-980x552.jpg)
Ήταν τέλος Απριλίου του 2005, μεσημέρι Μεγάλης Πέμπτης, όταν ο Πάνος Γεραμάνης μου τηλεφώνησε από το ραδιόφωνο της ΕΡΑ για να βρεθούμε σε ένα στέκι του στην Μιχαλακοπούλου, που πλέον δεν υπάρχει σήμερα.
Μετά από λίγη ώρα έφθασε με την βαριά μαύρη τσάντα του γεμάτη δισκάκια για να περάσουμε λίγη ώρα πίνοντας ούζο και απολαμβάνοντας νόστιμους μεζέδες.
Μισή ώρα αργότερα περνούσε τυχαία από την Μιχαλακοπούλου ο Λάκης Χαλκιάς με το αυτοκίνητο του, μας είδε και ήρθε στην παρέα μας.
Ήταν η τελευταία φορά που εγώ και ο Λάκης Χαλκιάς είδαμε τον καρδιακό μας φίλο Πάνο Γεραμανη.
Στον δρόμο για την εφημερίδα ο Πάνος Γεραμάνης με περπάτημα αργό και βαρύ, τον ακούω να λέει δίχως να έχει προηγηθεί κάτι συγκεκριμένο «το σκυλί στην πόρτα έγινε τσακάλι, φύγαν οι καλοί έμειναν οι άλλοι».
Αυτό το στιχάκι -ανήκει στον μεγάλο μας ποιητή Νίκο Γκατσο- το κράτησα στο μυαλό μου αλλά δεν του έδωσα σημασία.
Φτάνοντας στα ΝΕΑ στην Μιχαλακοπούλου 80, στον 4ο όροφο στο καλλιτεχνικό τμήμα συναντήσαμε ελάχιστους συναδέλφους στα γραφεία.
Κάποια στιγμή ο Πάνος Γεραμάνης σηκώθηκε από το γραφείο του, πλησίασε έναν έναν τους συναδέλφους του, τους αγκάλιασε, τους φίλησε -κάτι που δεν είχε ξανακάνει πότε- και αποχώρησε γιατί θα έφευγε με την σύζυγό του Ναυσικά για την Αγιά της Πάργας όπου θα περνούσαν τις Άγιες μέρες του Πάσχα.
Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Στην Αγιά θα πήγαινε και ο αδερφός του Χρήστο με την σύζυγό του και αυτός ήταν ο λόγος που ο Πάνος Γεραμάνης ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος.
Τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου ο Πάνος Γεραμάνης ξύπνησε ανήσυχος και είπε στη Ναυσικά ότι «απόψε είδα ένα άσχημο όνειρο», δίχως να της εξηγήσει τι ακριβώς είχε.
Το βραδάκι της ίδιας μέρας πήγε μαζί με τη Ναυσικά και τον αδελφό του Χρήστο σε ψησταριά φίλου του στο διπλανό χωριό
Ανθούσα όπου είχε παραγγείλει κάτι και αφού κέρασε όλους τους θαμώνες, έδωσε ένα τρυφερό φιλί στη Ναυσικά μπροστά σε κόσμο, κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ εκπλήσσοντας την γυναίκα του που δεν το περίμενε.
Λίγες ώρες αργότερα και πριν ο ιερέας του χωριού ψάλει το Χριστός Ανέστη ο Πάνος Γεραμάνης την στιγμή που έπεφταν βροχή τα βαρελοτα έφευγε από τη ζωή στα σκαλοπάτια του σπιτιού στην Αγιά της Πάργας. Ήταν μόλις 59 χρόνων.
Από τότε έχουν περάσει 21 χρόνια και ο Πάνος Γεραμάνης «ζει» στις καρδιές των ανθρώπων που τον αγάπησαν. Και κάθε Πάσχα είναι για όσους τον έζησαν από κοντά δύσκολες μέρες.
Από τότε το λαϊκό τραγούδι έχασε τον δικό του άνθρωπο.
Αρκετοί θέλησαν να μπουν στα παπούτσια του, αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Ο Πάνος Γεραμάνης λάτρεψε το λαϊκό τραγούδι και τους δημιουργούς του. Και περισσότερο απ’ όλους τον Στέλιο Καζαντζίδη. Και ότι έκανε το έκανε με την καρδιά του. Το έζησε το λαϊκό τραγούδι από πρώτο χέρι. Είχε βιώματα.
Κάποιοι από τους σημερινούς που το παίζουν υποστηριχτές του λαϊκού τραγουδιού το κάνουν είτε για αυτοπροβολή, είτε για χρήματα.
Μέσω του Πάνου Γεραμανη γνώρισα τον Στέλιο Καζαντζίδη και τους φίλους του. Αυτοί οι αληθινοί του φίλοι μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Γιατί πολλοί που αναφέρουν σήμερα ότι ήταν φίλοι του ζήτημα εάν τον είχαν συναντήσει ποτέ.
Φίλοι του καρδιακοί εκτός από τον Πάνο Γεραμάνη ήταν ο Τάσος Τσερολας, ο Σάββας Σαββίδης, ο Γιάννης Γεωργιλακης και ο Ηρακλής Ξενάκης (η Ζαρας) που διατηρούσε τσιμουχαδικο στην Καλογρέζα. Εκεί ήταν το στέκι του Στέλιου Καζαντζίδη για πολλά χρόνια.
Μέχρι σήμερα έχουν γραφεί αρκετά βιβλία για το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Στέλιος Καζαντζίδης και κάποιοι από τους συγγραφείς είχαν μιλήσει μαζί του εκείνα τα χρόνια.
Υπάρχουν όμως και ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι τους τίμησε με την φιλία του όσο ζούσε και πως τους έδινε συνεντεύξεις, τους προλογίζει βιβλία κλπ.
Δηλαδή τα τελευταία χρόνια ο Στέλιος Καζαντζίδης (έφυγε από τη ζωή το 2001) που μιλούσε στον Πάνο Γεραμάνη για να του μεταφέρει την ζωή του σε βιβλίο μιλούσε και σε άλλους τυχαίους ταυτόχρονα για τον ίδιο σκοπό.
Αυτό που γνωρίζω καλά είναι ότι τον μόνο που εμπιστευόταν ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν ο Πάνος Γεραμάνης στον οποίο έδωσε και την τελευταία του συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2001 και δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ.
Μάλιστα κάποιος από τους υποτιθέμενους φίλους του Καζαντζίδη το μόνο που έχει μαζί του είναι ένα κλικ, μια φωτογραφία και αυτή με το ζόρι βγήκε. Και τίποτα άλλο
Με αυτή την φωτογραφία στήθηκε ολόκληρη καριέρα. Και μόνο με αυτή την φωτογραφία. Στην ζωή του αυτός ο… βιογράφος δεν τον ξανασυνάντησε ποτέ. Ούτε ποτέ του έδωσε συνέντευξη.
Τον έχω παρακολουθήσει στα κανάλια να μιλάει για τον Στέλιο Καζαντζίδη και να εξιστορεί λεπτομέρειες από την ζωή του και την πορεία του στο λαϊκό τραγούδι λες και τον ζούσε από πολύ κοντά. Και ας μην είχαν ανταλλάξει ούτε καλημέρα.
Μόνον στα όνειρα του υπήρξε φίλος του Στέλιου Καζαντζίδη, ενώ δεν θα ξεχάσω που κάποτε είπε στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου «Στην υγειά μας» πως υπήρξε μαθητής του Πάνου Γεραμάνη. Άλλο μεγάλο ψέμα.
Με τα ψέματα δεν στήνονται καριέρες. Το ψέμα όπως λέει και ο λαός μας έχει κοντά ποδάρια. Και αυτό γιατί κάποιοι πρέπει να γνωρίζουν ότι ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον και πως έρχεται η ώρα που η αλήθεια βγαίνει πάντα στο φως.
Η μόνη πικρή αλήθεια είναι ότι τόσο ο Πάνος Γεραμάνης όσο και ο Στέλιος Καζαντζίδης δύο καρδιακοί φίλοι έφυγαν με διάφορα τεσσάρων χρόνων από τη ζωή αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν με αληθινά αισθήματα.
