Aπό Χριστούγεννα… Πάσχα…

«Η ελπίδα, η μόνη ευνοϊκή θεότητα που έμεινε ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άλλες μας έχουν εγκαταλείψει κι ανέβηκαν στον Όλυμπο… Μα, ο άνθρωπος όσο βλέπει το φως του ήλιου, χαίρεται τα αγαθά της ελπίδας» 

Θεόγνις ο Μεγαρεύς

Ένα από τα πιο «ταιριαστά ζευγάρια» είναι αυτό της διαχρονικής σχέσης των ημερολογίων με τις καθιερωμένες γιορτές. «Δεν παίζουν»,«δεν αργούν», σου δίνουν πάντοτε χρόνο να προετοιμαστείς με ασφαλή τρόπο για το πως θα «αντιμετωπίσεις» τα δρώμενα που έπονται. 

Oι γιορτές -(και…) του χειμώνα του 2015 προς 2016- δίνουν το «παρόν» τους, λιγότερο «φωναχτά» από παλιότερα, αλλά εξίσου «φιλόδοξα»…

Άλλοι τις γιορτάζουν στα διάφορα σαλέ (ανακαινισμένα ή μη…), άλλοι στα φτωχόσπιτα τους, άλλοι σε διάφορα μαγαζιά υπερβολικής «θορυβότητας», κάποιοι σε υπαίθριες περαντζάδες.

Το πώς γιορτάζεις κάτι είναι αντανάκλαση της εσωτερικής σου κατάστασης και του feeling που προκαλούν οι διάφοροι/ες που συνθέτουν την παρέα σου.

Υπάρχουν, βέβαια, και αυτοί που αρνούνται από ιδεολογική/φιλοσοφική σκοπιά τις γιορτές, άλλοι που είναι εντελώς μόνοι τους από επιλογή ή και από αδυναμία, αλλά και άνθρωποι που ενώ θα ήθελαν διακαώς να ανεβάσουν αυτές τις μέρες την ψυχολογία τους, δεν μπορούν…

Κάποια πράγματα, όπως -φερειπείν- οι πολιτικές εξελίξεις, «αφήνονται στην άκρη».  Άσχετα αν και στις διάφορες εορταστικού περιεχομένου συναντήσεις – στις οποίες συναγελάζονται κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες- ορισμένοι προετοιμάζουν τα άμεσα μελλούμενα.

«Ο χρόνος είναι χρήμα». Ίσως, μάλιστα, για να αστειευτούμε και λίγο, είναι προτιμότερο να ψάχνεις να βρεις -για παράδειγμα- κάποιες συμμαχίες τρώγοντας ένα γλυκό, παρά σε ένα γραφείο με όλα τα αγχωτικά που σου θυμίζει η παραμικρή κινητικότητα του οπτικού σου συστήματος.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πού λαμβάνονται οι καλύτερες αποφάσεις, οι πιο σημαντικές και πιο καθοριστικές συνάμα, αλλά είμαστε σε θέση να είμαστε βέβαιοι πως η καλή διάθεση βοηθάει στη λιγότερο θολωμένη σκέψη.

Πιο παλιά, είχες το περιθώριο να κλείσεις το μάτι και να «κάνεις σκόντο» στις αποφάσεις σου, γιατί καταλάβαινες πως η ιδεοληπτική εμμονικότητα είναι πρόβλημα στις περιστάσεις εκείνες που μπορούσες να αφήσεις ικανοποιημένους κάποιους.

Στο σήμερα, όμως, με το δρεπάνι του μνημονίου να στέκει πάνω από τα κεφάλια όλων είναι κάπως περίεργο να συζητάμε για ιδεολογίες και να ψάχνουμε να βρούμε ορισμούς.

Στο σήμερα, το μόνο που μετράει και ξεχωρίζει, είναι η ικανότητα ή μη των ατόμων να φέρουν εις πέρας τις «αποστολές τους».

Μπορεί στη «φάτνη» των σύγχρονων αναγκών να ευδοκιμούν και τα «μικρά τέρατα» των διάφορων προβλημάτων μιας «υπό κρίση» κοινωνικής πραγματικότητας, μπορεί το «άστρο της Βηθλέεμ» να προδιαγράφει μονόδρομους, μπορεί τα διάφορα «δώρα» να μην έχουν καν περιτυλίγματα.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, που η Βίβλος του σήμερα έχει γκρίζο εξώφυλλο, όλα κρίνονται από τις ατομικές στάσεις και τίποτα άλλο.

Είναι η εποχή που δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Όσοι περισσότεροι το καταλαβαίνουν, τόσο πιο πολύ επικρατεί ο γενικός συμβιβασμός του «πετρωμένου πάγιου».

Για να αυξήσει ταχύτητα το τρένο, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα… Οι υπομονετικοί που γνωρίζουν είναι τα γκραν φαβορί για τις επιτυχίες του μέλλοντος.

Οι ανυπόμονοι θα τα «παίξουν όλα στα ζάρια», οι υπνωτισμένοι απλά θα παραπέμψουν τις όποιες ελπίδες τους στο επερχόμενο Πάσχα…

Λένε εδώ και χρόνια πως είναι η εποχή του τέλους των ιδεολογιών, των ηλεκτρονικών εγκλωβισμών, του πανίσχυρου ορθολογισμού των ηγητόρων που απονευρώνει τα εσωτερικά συστήματα ακόμα και των πιο «ανήσυχων», των πιο «αντιδραστικών».

Κάθε ταινία είναι απολαυστική μόνο για τους θεατές της. Όλοι οι άλλοι, παραγωγοί, ηθοποιοί, κριτικοί, και τον καλύτερο τους εαυτό να δώσουν, θα πάρουν κάτι λιγότερο από αυτό που πρέπει. 

Από την άμετρη παροχή δέλεαρ χωρίς τη δέουσα προσπάθεια περάσαμε στην αμφίβολη ανταμοιβή του υπερ-κοπιαστικού “υπόχρεου” στα συμφέροντα των πολύ λίγων.

Αυτών που απλά (επι)κρίνουν την κάθε ταινία για το αν πέρασε ή όχι τα μηνύματα που τους βολεύουν. Και που δεν εμφανίζονται ποτέ και πουθενά (ειδικά, στον κατάλογο των παραγωγών…).

Θα φέρουμε πότε πίσω τις αρετές που κλωτσήσαμε κάποτε όσο πιο δυνατά μπορούσαμε; Όχι, βέβαια. Ένα παιδί πάντα κουβαλάει λιγότερα βάρη…

ΥΓ. H θετική σκέψη είναι κάτι παραπάνω από ευχολόγιο. Άν μείνει τέτοιο, απλά γίνεται άλλοθι. Σε έναν κόσμο που έχει γίνει εθισμός -αλλά και ταυτότητα…- η μεμψιμοιρία, τα ακατάληπτα παραληρήματα, τα ανούσια ξεσπάσματα, ο ξυπνητζηδισμός της δεκάρας, η ευαρέσκεια των δίχως νόημα τακτικισμών, σε μια καθημερινότητα στην οποία έχει καταδικαστεί σε «καταναγκαστικα έργα» η δημιουργικότητα, που προέχει η μόστρα και η κάθε είδους προώθηση -ως επίκεντρου της προσοχής- της λεπτομέρειας, είναι πολύ δύσκολο να διακατέχεσαι από θετική σκέψη.

Όμως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να επιβιώσεις, να σταθείς στα πόδια σου και να τραβήξεις και το προσωπικό σου κάρο από τους βάλτους μιας φθοροποιάς ραθυμίας.

Πού να ποντάρουμε άραγες για το κάτι καλύτερο; Η ρουλέτα έχει πάψει εδώ και καιρό να χαμογελάει, τα έλατα στολίζονται με «φατσούλες» που γελάνε με κακιασμένη διάθεση…