Από το πρόσφατο συμβάν: «Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης… Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά».
Ενώ σήμερα θα έπρεπε να είναι η Μεγάλη Παρασκευή για την Παιδεία μας. Ενώ θα έπρεπε οι μαθητές μας να πάρουν τον λόγο και να κλείσουν τα σχολεία ως συμπαράσταση στο πένθος των συμμαθητών τους. Ενώ θα έπρεπε να είμαστε βαθιά συντετριμμένοι εμείς οι καθηγητές και οι γονείς που δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε ένα τέτοιο γεγονός, ενώ το ζούμε καθημερινά. Ενώ… ενώ…
Τι κάνουμε; Για άλλη μία φορά σκουπίζουμε το πάτωμα με υποκρισία και τα θάβουμε όλα κάτω από το χαλί. Αν και οι εκπαιδευτικοί καταβάλλουν τεράστιες ψυχικές προσπάθειες να έρθουν κοντά στους μαθητές, να τους μεταδώσουν, πέρα από τις γνώσεις, την αγάπη για τη ζωή και τον συνάνθρωπο, με δεκάδες προγράμματα να τους βοηθήσουν να αποφύγουν τις σύγχρονες κακοτοπιές και να τους στηρίξουν ψυχολογικά, δεν φτάνει. Γιατί το έργο τους έχει γίνει πολύ δύσκολο. Είναι αντιμέτωποι με ένα σύστημα αδιάφορο και αμείλικτο που δεν εννοεί να καταλάβει. Τους υποχρεώνει να βγάλουν την ύλη, να διδάσκουν και να μεταδίδουν γνώσεις του 1900 με ένα κατεβατό ασκήσεων στις θετικές επιστήμες και μια τυφλή αποστήθιση στις θεωρητικές μέχρι την Γ’ Λυκείου, χωρίς γεφυρώματα με τη σύγχρονη εποχή, για το μέλλον, χωρίς καν συζήτηση, με συνεχείς απαγορεύσεις χωρίς εξήγηση.
Πόσο πρέπει να εθελοτυφλούμε με όσα συμβαίνουν δίπλα μας, αντί να καθόμαστε να δούμε τα αίτια;
Γιατί δεν βροντοφωνάζουμε αυτό που βιώνουμε;
Γιατί δεν βροντοφωνάζουμε ότι οι πανελλαδικές δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος στη ζωή των παιδιών μας, αντί να δημιουργούμε στρεσογόνες καταστάσεις στους εφήβους;
Γιατί δεν βροντοφωνάζουμε τις αιτίες που διώχνουν τους νέους μας στο εξωτερικό; Γιατί αφήνουμε κακοποιά στοιχεία να εισβάλλουν στη ζωή των παιδιών και να τα απομακρύνουν από μας τους γονείς;
Γιατί δεν βροντοφωνάζουμε όταν δεν είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε το κακό πριν συμβεί; Οι νέοι μάς το λένε, μας το φωνάζουν. Τι καταλάβαμε; Ποια ανάπτυξη χαρακτήρα και ποια ελευθερία επιλογών τούς δίνουμε; Ποιους εναλλακτικούς βιώσιμους προσανατολισμούς; Ποια ζωή τούς προσφέρουμε; Είμαστε δίπλα τους, ναι ή όχι; Χωμένοι στο πώς να επιβιώσουμε ή να βγάλουμε χρήματα με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς να θέλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας και συμπεριφοράς μας. Χωρίς συγγνώμη.
400 έως 500 αυτοκτονίες ετησίως στην Ελλάδα. Η αυτοκτονία είναι η τρίτη αιτία θανάτου για τις ηλικίες 15 έως 29 ετών. Η πιο σοβαρή αιτία είναι το αβέβαιο μέλλον και οι συναναστροφές. Κι όμως, «η αυτοκτονία είναι προβλέψιμη», λένε οι ειδικοί. Δηλαδή πόσοι νέοι πρέπει να χάσουν ακόμα τη ζωή τους για να αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά; Πόσο ακόμα θα πρέπει να μην αναγνωρίζουμε τα λάθη μας; Γιατί φοβόμαστε την αλήθεια; Ως πότε θα ζούμε με αυταπάτες ότι κάποιος σωτήρας θα έρθει να σώσει εμάς και τα παιδιά μας; Για ποιες αξίες μιλάμε σήμερα;
Πιστεύω ότι τα θέματα της Παιδείας, αξιών και προσανατολισμού των νέων πρέπει να συγχρονιστούν από τη ρίζα με τις σημερινές απαιτήσεις άμεσα και καθοριστικά από εξειδικευμένους με ενσυναίσθηση και πείρα. Πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες. Κάποια στιγμή, αν όχι άμεσα, η συζήτηση να ξεκινήσει.
Σημείωση: Μιλήστε. Αν κάποιος δικός σας άνθρωπος βρίσκεται σε κρίση ή σκέφτεται να κάνει κακό στον εαυτό του, μην τον αφήσετε. Καλέστε άμεσα το 1018, την 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία της ΚΛΙΜΑΚΑ ή το 112/166 σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξη επιβίωσης.
*Καθηγητής φυσικού
