Είναι η κανονικότητα μια πραγματικότητα που μπορεί να εκτρέφει και τερατώδεις καταστάσεις; Θυμάμαι στα πρώτα μαθητικά μου χρόνια να κακοποιούνται οι μαθητές του Δημοτικού σχολείου από τους δασκάλους τους και να το θεωρούν όλοι αποδεκτό, γονείς και μαθητές. Ακόμη και τιμωρίες που προσομοιάζουν με μικρά βασανιστήρια, όπως το γονάτισμα πάνω σε χαλίκια ή ακόμη και σε γυαλιά, ήταν αποδεκτές. Ο ίδιος έχω υποστεί βελονισμό στη ράχη της δεξιάς μου παλάμης γιατί έδωσα μια μούντζα.
Ουδείς μαθητής ή γονιός διανοήθηκε τότε να διαμαρτυρηθεί. Ηταν η «κανονικότητα» μέσα στην οποία μεγάλωναν και διαμορφώνονταν μικροί και μεγάλοι. Το ίδιο συμβαίνει και στις ζωοκλεπτικές περιοχές. Ο δεκαεξάρης ονειρεύεται πότε θα κάνει την πρώτη του ζωοκλοπή για να αισθανθεί άντρας. Η «κανονικότητα» μέσα στην οποία ζεις, πολύ περισσότερο σε καιρούς μειωμένων προσδοκιών, σου στερεί τη δυνατότητα να δεις τις καταστάσεις αυτές κριτικά, να οργανώσεις ένα άλλο αξιακό σύστημα και να μπορέσεις να εναντιωθείς. Σήμερα δυστυχώς ζούμε μέσα στην κατάρρευση όλων των αξιακών συστημάτων. Ολα έχουν αντικατασταθεί από το κυνήγι του χρήματος με όποιον τρόπο. Οι ελπίδες για μια καλύτερη ζωή λείπουν.
Ο άνθρωπος κοιτά πώς να τη βολέψει όπως όπως και αδιαφορεί για το κοινό καλό. Την ησυχία και την καλοπέρασή του επιζητά. Αποδέχεται την κανονικότητα που επικρατεί. Ποια όμως «κανονικότητα» διαμορφώνει σήμερα η πολιτική εξουσία με τις πράξεις της και τον λόγο της; Απολύτως την αντίθετη των όποιων αρετών – να μην τα ξαναλέμε… Να ‘ναι αυτός ο λόγος που επανεξελέγη πρόεδρος της ΓΣΕΕ ο Παναγόπουλος με τις βαριές κατηγορίες;
Τα κόμματα, που η συμπεριφορά τους συχνά είναι κυνική, έδωσαν την εντολή. Οι συνδικαλιστές τους πειθάρχησαν δίχως καμιά αντίρρηση, όπως φάνηκε, μη φοβούμενοι ότι θα αντιμετωπίσουν τη χλεύη των συνδικαλιζομένων. Οι τελευταίοι φαίνεται να έχουν αποδεχτεί και εκείνοι τη φρικτή «κανονικότητα» της κυβέρνησης, η οποία έχει εξοβελίσει την ηθική και τη νομιμότητα από τις πράξεις της. Πώς αλλιώς θα επιλεγόταν αυτός ο πρόεδρος;
Επιπλέον η εξουσία, με τη λιμπιστή σιρμαγιά της, μέσα στην όποια «κανονικότητα» εξακολουθεί να έλκει μιας και το μέλλον είναι απόν. Το νοσηρό κλίμα έτσι ή αλλιώς το είχε διαμορφώσει η κυβέρνηση μη συναντώντας σοβαρές αντιστάσεις. Η κατρακύλα. Είναι προφανές πως οι ευθύνες της προοδευτικής αντιπολίτευσης είναι μεγάλες. Φοβάμαι όμως πως και η ίδια είναι θύμα της κοινωνικής κρίσης, η οποία παρήγαγε αυτής της ποιότητας πολιτική εξουσία.
