκε, να μας αρέσουν κάποιες αποφάσεις και άλλες να μη μας αρέσουν. Κηρύσσει εδώ, δηλαδή, με το κύρος μάλιστα του έγκριτου νομικού, μια θεολογικού χαρακτήρα απόλυτη πίστη στον θεσμό και τις αποφάσεις του. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να χαίρεσαι με την απόφαση του δικαστή που φόρτωσε στον Ντίλιαν 126 χρόνια, τα οκτώ στον Κορυδαλλό. Και να σιχτιρίζεις τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που έβαλε στον πάγο τις υποκλοπές, αγνοώντας το σκεπτικό αυτής της απόφασης.

Δικαιοσύνη πακέτο, δηλαδή. Το παίρνεις ολόκληρο, ή καθόλου, αλλά δεν γίνεται να το ανοίξεις. Μια επανάληψη, με πιο κομψά λόγια, της γνωστής φράσης του Μπίσμαρκ: «Οι άνθρωποι δεν πρέπει να ξέρουν πώς φτιάχνονται δύο πράγματα, οι νόμοι και τα λουκάνικα». Κι έτσι μας γυρίζει αιώνες πίσω με τις πομπώδεις αυτές ανοησίες ο Γεραπετρίτης: Στην εποχή που οι πολίτες δεν είχαν δικαίωμα να κρίνουν τις αποφάσεις των αρχόντων, όποια εξουσία κι αν ασκούσαν αυτοί. Γιατί δεν είναι βέβαια δημοκρατία, σε κάτι άλλο παραπέμπει, η άποψη ότι πρέπει να χειροκροτούμε όλες τις αποφάσεις, των διορισμένων του Αρείου Πάγου ας πούμε. Διαφορετικά διαπράττουμε πράξεις επικίνδυνες για τη δημοκρατία.

Με τούτα και με κείνα βέβαια, με τις ρωγμές και τα τοιαύτα, η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στη Δικαιοσύνη έχει κατρακυλήσει, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ -όχι με την ΕΛΑΣ-, από 47% το 2023, σε 39% το 2025. Ο εστί μεθερμηνευόμενον, ότι περίπου δύο στους τρεις Ελληνες δεν θέλουν ούτε ζωγραφιστό να το βλέπουν το λουκάνικο, που συνιστά ο Γεραπετρίτης…